Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချောမောတဲ့စာဆိုတော်၊ ရှေးဟောင်းဓား၊ မသေချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်လှသော အာဃာတနှင့် သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူပေါင်းမည်မျှများများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသနည်း။</p> <p>​"ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဘယ်သူမှ လာမရှင်းကြဘူးလား"</p> <p>​သူက ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေတော့သည်။</p> <p>​တောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ အထူထပ်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှသော မိစ္ဆာစစ်သည်တစ်ဦး လှံရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာပြီး ခပ်စူးစူး အော်ဟောက်လိုက်သည်</p> <p> "ဘယ်က တာအိုဆရာလဲ၊ ဟုန်ရှန်းတောင်ကို ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတာလဲ "</p> <p>​မိစ္ဆာများ လူအသွင်ပြောင်းရာတွင် တစ်မျိုးမှာ အသွင်ပြောင်းအတတ် သက်သက်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးမှာ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်အရ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံပြီးမှ လူသားခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်စစ်မှန်မှန် ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ အလွန်ခဲယဉ်းပြီး ထူးခြားသည့် ကံအကြောင်းတရားများ လိုအပ်လှသည်။</p> <p>ယခုတွေ့နေရသည့် မိစ္ဆာငယ်မှာ သိသိသာသာပင် ပထမနည်းလမ်း အသွင်ပြောင်းအတတ် သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုချေ။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မိစ္ဆာစစ်သည် (၁၀) ယောက်ကျော် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ဓား၊ လှံ၊ လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝိညာဉ်အလင်းများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​အားလုံးမှာ တောခွေး၊ ဝံပုလွေ၊ ကျား၊ သစ်များဖြစ်ကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အာဃာတအငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေကြသည်။</p> <p>​"အနံ့နံတဲ့ တာအိုဆရာ၊ မင်းကို မေးနေတယ်လေ"</p> <p>​စောစောက မိစ္ဆာငယ်က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ဂျိန်း</p> <p>​တောက်ပလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ရောယှက်ကာ ထိုမိစ္ဆာအုပ်စုကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>မိုးကြိုးသဲ</p> <p>​သူသည် ထိုယန်ဓာတ်စစ်စစ် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သောအခါ တောခွေး၊ ဝံပုလွေ အသွင်ပြောင်းထားသည့် မိစ္ဆာအုပ်စုမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒီတာအိုဆရာက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။</p> <p>​ဟုန်ရှန်းတောင်အတွင်းမှ မိစ္ဆာငယ်များစွာ တိုးထွက်လာကြရာ ထိုအထဲတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင့်ကြံထားသည့် မိစ္ဆာများလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p> ထို့နောက် ခြင်္သေ့ခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကလည်း သူမကို သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>​"ဘယ်သူလဲလို့ ကြည့်နေတာ၊ မင်းကိုး"</p> <p>ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြံရှိသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"အရင်တစ်ခါ မင်းဆီက မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို လုယူခဲ့တာ မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်၊ ဒီနေ့တော့ မင်းဆီက စွမ်းအားတွေအကုန်လုံးကို ငါ အမြစ်ပြတ် ဆွဲထုတ်ပစ်မယ် "</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်</p> <p> "မင်း ဒီခြင်္သေ့ပုပ်၊ အရင်တစ်ခါ ငါ့ဆီက စွမ်းအားတွေကို လုသွားပြီးတော့ လက်နက်တုတွေ လုပ်ပြီး မြေခွေးမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကို ပေးလိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို စော်ကားတာပဲ "</p> <p>​ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ ခေတ္တမှိုင်သွားပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်သည်</p> <p> "မင်း သိသွားပြီပေါ့၊ အဲဒီပစ္စည်းက သုံးလို့ တော်တော်ကောင်းသားပဲ"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်</p> <p>"ငါ ပြောတာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား၊ ဒီခြင်္သေ့မိစ္ဆာ လုပ်ထားတဲ့ အလုပ်တွေပဲ "</p> <p>​လီယန်ချူက ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ဤဟုန်ရှန်းတောင်က ခြင်္သေ့မိစ္ဆာမှာ ထိုမျှလောက် မောက်မာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အမှန်အတိုင်းပင် ဝန်ခံရဲပေသည်။</p> <p>​ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မူလကပင် လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ သူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့သလို လီယန်ချူကလည်း အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ်  ဖြင့် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက သူ့ကို သတိမထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ ဘေးတွင် ချောမောလှပသော စာဆိုတော်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင်အစက် တစ်စက်ရှိနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ နတ်သက်ကြွေလာသည့်အလား အရှိန်အဝါမျိုး ရှိသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျောပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်း လွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို အေးစက်ထက်မြက်နေသည်။</p> <p>​"အစ်ကိုကြီး... ဒါ အစ်ကိုပြောတဲ့ ကြောင်မိစ္ဆာလား"</p> <p>​"ဟုတ်တယ်၊ သူ့ကို ဖမ်းပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ထုတ်ယူ၊ အတွင်းစာကို ထုတ်ပစ်လိုက်ရင် ဆေးဖော်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ကုန်ကြမ်းပဲ"</p> <p>​ချောမောသည့် စာဆိုတော်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး</p> <p>"ဒီမိစ္ဆာက တောင်စောင့်နတ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး အရင်မျိုးဆက် တောင်စောင့်နတ်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတာဆိုတော့ လူသားအသွင်ကို အပြည့်အဝ ပြောင်းနိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ့ရုပ်ရည်က ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး"</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက မကောင်းသော အကြံဖြင့် ရယ်မောရင်း</p> <p> "ညီလေး သဘောကျတယ်ဆိုရင် နောက်မှ ငါ သူ့ကို ဖမ်းပေးမယ်၊ မင်း စိတ်ကြိုက် ကစားနိုင်အောင် သူ့ကို လူအသွင်ပြောင်းခိုင်းပေးမယ်လေ"</p> <p>​လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>​ဒီကောင်က ကြောင်မလေး ကိုး။ (အခုမှသိတာ ထင်တာပဲ)</p> <p>လူအသွင်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ပြောင်းလို့ရတာလား။</p> <p>​သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p> ထိုကောင်နှစ်ကောင်၏ လေသံအရဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးကို အသေသတ်ပြီးသားဟု မှတ်ယူထားသည့် ပုံစံပင်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝိညာဉ်အလင်းများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​ဤချောမောသည့် စာဆိုတော်မှာ မြေခွေးမိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာနှင့် သိပ်မကွာလှပေ။</p> <p>သို့သော် သူ၏ ကျောပေါ်က ဓားမှာမူ သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိလှသည်။</p> <p>​"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က လက်ကျန်ကောင်တွေလား"</p> <p>​လီယန်ချူက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြဲခြောက်လိုက်သည်</p> <p>"တာအိုဆရာလေးက ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် အကြောင်း သိနေပါလား၊ မင်းက တရားရုံးတော်ချုပ်  က လူလား"</p> <p>​ကြည့်ရတာ မကြာသေးခင်က တရားရုံးတော်က ဒီအဖွဲ့အစည်းနဲ့ တော်တော်လေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချနေပုံရတယ်... လီယန်ချူက အသံကို လေးလေးနက်နက်ဖြင့်</p> <p> "ဟုတ်တယ်၊ တရားရုံးချုပ် ဒုတိယတရားသူကြီး    ဝမ်ချွမ်ပါ့ယဲ့ ပဲ "</p> <p>​ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် ခြင်္သေ့မိစ္ဆာနှင့် စာဆိုတော်မှာ မျက်နှာ ပျက်သွားကြသည်။</p> <p>​ဒုတိယတရားသူကြီး</p> <p>ဝမ်ချွမ်ပါ့ယဲ့</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ နာမည်က တော်တော်လေး အစွမ်းထက်သလို ခံစားနေရတာလဲ</p> <p>​ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ဟောက်လိုက်သည်</p> <p>"တရားရုံးတော် မှာ ဝမ်ချွမ်ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနဲ့ ဒုတိယတရားသူကြီး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာလို့လဲ မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ "</p> <p>​လီယန်ချူက အံ့သြဟန်ဖြင့်</p> <p> "ဒီလောက်တောင် စမတ်ကျတာလား"</p> <p>​ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကို တစ်ခဏချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​"ဝေါင်း "</p> <p>​သူသည် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းလှသော ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ချက်ချင်း အသွင်ပြောင်းလိုက်ရာ လိမ္မော်ရောင်ကြောင် အသွင်ပြောင်းစဉ်ကထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးမားလှသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ (၁၃) မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ပခုံးအမြင့်မှာ (၄) မီတာခန့် ရှိသည်။</p> <p>အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>​"ဒီတာအိုဆရာကို ငါ စားပစ်မယ် "</p> <p>​ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ တောင်စဉ်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p>ခြင်္သေ့မိစ္ဆာက သူ၏ သွေးအိုင်သဖွယ် ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပါးစပ်အတွင်း၌ အနက်ရောင် ဝဲဂယက်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာလည်း မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်၊ ဤမူလစွမ်းရည် က ထပ်လာပြန်ပြီ သူမသည် ထိုစွမ်းရည်ဖြင့်ပင် ဒဏ်ရာရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာအပြင် သူ့ထက်မနိမ့်သည့် အကူအညီတစ်ခုပါ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ</p> <p>​ငါ နည်းနည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသွားပြီ ထင်တယ် ဟု လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က စိတ်ထဲမှ နောင်တရမိသွားသည်။</p> <p>​ချလွမ်း</p> <p>​သူမ၏ နားထဲတွင် နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် အေးစက်ထက်မြက်သည့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည် ထိုဓားအလင်းမှာ ရွှေရောင်အဆင်းရှိသော နဂါးတစ်ကောင်အလား</p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>ထွားကျိုင်းလှသော ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကြီးမှာ ဓားအလင်းတန်းကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> သူ၏ နဖူးမှစတင်၍ သွေးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတိရိရိပင် အလယ်တည့်တည့်မှ ကွဲအက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဓားအလင်းမှာ မရပ်တန့်ဘဲ ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဟုန်ရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ တောင်ထိပ်ငယ်တစ်ခုကိုပါ တိုက်ရိုက်ပင် ပွတ်တိုက်ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓား  တစ်ချက်တည်းဖြင့် စစ်သည်တစ်ထောင်ကို ချေမှုန်းခြင်း</p> <p>​ထိုဓားချက်မှာ အရှိန်အဝါ ကို အဓိကထားခြင်းဖြစ်ပြီး လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို ဤဓားချက်တစ်ချက်တည်းတွင် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"လာစမ်း "</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ဆူဝေနေပြီး ကျောပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဓားလွယ်ထားသည့် ချောမောသော စာဆိုတော်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​မြေခွေးမိစ္ဆာစာဆိုတော်မှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရသည်။</p> <p> သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားတင်းထားရသည့် အပြုံးတုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>​"ဒီ... ဒီဆရာလေး၊ စောစောက သူပြောတာတွေက ပေါက်ကရတွေပါ၊ ကျနော်က ဒီအတိုင်း လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာ..."</p> <p>​ချောမောသည့် စာဆိုတော်က ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။</p> <p>အလွန်ပင် အားကိုးရာမဲ့သည့် ဆင်ခြေမျိုး ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။</p> <p>​"မသေချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း "</p> <p>​လီယန်ချူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာသည်။</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ရာတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဓားတစ်ချက် ဝှေ့လိုက်တိုင်း မိစ္ဆာတစ်ကောင် ကျဆုံးသွားသည်။</p> <p>​ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟုန်ရှန်းတောင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာငယ်အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်ရာ တစ်ကောင်မျှ မကျန်တော့ချေ။</p> <p>ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာရှိ ကျား၊ သစ်၊ တောခွေး မိစ္ဆာအားလုံးမှာ အာဃာတ တရားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>သူတို့ သေရခြင်းမှာ မတရားသဖြင့် မဟုတ်ပေ</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် သူသည် ကုသိုလ်မှတ် (၁၈,၀၀၀) ကို ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> စောစောက ခြင်္သေ့မိစ္ဆာ တစ်ကောင်တည်းကပင် ကုသိုလ်မှတ် (၉,၀၀၀) တိတိ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"အခု... မင်း ပြောလို့ရပြီ၊ မင်းက ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ဘယ်သူလဲ၊ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာလဲဆိုတာ"</p> <p>​"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်လိုက်ရင်လည်း ငါ့ရဲ့ တာဝန်က အပိုဆောင်းပြီး ပြီးမြောက်သွားမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ နဲ့ လာပြီး ဈေးမဆစ်နဲ့၊ ငါ တစ်ခါပဲ မေးမယ်၊ မပြောရင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့"</p> <p>​လီယန်ချူက တစ်ခါတည်း အပြတ်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ကာ တင်းမာသွားတော့သည်။</p> <p>ချောမောသည့် စာဆိုတော်မှာ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာတော့သည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း ခြင်္သေ့မိစ္ဆာထက် မနိမ့်ကျလှကြောင်း ယူဆထားသလို၊ ထိုရှေးဟောင်းဓားကို အသုံးပြုပါက ခြင်္သေ့မိစ္ဆာကိုပင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ပေးနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ ကြောက်သွားလေပြီ။</p> <p>အလွန်ပင် ပြတ်သားစွာ ကြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ရဲရင့်ပြတ်သားမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ကံကောင်းလို့ စောစောက အလောတကြီး ဝင်မတိုက်မိတာ၊ မဟုတ်ရင် အခု သေနေတာ ငါ ဖြစ်နေမှာ ဟု စာဆိုတော်က ထိတ်လန့်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ စာဆိုတော်သည် အစပိုင်းတွင် မာနလေး အနည်းငယ်ပြပြီး မိမိ၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားဦးမလားဟု စဉ်းစားလိုက်သေးသည်။</p> <p>အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်လိုက်လျှင် အထင်သေးခံရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​သို့သော် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူ၏ အေးစက်လှသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး... အကြောင်းစုံကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save