Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မုဆိုးလင်မယား၊ မာနခဲလိမ္မော်ရောင်ကြောင်နှင့် တိမ်စီးအတတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်</p> <p> "မင်းက တောင်ပေါ်ကတစ်ခါမှ မဆင်းဖူးဘူးဆိုရင်၊ ဒီမိစ္ဆာရဲ့ စရိုက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော်လည်း သူမ၏ မောက်မာသော အမူအရာကိုမူ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရချေ။</p> <p>"ငါတို့မျိုးနွယ်မှာ  နားပါးတဲ့ အကြားအာရုံ ရှိတယ်၊ တောင်ပေါ်က မဆင်းဘဲနဲ့လည်း အပြင်လောကက အကြောင်းအရာတော်တော်များများကို သိနိုင်တယ်"</p> <p>​ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား</p> <p>​လီယန်ချူက သူမကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ဟောက်လိုက်တော့သည်</p> <p> "ငါ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်ရုံနဲ့ ငါ့ကိုလာပြီး သံသယမဝင်နဲ့ "</p> <p>​လီယန်ချူမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> ဤမျှလောက် အရိုက်ခံထားရပြီးမှ ယခုထက်တိုင် မောက်မာနိုင်သေးသည့် ထိုလိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ တကယ်ကို တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပင်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းကိုမော့ကာ မကြောက်မရွံ့သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p>"သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်တော့၊ ငါ တစ်ခွန်းမှ ညည်းမှာမဟုတ်ဘူး "</p> <p>​လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်</p> <p> "ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်"</p> <p>​သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ဆုတ်ကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။</p> <p>ဟုန်ရှန်းတောင် ဘယ်မှာရှိသလဲဆိုသည်ကို လူတစ်ယောက်လောက် မေးကြည့်ရမည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုခြင်္သေ့မိစ္ဆာသည် တကယ်ပင် ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ရက်စက်သည့် မိစ္ဆာဖြစ်နေပါက တိုက်ရိုက်ပင် အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်မည်။</p> <p>​၎င်းမှာ ကုသိုလ်မှတ်တိုးရန်... အဲ မဟုတ်သေးဘူး... ပြည်သူတွေအတွက် ဘေးဖယ်ရှားပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်နေပြီး လှည့်ထွက်သွားသည့် လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် တိမ်စီးအတတ်ကို အသုံးမပြုသေးဘဲ သိုင်းပညာကိုယ်ဟန်ဖြင့်သာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်မျက်စိ ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် အိမ်ခြေတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>​ဟုန်ရှန်းတောင်သို့ သွားသည့်လမ်းကို သူ မေးမြန်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> ဗလကောင်းကောင်းနှင့် မုဆိုးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဖျောင်းဖျရှာသည်</p> <p> "ဆရာလေး... ဟုန်ရှန်းတောင်မှာ လူသားတွေကို စားတဲ့ မိစ္ဆာရှိတယ်၊ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့ သေမင်းတမန် နယ်မြေပဲ၊ ဘယ်လိုမှ မသွားပါနဲ့ဗျာ"</p> <p>​လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီကာ</p> <p> "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျုပ် မှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"</p> <p>​မုဆိုးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အလောတကြီး ထပ်ပြောသည်</p> <p> "ဟုန်ရှန်းတောင် ပတ်ပတ်လည် မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာ လူသူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ ဟိုးအရင်က နာမည်ကြီး ကိုယ်တော်တွေ၊ တာအိုပညာရှင်တွေတောင် အလွယ်တကူ မသွားရဲကြဘူး။ ဆရာလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့ဦး"</p> <p>​ထိုစဉ် အိမ်ထဲမှ ခပ်သဲ့သဲ့ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>နွမ်းနယ်နေသော်လည်း ရုပ်ရည်အတော်အတန် ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လိုက်ကာကို မကာ ထွက်လာပြီး အားနည်းစွာဖြင့် ပြောသည်</p> <p> "လျူအစ်ကို ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဟုန်ရှန်းတောင်က အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊ ဆရာလေး မသွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ"</p> <p>​လီယန်ချူက ထိုအမျိုးသမီးကို စေ့စေ့ကြည့်ကာ တစ်ဖန်  နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကျနော် အရှိအတိုင်း ပြောရရင်... အစ်မကြီးရဲ့ ရောဂါက မပေါ့ဘူးနော်၊ အမည်းရောင် အရှိန်အဝါတွေက ဖုံးလွှမ်းနေပြီ၊ သေချာ မကုသရင် အသက်အန္တရာယ်တောင် စိုးရိမ်ရတယ်"</p> <p>ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။</p> <p>​မုဆိုးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အတင်းမေးတော့သည်</p> <p>"ဆရာလေးက ဆေးကုတတ်လို့လားဗျ"</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ</p> <p> "ဆေးပညာကိုတော့ အသေးစိတ် မတတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးရဲ့ရောဂါကို