Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူလား၊ စစ်သည်တော်လား၊  ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၊ ဟုန်ရှန်းတောင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က တစ်ချက်နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖြေကြားရန် မထိုက်တန်သကဲ့သို့ မောက်မာစွာဖြင့်</p> <p> "အခုချက်ချင်း တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားစမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ..."</p> <p>​ဗုန်း</p> <p>​စကားပင်မဆုံးသေးမီ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်တစ်ချက်က လေထဲသို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>ဆယ်မီတာကျော် အကွာအဝေးမှပင် ပြင်းထန်လှသော လက်သီးလေပွေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ခေါင်းတစ်ဖက်သို့ စောင်းသွားအောင် ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>ဒီကောင်က ဒီလောက်တောင် အရိုက်ခံနိုင်တာလား။</p> <p>​"မိုက်မဲတဲ့ လူသား၊ မင်း သေချင်နေပြီပဲ "</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး "ခြိမ်း" ခနဲ ဟိန်းဟောက်ကာ လက်သည်းခြေသည်းများကို ဖြန့်ကား၍ ခုန်အုပ်လာတော့သည်။</p> <p>​ပြင်းထန်လှသော လေအဟုန်က မျက်နှာကို တိုးဝှေ့လာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါမှာ ပင်လယ်ဒီရေလှိုင်းကြီးအလား လိမ့်တက်လာရာ လီယန်ချူမှာ ခေတ္တမျှ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင် အကာကွယ်ချီ များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြောင်းလိုက်သည်နှင့် သူသည် အထက်သို့ မြှင့်တက်သွားပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ ထိပ်တိုက် တိုးမိကြတော့သည်။</p> <p>​ဒိုင်း</p> <p>​တစ်တောင်လုံး တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အလယ်ဗဟိုမှ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ တလိပ်လိပ် တက်လာကာ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> ထိုဖုန်မှုန့်များကြားမှ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မသေဘူးလား"</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် မိုးပေါက်များအလား စိပ်လှသော လက်သီးချက်များ ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>ခြေသည်းတစ်စုံမှာ အရိပ်အယောင်များအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး</p> <p>"ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း"</p> <p> ဆိုသည့် ထုရိုက်သံများမှာ တောင်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်နေစေသည်။</p> <p> လီယန်ချူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး ကျောက်ဆောင်များမှာလည်း ကြေမွကုန်သည်။</p> <p>​သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။</p> <p> လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ပရမ်းပတာ လက်သီးချက်များ မှာ အလွန်လျှင်မြန်ပြီး လေးလံလှသည်။</p> <p>သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်လှသည်။</p> <p> ၎င်းမှာ သူယခင်က မြင်ဖူးသည့် ကြောင်ချင်း ရန်ဖြစ်သည့် ဗီဒီယိုများထဲကအတိုင်း လက်သီးချက်များမှာ အရိပ်ပင် မမြင်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။</p> <p>ယခုမူ ထိုအရာကို သူကိုယ်တိုင် ကိုယ်တွေ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ ထူးဆန်းစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ယခုလက်ရှိ ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားနှင့် သိုင်းကျင့်စဉ်  အဆင့်ဖြင့်ပင် ထိုလိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို အနိုင်မတိုက်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p>​လီယန်ချူ စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအို အစီရင်ဝတ်စုံ ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။</p> <p>သွေးသားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်သို့ မီးခိုးတန်းကြီးအလား တက်လှမ်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ အဆင့်ဆင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>​ဗုန်း</p> <p>ထျန်းကန်းလက်ဝါး</p> <p>အမြောက်လက်သီး</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ လက်သီးချက်များမှာ ရပ်တန့်သွားရသည်။</p> <p> သူမ ရပ်ချင်၍ ရပ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ အင်အားဖြင့် အတင်းအဓမ္မ အဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက အခွင့်ကောင်းယူကာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ခြေသည်းနှစ်ဖက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် အောက်တွင်ရှိနေသည့် လူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>လူငယ်တာအိုဆရာသည် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ သူ၏ ခွန်အားကို အဆပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် မြှင့်တင်လိုက်ရာ ခွန်အားပိုင်းတွင် သူမကို အသာစီး ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဗရမ်းဗတာလက်သီးပဲ တတ်တာလား"</p> <p>လီယန်ချူက ခပ်အေးအေး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ကျောပြင်နောက်တွင် မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူနှင့်အတူ တစ်ထပ်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>​သိုင်းပညာပုံရိပ်</p> <p>​(၆) မီတာခန့် ရှည်လျားသော လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမ လေထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေစဉ် လီယန်ချူက ကောင်းကင်သို့ ခုန်တက်ကာ ခုတ်ပိုင်းလက်သီး ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> သို့သော် သူသည် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို လျှော့တွက်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် လေထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်ပြီး (၇၂၀) ဒီဂရီ လှည့်ပတ်ကာ လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာပုံရိပ် တိုက်ကွက်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် တားဆီးလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်သည် သစ်တောထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး လီယန်ချူကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း</p> <p>​သစ်တောများမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပျက်စီးလဲပြိုကုန်သည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ တစ်ဖက်သတ် ထွက်ပြေးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေးရတိုင်း လီယန်ချူကို လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်နေသေးသည်။</p> <p> တကယ်လို့သာ အစီရင်ဝတ်စုံ သာ အစွမ်းမထက်ပါက လီယန်ချူမှာ ဒဏ်ရာရနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ခြေသည်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှပေ။</p> <p> အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ထပ်ဆင့်ထားခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်လှသည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ နှင့် တူလှသည်။</p> <p>အရှိန်မြန်ပြီး ပျက်စီးမှုအား  အလွန်မြင့်မားသည်။</p> <p> မဟုတ်သေး... ဒီကောင်က ခုခံနိုင်စွမ်း  ကလည်း အလွန်မြင့်မားနေသေးသည်။</p> <p> ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီယန်ချူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့်သာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူမကို သတ်ရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ အခြေအနေကိုသာ စုံစမ်းချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် သို့မဟုတ် ကျန့်ကျောင်းဓား ကဲ့သို့သော အသက်သေစေနိုင်သည့် လက်နက်ကြီးများကို အသုံးမပြုလိုပေ။</p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>​တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး မြေပြင်များမှာ တုန်ခါနေသည်။</p> <p> ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနေရာမှာ လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်ပျက်ဖြစ်နေ၍သာ၊ မဟုတ်ပါက ပြည်သူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး သေကုန်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>​"မင်း ထပ်ပြေးမယ်ဆိုရင် ငါ ဒီနတ်ကျောင်းပျက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ် "</p> <p>လီယန်ချူ စိတ်ကူးရရဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစကား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ဖြစ်လာသည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ထပ်မပြေးတော့ချေ။</p> <p> လှည့်ပြန်လာပြီး လီယန်ချူကို အသေသတ်ရန် ပြင်တော့သည်။</p> <p>​ဗုန်း</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ထည်များမှာ ထိတွေ့ပြီးသည်နှင့် ပြန်လည် လွင့်စင်သွားကြသည်။</p> <p> ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းမှာ တစ်ဖန် ဘေးသို့ ပြန့်ကားသွားပြန်သည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာလည်း ဒေါသအလွန်ထွက်နေပြီဖြစ်ရာ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်ကာ သွားများကို စိထားသည်။</p> <p>သူမ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>​"ဒီက ပြည်သူတွေက မင်းကို ပူဇော်တာတွေ ရပ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ၊ မင်း ဘာလို့ ထွက်မသွားသေးတာလဲ။ ဒါက မင်းဟာ ကိုယ့်အိမ်ကို သံယောဇဉ်ကြီးတဲ့သူ ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒေသတစ်ခုလုံး အေးချမ်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့သူက ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေကို ကူညီပြီး လူသတ်မှုတွေ ကျူးလွန်အောင် လုပ်ရတာလဲ "</p> <p>လီယန်ချူက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့ကို ခဲရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ငါးနဂါးစက်ဝန်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မီးနဂါး (၅) ကောင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က သူမ၏ ခြေသည်းနှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုမီးနဂါးများကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်မှု မရှိချေ။</p> <p>​သို့သော် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လီယန်ချူ၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ထက်မှ ဆင်းသက်လာကာ လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ထိုရိုင်းစိုင်းလှသော ခွန်အားကြောင့် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဗုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ချုပ်နှောင်စမ်း "</p> <p>​လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ချုပ်နှောင်ခြင်း</p> <p>ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး လီယန်ချူက ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း</p> <p>​လီယန်ချူမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဆက်တိုက် လက်သီးချက်များဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် နားမျက်စိပါးစပ်တို့မှ သွေးများထွက်လာကာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေတော့သည်။</p> <p> ကြောင်ဆိုသည်မှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်ကို ကြာရှည်ခံနိုင်သည့် သတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ငင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒဏ်ရာက အလွန်ပြင်းထန်လွန်း၍လား သို့မဟုတ် မိမိသေရတော့မည်ကို သိ၍လားမသိ၊ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်နှစ်စက်မှာ ထူထပ်သော အမွှေးအမျှင်များကြားမှ လိမ့်ဆင်းလာသည်။</p> <p>​"ငါ့ကို သတ်လိုက်တော့၊ ဒီ မိစ္ဆာအတွင်းစာ ကိုလည်း မင်း ယူသွားလိုက်တော့"</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ရိုက်လိုက်လို့ ငိုသွားပြီလား... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း</p> <p> "ဘာ မိစ္ဆာအတွင်းစာလဲ"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး လူငယ်တာအိုဆရာကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါက အစကတည်းက မင်း ဘာလို့ မြေခွေးမိစ္ဆာ  ကို မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေ ပေးရတာလဲလို့ပဲ မေးတာလေ၊ မိစ္ဆာအတွင်းစာ အကြောင်း ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>​"အဲဒါက ဆင်ခြေတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ အခု ငါ့ဒဏ်ရာက အလွန်ပြင်းထန်နေပြီ၊ မင်း ငါ့ကိုသတ်ပြီး အတွင်းစာကို ယူလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လာမှာပဲ။ တရားသောလမ်းကို လျှောက်တဲ့သူတွေအားလုံး ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p> "ဘယ်သူပြောလဲ"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အားနည်းစွာဖြင့်</p> <p> "ငါ့အမေ ပြောတာ"</p> <p>​"..."</p> <p>​မင်းအမေ ပြောတာကလည်း မှန်တော့ မှန်ပါတယ်လေ။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူသည် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ပါးစပ်မှ အကြောင်းစုံကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူမသည် ထိုရှောက်ဖုန်းတောင်၏ မူလတောင်စောင့်နတ် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုတောင်စောင့်နတ်မှာ သူမ၏ မိခင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ မိခင်သည် သေခါနီးတွင် မိမိ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားအားလုံးကို လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးကာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူမသည်လည်း တောင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး တောင်အောက်သို့ တစ်ခါမျှ ဆင်းမသွားခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>သို့သော် မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာများ အလွန်ထွန်းကားလာသောအခါ ပြည်သူများမှာ ဘုရားကျောင်းများနှင့် တာအိုကျောင်းများသို့သာ သွားရောက် ပူဇော်ကြတော့သည်။</p> <p>ထိုတောင်စောင့်နတ်ကျောင်းမှာ ကြောင်ခေါင်းလူကိုယ်ပုံစံ နတ်ရုပ်ဖြစ်နေသဖြင့် နောက်ပိုင်းလူများက တရားဝင်ကိုးကွယ်မှု လောက် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိဟု ယူဆလာကြသည်။</p> <p>သူမ၏ မိခင်သည် သေခါနီးတွင် သူမကို တောင်စောင့်နတ်ရာထူးကို မဆက်ခံရန်နှင့် ပြည်သူတို့၏ ကိစ္စများတွင်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မပြုရန် မှာကြားခဲ့သည်။</p> <p>အစွမ်းမပြတော့သည့် နတ်ကျောင်းတစ်ခုမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ပျက်စီးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အမှန်စင်စစ် ထိုအထဲတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အကြောင်းအရင်းများ ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဥပမာ ပြည်သူတို့၏ ပူဇော်မှု စွမ်းအား  များ လုယူကြသည့် ကိစ္စမျိုးပေါ့။</p> <p>သူမ၏ မိခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုသော အလှည့်အပြောင်းကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မိမိ၏သမီးကို လူမြင်ကွင်းတွင် မပေါ်စေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံစေလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>​လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ထားသည့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် သူမကို လာရှာခဲ့သည်။</p> <p>သူမကို ပိုင်ကျယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ထဲသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p> လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သဖြင့် ယခု လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မူလစွမ်းရည် များကို အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> မဟုတ်ပါက လီယန်ချူကို ဤမျှလောက်နှင့် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ထိုသို့ပြောနေစဉ် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် နာကျည်းဝမ်းနည်းမှုများ ရှိနေသည်။</p> <p> ထိုအမွှေးအမျှင်မှာလည်း ထိုမိစ္ဆာကြီးက သူမ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားအချို့ကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူကာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ယခုအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ပိုမို အားနည်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူမ၏ ပုံစံမှာ လိမ်ညာနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သည်ကို သိမြင်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒီ မိစ္ဆာက အခု ဘယ်မှာလဲ၊ မင်း သိလား"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အေးစက်စွာဖြင့်</p> <p> "သိတာပေါ့၊ သူက ဟုန်ရှန်းတောင် က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ မူလစွမ်းရည်တွေက အလွန်ထူးဆန်းပြီး လူသားတွေကို စားတတ်တဲ့ ရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save