Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွေးတစ်ကောင် ခေါ်လာခဲ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွီချန်းနျန်၏အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တန်ယန်သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ S မြို့တော်ရှိ သူမ၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းခရီးတွင် YL နိုင်ငံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။</p> <p>"ဟိုင်း တို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ယာနာ ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ မှန်းကြည့်စမ်း" </p> <p>ဖုန်းတစ်ဖက်မှ နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုသော အမျိုးသမီးအသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အယ်လီဆာ.... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်" </p> <p>တန်ယန်၏ အသံတွင် ရယ်မောသံများ ပါဝင်နေပြီး အားလုံး နှင်းဆီဥယျာဉ်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောခဲ့ကြသည့် နေ့ရက်များကို သတိရနေပုံရသည်။</p> <p>"ယာနာ... ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုပေးပါဦး ငါလက်ထပ်တော့မယ်"</p> <p>"အို... ဘုရားရေ ဂုဏ်ယူပါတယ် အယ်လီဆာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ နင့်ရဲ့ အမျိုးသားနဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို တကယ်ပဲ စပ်စုချင်မိပြီ"</p> <p>"သူက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်နိုင်လို့လေ၊ အဲဒါကြောင့် အသက်ကြီးမှ လက်ထပ်မယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ကိုဖျက်ပြီး အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို စောစောစီးစီး စတင်လိုက်တာ၊ ယာနာ... ငါ့မင်္ဂလာဆောင်ကို ဖိတ်ချင်လို့ပါ၊ လာခဲ့ပေးနိုင်မလားဟင်" </p> <p>အယ်လီဆာက မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် သူမဖုန်းခေါ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေါ့... နင့်ရဲ့မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ" </p> <p>ဟု တန်ယန်က မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အရမ်းကောင်းတာပဲ နင်လက်ခံမယ်ဆိုတာ ငါသိနေသားပဲမင်္ဂလာဆောင်က နောက်နှစ်လနေရင် ကျင်းပမှာဆိုတော့ အဲဒီမတိုင်ခင် လူပျို၊ အပျိုဖျန်း ပါတီကိုလည်း အရောက်လာခဲ့နော်"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ငါသေချာပေါက် စောစောရောက်အောင် လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p>ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လိုင်းတွင် မက်ဆေ့အသစ်တစ်ခု ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့: (ဓာတ်ပုံ ၃ ပုံ) "ယန်ယန်လေးရေ... သမီးလေး ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တွေက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါပဲအကုန်လုံးက အရမ်းလှတာပဲ၊ တကယ်ကို အားနာစရာကြီးနောက်တစ်ခါ H မြို့တော်ကိုလာရင် အန်တီ့ကို ကြိုပြောနော်၊ အန်တီက ထမင်းတစ်နပ် ပြန်ကျွေးပါရစေ"</p> <p>တန်ယန်: "အန်တီကျန့် သဘောကျတယ်ဆိုရင်ပဲ ဝမ်းသာပါပြီရှင့် သမီးတို့က ရေစက်တကယ်ရှိလို့ ဆုံကြတာလေ ဒီလက်ဆောင်က စေတနာသက်သက်မို့လို့ အန်တီစိတ်ထဲ သိပ်မထားပါနဲ့နော်"</p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့: "ဒီတစ်ခါတော့ ထားလိုက်ပါတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ခါဆိုရင်တော့ ဒီလို မလုပ်ရဘူးနော် လူကြီးဆိုတာ ကလေးကို လက်ဆောင် ဝယ်ပေးရတဲ့သူလေ၊ သိတယ်မလား"</p> <p>တန်ယန်: "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ အန်တီကျန့်ကိုပဲ ဝယ်ခိုင်းတော့မယ်နော် (လျှာထုတ်ပြနေသည့်ပုံ)"</p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့: "လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ"</p> <p>H မြို့တော်ရှိ ကျန့်မိသားစုအိမ်။</p> <p>ကျန့်ချန်ရှုသည် အပြင်မှ ပြန်ဝင်လာစဉ် သူ၏မိခင်ဖြစ်သူမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေသည်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"မေမေ... ဘာတွေကြည့်ပြီး ဒီလောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ"</p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့က အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သားဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သားကို မကျေနပ်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>"ငါ့ရဲ့ အသည်းကျော်လေးနဲ့ စကားပြောနေတာလေ၊ အေးလေ... မေမေနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်၊ စကားစမြည် ပြောပေးမယ့် ချိုသာပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ချွေးမလေးကို ဘယ်တော့မှ ရမှာပါလိမ့်နော်"</p> <p>"အသည်းကျော်လေး ဟုတ်လား၊ မေမေက သားအတွက် ညီမလေးတစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက မွေးပေးလိုက်တာလဲ အိမ်ကိုခေါ်လာခဲ့လေ၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဦး" </p> <p>ကျန့်ချန်ရှုသည် သူ၏မိခင်မှာ မိန်းကလေးများကို အလွန်ချစ်ကြောင်း သိထားသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ဖခင်မှာ အသုံးမကျသဖြင့် သူ့အတွက် ညီမလေးတစ်ယောက် ဖန်တီးမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုမူ သူ၏မိခင်မှာ သူ့ကို ရည်းစားရှာရန် နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။ သူက ကုမ္ပဏီထဲကို အခုမှ စတင်ဝင်ရောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အလုပ်အကိုင် အောင်မြင်ရေးကို အာရုံစိုက်ရမည့်အစား ရည်းစားရှာဖို့ ဘယ်မှာအချိန်ပို ရှိပါတော့မည်နည်း။</p> <p>ထို့အပြင် ရည်းစားဆိုသည်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုမှ မဟုတ်ဘဲ၊ လိုချင်သည့် အချိန်တွင် ရှာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ ထိုမျှလောက် လွယ်ကူနေလျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူအများအပြား ဘာကြောင့် လူပျိုကြီး၊ အပျိုကြီးဘဝဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေကြမည်နည်း။</p> <p>"ဒီကောင်စုတ်လေး မင်းက မင်းအမေကို ဒီလိုမျိုး ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ ငါ့ကိုရူးအောင် လုပ်နေတာလား" </p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့သည် သားဖြစ်သူကိုမြင်တိုင်း စိတ်တိုရသည်။ သူက အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ရောက်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရည်းစားတစ်ယောက်တောင် မရှိသေးပေ။ သူမ ဘယ်တော့မှ မြေးမလေးကို ချီရပါတော့မည်နည်း။</p> <p>'ဟူး... တန်ယန်လေးလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးသာ ရှိခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ အိုး မဖြစ်သေးပါဘူး၊ ငါ့သားက သူမနဲ့ ဘယ်လိုမှမတန်ဘူး’</p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့သည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ခေါင်းခါ၍ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>တန်ယန်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပြီး အဘက်ဘက်က ထူးချွန်လွန်းသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏သားမှာ အခြားသူများ အမြင်တွင် အလားအလာရှိသော လူပျိုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိခင်တစ်ဦး အနေဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် တန်ယန်နှင့် လိုက်ဖက်သည်ဟု မပြောနိုင်ပေ။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ရှေ့တွင်ရှိသော ကျန့်ချန်ရှုကို နောက်တစ်ကြိမ် မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>"တောက် ဘယ်သူမှ မလိုချင်တာ မဆန်းပါဘူးအေ ဒါနဲ့ ဒီအချိန်ကြီး ဘာလာလုပ်တာလဲ" </p> <p>သူမသည် နံရံကပ် ရှေးဟောင်းနာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့လယ် ၂ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမက အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတတ်ပြီး ဖခင်နှင့်သားမှာ ညနေ ၆ နာရီမတိုင်ခင် ပြန်မလာတတ်ကြပေ။</p> <p>ကျန့်ချန်ရှုက သက်ပြင်းချရင်း</p> <p>"စာရွက်စာတမ်းတစ်ခု ပြန်လာယူတာပါ" </p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။ မိခင်၏ အကြည့်ထဲတွင်ရှိသော မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများကို သူမသိဘဲ မနေပေ၊ နေသားပင် ကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် စာရွက်စာတမ်းယူရန် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်သွားပြီး ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>"မေမေ၊ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကို ပြန်သွားတော့မယ်နော်"</p> <p>ကျန့်ရှင်းယွဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည်၊ သိပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။</p> <p>ကျန့်ချန်ရှုကတော့ စိတ်ထဲမထားပါ၊ ညကျမှ ဖခင်ဖြစ်သူ အိမ်ပြန်လာသည့်အခါ သူတို့သားအဖ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်ပြေအောင် ချော့ရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် တန်ယန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ ခွေးလေးနှစ်ကောင်က နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြလေသည်။ ဂျင်နရယ်က သူမ၏ ခြေထောက်နားတွင် ခုန်ပေါက်ကာ ပတ်ချာလည်နေပြီး ယိတျန်တျန်ကမူ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် ယိတျန်တျန်ကို ချီလိုက်ပြီး ဂျင်နရယ်၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရန် ငုံ့လိုက်ကာ ခွေးလေးနှစ်ကောင်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါသည်။</p> <p>"မစ္စယန် ပြန်ရောက်ပြီလား" </p> <p>အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွက်ကြိုပြီးနောက်</p> <p>"အရင်ဆုံး ရေချိုးပြီး အနားယူချင်သလားခင်ဗျာ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>တန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>တန်ယန် ရေချိုးပြီးသည့်အခါ အိမ်တော်ထိန်းကျန်းက သူမအတွက် အသင့်ချက်ထားသော မှိုဖြူစွပ်ပြုတ်လေးကို ဂရုတစိုက် ယူဆောင်လာပေးပြီး မအိပ်ခင် သောက်လိုက်ရန် ပြောသည်။</p> <p>ပုစွန်ခြောက်၊ လုံဂန်သီးခြောက်နှင့် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးတို့ဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ထားသည့် ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် မှိုဖြူစွပ်ပြုတ်မှာ ချိုမြိန်လှပြီး သောက်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားစေသည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့် အိပ်စက်ပြီးနောက် တန်ယန် နိုးလာသည့် အခါတွင်မူ လုံးဝပင် အားအင်များ ပြည့်ဝသွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ ခုတင်ဘေးတွင် ဝိုင်းရံကာ စိုက်ကြည့်နေကြသော ချစ်စရာ သတ္တဝါလေး နှစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>【ယိတျန်တျန်... နင်တို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ】</p> <p>ဘယ်သူမဆို နိုးနိုးချင်းမှာ မျက်လုံးလေးလုံးက ကိုယ့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကိုမြင်လျှင် လန့်သွားမှာပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>【အရှင်... ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါရှောင်ဟက ပျင်းလွန်းလို့ ဆိုဖာကို ကိုက်ဖြတ်ပစ်တော့မယ် လုပ်နေလို့】</p> <p>အင်း... ခွေးလေးနှစ်ကောင်က ဒီလောက်တောင် ချစ်ဖို့ကောင်းနေမှတော့ အပြင်ခေါ်ပြီး အပြေးလေ့ကျင့် ပေးရတော့မှာပေါ့။ တန်ယန်သည် အိပ်ရာမှထကာ သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဝတ်စုံကိုလဲလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ကောင်ကို သံကြိုးလေးတွေ ပတ်ပေးကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဇူးယုန်းဗီလာ၏ ဘေးနားတွင် ဝါးတောလေးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရာသီဥတုမျိုးတွင် အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တန်ယန်နှင့် သူမ၏ ခွေးလေးနှစ်ကောင်သည် ဝါးတောဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းရှင်းနေသဖြင့် သူမသည် သံကြိုးကို လျှော့ပေးလိုက်ကာ သူတို့ဘာသာ လွတ်လပ်စွာ ပြေးလွှားခွင့် ပေးလိုက်သည်။</p> <p>【ဟေး... ဂျင်နရယ်ကို သေချာကြည့်ထားဦးနော် ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ကြ】</p> <p>【ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့ အရှင် ရှောင်ဟက အခုဆို ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်နေပါပြီ ကျွန်တော်တို့ အရှေ့ကနေ သွားနှင့်မယ်နော်၊ ဒီနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး】</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူမရှိကြောင်း ယိတျန်တျန်က အာမခံသဖြင့် တန်ယန် စိတ်အေးသွားရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်ကကဲ့သို့ ပြဿနာမျိုး ထပ်မဖြစ်စေချင်တော့ပေ။</p> <p>【အရှင်... မြန်မြန်လာပါဦး! ကျွန်တော်တို့ သေအံ့ဆဲဆဲ ခွေးကလေး တစ်ကောင်ကို တွေ့ထားတယ်】</p> <p>ယိတျန်တျန်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တန်ယန်သည် ထိုနေရာသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ခွေးလေးတစ်ကောင်မှာ ဝါးတောဘေးရှိ သစ်ပင်ခြောက် တစ်ခုအနီးတွင် ကတုန်ကရင်ဖြင့် ဝပ်နေရှာသည်။ သူမအနားသို့ သွားကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခွေးလေးမှာ ရံဖန်ရံခါတွင် အားနည်းသော အသံလေးဖြင့် ညည်းတွားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>【ယိတျန်တျန်... ဘာဖြစ်တာလဲ】</p> <p>【အရှင်... သူ ဒဏ်ရာရထားပုံပဲ ကြည့်ရတာ သူ့ခြေထောက် ကျိုးသွားပြီ ထင်တယ်】</p> <p>"ဖြစ်ရလေ... ဘယ်သူကများ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ" </p> <p>ဤခွေးကလေးမှာ ရက်ပိုင်းသားလေးသာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းဆုံး အရွယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ တန်ယန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကာ ခွေးလေး၏နားတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းလေးကို အသာအယာ တို့ထိကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ခွေးကလေးသည် လျှာလေးထုတ်ကာ သူမ၏လက်ကို ပြန်လျက်ပေးရှာသည်။</p> <p>【ယိတျန်တျန်... လဲလှယ်လို့ရတဲ့ဆေးများ ရှိမလားဟင်】</p> <p>【အရှင်... လေးစားအားကျမှုအမှတ် ၅၀ တည်းနဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အာဟာရ ဖြည့်စွက်ရည် တစ်ပုလင်းကို လဲလှယ်လို့ ရပါတယ်】</p> <p>【လဲလိုက်မယ်】</p> <p>သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တန်ယန်၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းနုရောင် အရည်များ ပါဝင်သော ဆေးပုလင်းလေးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ တန်ယန်သည် ခွေးကလေး၏ ပါးစပ်ကို အသာအယာဟကာ ဆေးရည်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။</p> <p>【ဘာလို့ ဘာမှ ထူးခြားမလာသလို ဖြစ်နေတာလဲ】</p> <p>【အရှင်... ဆေးအာနိသင် ပြဖို့အတွက် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ လိုအပ်ပါတယ်】</p> <p>【ကောင်းပြီ၊ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ】</p> <p>【တစ်ညလောက်တော့ ကြာနိုင်ပါတယ်】</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် ဝါးပင်များသာ ရှိနေပြီး ခွေးကလေးကို ထည့်စရာ တစ်ခုမှ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တန်ယန်သည် သူမ၏လည်ပင်းမှ ပဝါကို ချွတ်လိုက်ပြီး ခွေးကလေးကို ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးကာ ချီမလိုက်သည်။</p> <p>"အိမ်ပြန်ကြစို့" </p> <p>ခွေးကလေးကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ တန်ယန်သည် ကလေးနှစ်ကောင်နှင့်အတူ ဆက်လက် ပြေးလွှားရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်ထွက်လာခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။ </p> <p>"ဂျင်နရယ်... သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save