ကုပေးဖို့တော့ ကျနော် ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်"</p> <p>​မုဆိုးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်</p> <p> "ကျနော် မိန်းမရဲ့ရောဂါကိုသာ ကုပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ဆရာလေးဟာ ကျနော် မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပါပဲဗျာ "</p> <p>​"အားမ နာပါနဲ့ "</p> <p>လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>​စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဝါရောင်အဆောင် တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကပ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရှဲ ရှဲ ရှဲ</p> <p>​အမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နွေးထွေးသည့် သက်စောင့်အားအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ အသုံးပြုလိုက်သည့် အဆောင်မှာ စစ်မှန်သော</p> <p> "မကောင်းဆိုးဝါးနှင်အဆောင်"</p> <p>ဖြစ်ပြီး အောက်လမ်းအရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားရာတွင် အလွန်ပင် စွမ်းထက်လှသည်။</p> <p>​မှန်ပါသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဖျားနာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို အားနည်းစေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> အကယ်၍ ထိုယင်ဓာတ်အရှိန်အဝါကို ဆက်လက်ထားရှိပါက နောက်သုံးလအတွင်း သူမ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>​သူသည် စောစောက ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလင်မယားနှစ်ဦးမှာ အာဃာတ တရားများ မရှိဘဲ စိတ်ထားနွေးထွေးသူများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ ကိုယ်တွင်းက အဆိပ်အတောက်များ ကင်းစင်သွားတော့သည်။</p> <p>မုဆိုးမှာ အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ဇနီးသည်အနားသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုကာ ပြုံးပျော်နေတော့သည်။</p> <p>​"အစ်မကြီးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ယင်ဓာတ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေတာ၊ ဘယ်လိုနေရာမျိုးကို သွားခဲ့မိလဲတော့ မသိဘူး။ ကျနော် ကတော့ သရဲတစ္ဆေနှင်တဲ့နေရာမှာ နည်းနည်းပါးပါး တတ်မြောက်ထားတော့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အန္တရာယ်မဖြစ်အောင် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှာပေးလို့ ရပါတယ်"</p> <p> ဟု လီယန်ချူက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​မုဆိုးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး မျက်နှာပျက်သွားကာ အတင်း ပြုံးလိုက်သည်</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာလေး၊ တောင်ထဲမှာ သစ်ပင်အိုကြီးတွေ များလွန်းလို့ လေဖြတ်တာမျိုး ဖြစ်မှာပါ၊ ဆရာလေးကို အားနာလိုက်တာ "</p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုပုံစံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့တွင် ပြောရခက်သည့် အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ထပ်မမေးတော့ချေ။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများကို အစွမ်းလှုံ့ဆော်ကာ ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် တစ်အိမ်လုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမျိုး မတွေ့ရတော့ချေ။</p> <p>​"ဒါဆိုရင် ကျနော် သွားတော့မယ်"</p> <p>လီယန်ချူက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​မုဆိုးက အိမ်ရှိ စုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေးအချို့ဖြင့် လီယန်ချူကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>​အမျိုးသမီးက လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ</p> <p> "လျူအစ်ကို ... စံအိမ် ထဲက ကိစ္စတွေကို ဒီဆရာလေးကို ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောပြလိုက်တာလဲ၊ ဒီဆရာလေးဆိုရင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာပါ"</p> <p>​မုဆိုး၏ အမည်ရင်းမှာ လျူယွီ ဖြစ်သည်။</p> <p> သူက ခေါင်းခါယမ်းကာ</p> <p>"ဒီကိစ္စက အန္တရာယ်ကြီးလွန်းတယ်၊ အဲဒီမိစ္ဆာလူသားကို ကုန်းကျူ ဆရာတော် တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒီဆရာလေးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ၊ သွားရင် အသက်အချည်းနှီး ပေးရလိမ့်မယ်"</p> <p>​အမျိုးသမီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်</p> <p> "အခု ကျမရောဂါ ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ လျူအစ်ကို နဲ့ အတူတူ သက်ဆုံးတိုင် နေချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျမ တို့တွေ အဲဒီစံအိမ်ကြီးရဲ့ လက်ကနေ လွတ်နိုင်ပါ့မလားမသိဘူး"</p> <p>​လျူယွီ၏ မျက်နှာမှာ လေးလံအုံမှိုင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ လမ်းလျှောက်နေစဉ် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်တစ်ကောင်က လမ်းလယ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လမ်းပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လမ်းလျှောက်ပုံက ကျော့ရှင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မောက်မာသည့် အမူအရာကလည်း ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သွားသည်</p> <p> "မင်း ဘာလို့ လာတာလဲ၊ ထပ်ချချင်သေးလို့လား"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က မေးစေ့ကို အသာမော့ကာ မောက်မာစွာ ပြောသည်</p> <p> "မင်းရဲ့ လက်စလက်နက မဆိုးဘူးလို့ ငါထင်လို့ လိုက်လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခြင်္သေ့မိစ္ဆာရဲ့ မူလစွမ်းရည်က အလွန်ကြမ်းတမ်းတယ်၊ မင်း သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီခြင်္သေ့မိစ္ဆာနဲ့ ငါနဲ့ကလည်း အရင်ကတည်းက ရန်ငြိုးရှိတယ်..."</p> <p>​"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်တာလား"</p> <p>လီယန်ချူက အချက်ကျကျ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ "</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က အလောတကြီး ငြင်းဆိုသည်</p> <p>"ငါ တောင်ပေါ်မှာ နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ တောင်အောက်ကို ဆင်းပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား လုပ်ချင်ရုံတင်ပါ။ နောက်ပြီး ငါ့မှာ အစေခံတစ်ယောက် လိုနေတာ၊ မင်း ကြည့်ရတာလည်း မဆိုးဘူး၊ အပြောအဆိုလည်း တတ်တယ်ဆိုတော့ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမလို့လေ"</p> <p>​အစေခံ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။</p> <p>​"မင်းကတော့ အရိုက်ခံရတာ နည်းနေသေးပုံရတယ်"</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်က ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>မှောင်မည်းနေသော တောင်လမ်းလေးပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး လေထုမှာ တင်းမာနေတော့သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ဇွတ်တိုး၍</p> <p> "ငါက မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်နဲ့၊ ငါသာ ဒဏ်ရာမရထားဘူးဆိုရင် မင်းလို တာအိုဆရာလေးကို တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အလဲထိုးနိုင်တယ်..."</p> <p>​သူမက တတွတ်တွတ်နှင့် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>​"ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစေခံဆိုတာမျိုးကိုတော့ ထပ်မပြောနဲ့တော့"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းကို (၄၅) ဒီဂရီ မော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်</p> <p>"မင်းကတော့ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးမထားတတ်ဘူးပဲ... ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲပေါ့"</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မကောင်းသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။</p> <p>​စုကျိုးနယ်က ရှောက်ဖုန်းတောင်မှ ဟုန်ရှန်းတောင်သို့ သွားရသည်မှာ သိပ်မဝေးလှပေ။</p> <p> လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို လက်ဖြင့် မ-ချီလိုက်ပြီး တိမ်စီးအတတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်</p> <p> "ဟေး... ဟေး... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ "</p> <p>​လီယန်ချူက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟုန်ရှန်းတောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> နားထဲတွင် လေတိုးသံများမှာ ဝူးဝူးဝါးဝါးနှင့် ကြားနေရပြီး လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ အသံမှာလည်း ပုံစံပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး ဝါး"</p> <p>​သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လေတွေ အတင်းတိုးဝင်ကုန်သည်။</p> <p>လီယန်ချူက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အရှိန်ကို ထပ်မြှင့်လိုက်သည်</p> <p>​ဟုန်ရှန်းတောင်သို့ ရောက်သောအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ အကုန်လုံး ထောင်ထနေပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။</p> <p>သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ထိုကောက်ကျစ်သည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို ဗရမ်းဗတာလက်သီးချက် ဖြင့် ဆုံးမရန် ပြင်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာရထားသည့်အပြင် လီယန်ချူ၏ ထုရိုက်ခြင်းကို ခံထားရသည်က တစ်ကြောင်း၊ ယခုကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပျံသန်းခဲ့ရသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် အလွန်ပင် အားနည်းသွားရသည်။</p> <p>​သူမသည် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်သာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဟုန်ရှန်းတောင်ကို ရှာရသည်မှာ မခက်ခဲပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် မိုင်ငါးရာအတွင်း တစ်ခုတည်းသော သီးခြားတောင်ထိပ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> ထို့ပြင် ဤတောင်ထိပ်မှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်  များနှင့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ များမှာ ကောင်းကင်သို့ လွှမ်းခြုံနေပြီး၊ လူသတ်မိစ္ဆာများစွာ စုဝေးနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save