Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်စောင့်နတ်ကျောင်း၊ ကြောင်စစ်သူကြီး၊ လူသတ်မိစ္ဆာကို အားပေးကူညီခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​တစ်မြို့လုံးရှိ ဝေမြို့၏ မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် တိမ်စီးအတတ် ကို အသုံးပြုကာ အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နှင်နှင်ခဲ့သည်။</p> <p>တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများမှာ သူ၏အောက်တွင် ပြေးလွှားကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင်မူ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ သူ သက်ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> လမ်းဘေးဝဲယာရှိ တောအုပ်မှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သံမှာ တရှဲရှဲနှင့် ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ချောင်းမြောင်းဖမ်းဆီးရန် စောင့်ကြိုနေသည့် တစ္ဆေအရိပ်များအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လှေကားထစ်များအတိုင်း အထက်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။</p> <p> ကျောက်လှေကားများပေါ်တွင် မှော်ရုံများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အထက်တွင် ရှေးဟောင်းကျောင်းဆောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> ထိုကျောင်းဆောင်ကို အုတ်ပြာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မူလက တံခါးကြီး ရှိဟန်တူသော်လည်း ယခုမူ ထိုတံခါးကြီးမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိချေ။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်း မရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း ပျက်စီးယိုယွင်းနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျောင်းဆောင်အတွင်းတွင် ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင်မူ သစ်ရွက်ခြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> လူသူကင်းမဲ့နေသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>​"ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ..."</p> <p>​တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လှသော တောင်တန်းကြီးထဲတွင် သူသည် သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းဖြတ်ကာ ရှေးဟောင်းကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျောင်းဆောင်တံခါးဝတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး မှုန်ဝါးဝါးစာလုံး သုံးလုံးကို ရေးထိုးထားသည်။</p> <p>​တောင်စောင့်နတ်ကျောင်း</p> <p>​ထိုစာလုံးများမှာ တစ်ချိန်က ရွှေရောင်ဝင်းပနေသည့် ရွှေပိန်းချစာလုံးကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါခဲ့ပေလိမ့်မည်။</p> <p> ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှံ့ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည့် နတ်ရုပ်တစ်ရုပ်ကို ပူဇော်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လူကိုယ်ထည်နှင့် ကြောင်ခေါင်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး နတ်ရုပ်တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>​မူလက လူအများ၏ အမွှေးတိုင်မီး၊ ပူဇော်ကန်တော့မှုများကို ခံယူရသည့် တောင်စောင့်နတ်ကျောင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်ပျက်စီးနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာပင် ကြက်သီးထဖွယ် အေးစက်စုတ်ပြတ်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> ရင်ထဲတွင်လည်း ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးဖြင့် ဖိထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် လေးလံအုံမှိုင်းလှသည်။</p> <p>​"ဒီတောင်စောင့်နတ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်က ကြောင်စစ်သူကြီးလား"</p> <p>​လီယန်ချူသည် နံရံများ ကွာကျနေသည့် ကျောင်းဆောင်အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> နတ်ရုပ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကုသိုလ်မှတ်တမ်း သစ်သားပြား နှစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p>ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထိုနတ်ကျောင်းကို လှူဒါန်းခဲ့ကြသည့် သူဌေးသူကြွယ်များ၏ အမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ တောင်စောင့်နတ်၏ ကုသိုလ်တော်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် အပေါ်ယံဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူက အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်</p> <p>"ဟမ်... ဒီနတ်ကျောင်းက ရှေးဟောင်း မဟာရှမင်းဆက် နှောင်းပိုင်းက အဆောက်အအုံ ဖြစ်နေတာလား"</p> <p>​သူသည် ခေါင်းကိုအသာမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> မူလက ထိုကျောင်းဆောင်မှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအထိ နှစ်ပေါင်း (၇၀၀) ကျော် တည်တံ့နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုသို့တွက်ချက်ကြည့်လျှင် ဤနတ်ကျောင်းမှာ အတော်လေး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ကျန်ရစ်နေသည်ဟု ဆိုရမည်။</p> <p>​ညာဘက်ရှိ ကုသိုလ်မှတ်တမ်းပြားတွင် တောင်စောင့်နတ်၏ အဖြစ်အပျက်အချို့ကို ရေးထိုးထားပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ဒေသတစ်ခုလုံး မိုးလေဝသမှန်ကန်စေရန်နှင့် သီးနှံများ အောင်မြင်စေရန် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ခြင်းများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအထဲတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ မှတ်တမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p> ထိုမှတ်တမ်းအရ ဤနေရာတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်စားသောက်နေသည့် မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးပြီး၊ တောင်စောင့်နတ်က ကိုယ်ယောင်ပြ၍ သုတ်သင်ခဲ့ကြောင်း၊ ထိုစဉ်က ပြည်သူအမြောက်အမြား ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ရေးသားထားသည်။</p> <p>​ဖတ်ရှုပြီးနောက်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ထိုနေရာမှာ မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားတော့သည်။</p> <p> ဤနေရာမှာ စုကျိုးနယ်  နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ ရှီလင်မြို့နယ်ဖြစ်ပြီး၊ ဤတောင်မှာ ရှောက်ဖုန်းတောင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူ အာရုံခံလိုက်သည့် အရှိန်အဝါမှာ သူ ထိုရှောက်ဖုန်းတောင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပုံရသည်။</p> <p>​ထိုကြောင်စစ်သူကြီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိနောက်ကို ခြေရာခံနေကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် တမင်တကာ အတတ်ပညာသုံး၍ နှောက်ယှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ ပင်ဆိုစေ ယခုမှာ သူ၏ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"မြောင်... မြောင်... မြောင်..."</p> <p>​ထိုစဉ် ခြောက်ကပ်လှသော ကျောင်းဆောင်ပျက်ထဲမှ တောကြောင်များ၏ စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တောရွာလက်ခံ ယုံကြည်မှုများနှင့် ထူးဆန်းထွေလာ ပုံပြင်များတွင် ကြောင်သည် ယင် ဓာတ်ရှိသည့် တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ပြီး၊ ယင်နှင့်ယန် လောကနှစ်ခုကြား ကူးလူးသွားလာနိုင်သည့် အစွန်းကုန် ယင်ဓာတ်ရှိသော သတ္တဝါအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။</p> <p>လျောင်တုန်းဒေသရှိ ရှာမန်ကျင့်စဉ်စနစ်တွင် ကြောင်ခေါင်းများနှင့် ကြောင်အလောင်းခြောက်များကို ဝိညာဉ်လက်နက်များအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်ပင် ရှိသည်။</p> <p>​နတ်ကျောင်းပြင်ပတွင် လေများ စတင်တိုက်ခတ်လာသည်။</p> <p>သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်ပျံလာပြီး သစ်ပင်များမှာလည်း တရှဲရှဲနှင့် မြည်ဟည်းနေကာ တစ်တောင်လုံး အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p> လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p>ခြေရာခံအတတ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့ပြီးမှ အဘယ်ကြောင့် ယခုမှ ကိုယ်ထင်ပြရန် ကြိုးစားနေသနည်း။</p> <p>​ယခုအခါ ကျောင်းဆောင်ပြင်ပတွင် မိစ္ဆာလေ များ တိုက်ခတ်နေပြီး၊ စူးရှသော ကြောင်အော်သံများမှာ ထိုလေသံထဲတွင် ပုန်းကွယ်လျက် နီးတစ်လှည့် ဝေးတစ်လှည့်နှင့် ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ကြားနေရသည်။</p> <p>အများအားဖြင့် မိစ္ဆာများ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာလေများ အမြဲ လိုက်ပါ လာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်သည်</p> <p>လေငြိမ်ပုတီး</p> <p>​ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး လေတစ်ချက်မျှပင် မတိုက်တော့ချေ။</p> <p> ငါ ချင်းယွန်းကျောင်းရဲ့ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်တောင် ထွက်လာရင် ဒီလောက် အထူးပြုချက် တွေ မပါဘူး။</p> <p> မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကတော့ ဒီလောက်အထိ အထာပေးဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။</p> <p>​ကြောင်အော်သံများမှာလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပုံရသည်။</p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် မှောင်မည်းနေသော သစ်ပင်ရိပ်များကြားသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သစ်ကိုင်းများ ချိုးဖျက်သံနှင့် သစ်ရွက်နင်းသံ သဲ့သဲ့နှင့်အတူ ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​ထို့နောက် လှပကျော့ရှင်းသော လမ်းလျှောက်ဟန်နှင့်အတူ လိမ္မော်ရောင်ကြောင် တစ်ကောင် ထွက်လာသည်။</p> <p> ၎င်း၏ ကိုယ်ဟန်မှာ သွယ်လျပြီး အရှိန်အဝါမှာမူ တောနက်ထဲက ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p>သဘာဝအတိုင်း ထွက်ပေါ်နေသည့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p>​"တောင်စောင့်နတ်လား"</p> <p>လီယန်ချူက ကျောင်းဆောင်ထဲက နတ်ရုပ်ကို ညွှန်ပြရင်း</p> <p>"မင်းက ဒီကျောင်းထဲမှာ ပူဇော်ခံနေတဲ့ ကြောင်စစ်သူကြီးတော့ မဟုတ်တန်ဘူးနော်"</p> <p>​"ဟွန်း... လူသားတွေရဲ့ အသိဉာဏ်မဲ့မှုပဲ"</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က မောက်မာစွာ ဆိုသည်</p> <p>"ငါက ငါပဲ..."</p> <p>​"မတူညီတဲ့ အရောင်အသွေးတွေနဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p>လီယန်ချူက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"တာအိုဆရာလေး၊ ငါစကားပြောနေတုန်း ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်မပြောနဲ့"</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​"ဟက်..."</p> <p> လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်</p> <p> "ဒီနတ်ကျောင်းက မဟာရှမင်းဆက်တုန်းက တည်ဆောက်ခဲ့တာ၊ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း (၇၈၀) တောင် ရှိနေပြီ၊ မင်းက လူလို စကားပြောနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့ မင်းကိုယ်ပေါ်က မိစ္ဆာအရှိန်အဝါက သာမန်ပဲရှိတာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပူဇော်ခံနေရတဲ့ တောင်စောင့်နတ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အရှိန်အဝါအတုတွေနဲ့ ဟန်မဆောင်စမ်းပါနဲ့ "</p> <p>​စောစောက သူ ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလိမ္မော်ရောင်ကြောင်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ မပြင်းထန်လှသလို၊ အာဃာတနှင့် သွေးညှီနံ့များလည်း မရှိချေ။</p> <p> ကြည့်ရသည်မှာ ဆိုးယုတ်သည့် လုပ်ရပ်များ လုပ်ဆောင်ထားပုံ မရဘဲ၊ ဉာဏ်အလင်း စတင်ပွင့်ကာစ မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ တာအိုဆရာ"</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာကို (၄၅) ဒီဂရီ အထက်သို့မော့ကာ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေတော့သည်။</p> <p>​သူမသည် အရှိန်အဝါအချို့ကို အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ အားကောင်းလှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> ထို့ပြင် ထိုအရှိန်အဝါထဲတွင် လူအများ၏ ပူဇော်မှု စွမ်းအား  များလည်း ရောနှောပါဝင်နေသည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ ချင်းဖုန်းတောင်က တောင်သခင် ထက်ပင် များစွာ ပိုမိုအားကောင်းနေသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ဤအရာကသာ သူမ၏ မူလအရှိန်အဝါ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း၊ အာဃာတနှင့် သွေးညှီနံ့များမူ ယခုထက်တိုင် မရှိသေးချေ။</p> <p>​"မင်းက တကယ်ပဲ ရှောက်ဖုန်းတောင်ရဲ့ တောင်စောင့်နတ် ဖြစ်နေတာလား"</p> <p>လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်</p> <p> "တောင်စောင့်နတ် ဖြစ်နေပြီးတော့၊ မင်းရဲ့ အမွှေးအမျှင်တွေကို ဘာလို့ လူသတ်မိစ္ဆာတွေကို ပေးပြီး သူတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေ တိုးလာအောင် ကူညီပေးရတာလဲ"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းမော့ကာ (၄၅) ဒီဂရီ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း</p> <p> "ငါက ဘာလို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ"</p> <p>​ဒီကြောင်ရဲ့ စရိုက်က တော်တော်လေး ဆိုးတာပဲ... လီယန်ချူက</p> <p> "မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ စင်ကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေလို့သာ ငါက ဒီလောက်အထိ ပြောနေတာ၊ အကောင်းပြောနေတုန်း အဆိုးမခံနဲ့"</p> <p> ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့်</p> <p> "တာအိုဆရာလေး... မင်း အခု မီးနဲ့ ကစားနေတာနော် "</p> <p>​ဒါက မာနကြီးတဲ့ သူဌေးကြီးကြောင် စတိုင်ပဲ... လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာ တုန်ရီသွားသည်</p> <p> "မင်း တကယ်ပဲ မပြောဘူးလား"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ဒေါသထွက်သွားသည်</p> <p> "မပြောဘူး၊ ငါက မင်းလို တာအိုဆရာလေးကို ကြောက်နေရမှာလား "</p> <p>​မိစ္ဆာလေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ကိုယ်လုံးမှာ ရှူး ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>လီယန်ချူလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>​သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးလံသွားရသည်။</p> <p>ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အေးစက်လှသော မျက်လုံးနီနီ အစုံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> ၎င်းမှာ လီယန်ချူ တစ်သက်တွင် မြင်ဖူးသမျှ အကြီးဆုံး ကြောင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​ကိုယ်ထည်မှာ (၆) မီတာနီးပါး ရှည်လျားပြီး အမြီးမှာ (၂) မီတာခန့်၊ ပုခုံးအမြင့်မှာလည်း (၂) မီတာကျော် ရှိသည်။</p> <p> ထိုကြောင်ကြီးက ပေးစွမ်းသည့် ဖိအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး သာမန် မိစ္ဆာကြီးမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ သူမ၏ မူလရုပ်သွင် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"မင်းရဲ့ ဒီပုံစံက တောင်စောင့်နတ်နဲ့ မတူတော့ဘူး၊ လူသားတွေကို စားမယ့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်နဲ့ ပိုတူနေပြီ "</p> <p>လီယန်ချူက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟွန်း... ငါက ပြည်သူတွေအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့၊ ပြည်သူတွေက ငါ့ကို ပူဇော်ဖို့ မေ့နေကြပြီ၊ ဒီတော့ တောင်စောင့်နတ် လုပ်နေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ၊ နောက်ပြီး ငါက မူလကတည်းက မိစ္ဆာပဲဥစ္စာ"</p> <p> လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းသာ လူတွေရဲ့ ပူဇော်မှုကို ပြန်လိုချင်ရင်၊ လူသတ်မိစ္ဆာတွေကို အားပေးကူညီတာမျိုး မလုပ်နဲ့"</p> <p>လီယန်ချူက ဆိုသည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ခန့်ညားလှသည်</p> <p>"ဟွန်း... ငါက အဲ့ဒီလောက် အမွှေးတိုင်မီး စွမ်းအားတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါ ဘာလုပ်လုပ် မင်းက ငါ့ကို လာသင်ပေးစရာ မလိုဘူး "</p> <p>​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင်</p> <p>"အဲ့ဒီ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်က လူသားလောကမှာ မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် တည်ထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အောက်တန်းစားတွေ၊ မင်းက မင်းရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို သူတို့ဆီ ပေးလိုက်တာက လူအမြောက်အမြား သေကျေပျက်စီးဖို့ လမ်းစပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင် လူမသတ်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ ဒါက အပြစ်တစ်ခုပဲ "</p> <p>​အကယ်၍ ထိုကြောင်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စင်ကြယ်သည့် အရှိန်အဝါများ ရှိမနေဘဲ အာဃာတများသာ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် လီယန်ချူမှာ ဤမျှလောက် စကားအရှည်ကြီး ပြောနေလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ လက်သီးဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save