Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၉၆)</h2> <h2 style="text-align:center">ထိုက်ရွှီးကျောင်း ဟွာယန်နတ်မိမယ်၊ နုကျွင်းကျယ်၊ စာသင်ဆရာ၊ လင်မျိုးနွယ်စု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"ချောင်ချောင် လူကြီးမင်းကို အလေးပြုပါတယ်"</p> <p>​မိစ္ဆာအချို့မှာ အခြေအနေကို အကဲခတ်တတ်ကြသူများပီပီ ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆက်လက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုတော့ချေ။</p> <p>​သူ၏ မောက်မာရိုင်းစိုင်းလှသော အမူအရာမှာ တစ်နယ်လုံးကို ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေသည့် မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူလှသည်။</p> <p>​"ကျုပ်က ဝံပုလွေငယ်ပါ၊ နောင်ခါမှာ ချောင်ချောင် လူကြီးမင်းအနေနဲ့ ကျုပ်ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးပါဦး "</p> <p>​"ကျုပ်က ခွေးငယ်ပါ၊ ချောင်ချောင် လူကြီးမင်းအတွက် ခွေးတစ်ကောင်လို သစ္စာရှိရှိ အမှုထမ်းပါ့မယ်"</p> <p>​မိစ္ဆာများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် နီးစပ်အောင် ကပ်ကြတော့သည်။</p> <p>မူလက သူတို့ပေးထားသည့် ခန့်ညားလှသော ဘွဲ့အမည်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေသည့် ပုံစံများ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာလောကမှာ ရိုးရှင်းလှသည်၊ အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ယူစတမ်းပင်။</p> <p> စောစောက ကျားသစ်မိစ္ဆာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီး မူလခန္ဓာကိုယ် ပေါ်လာသည်ကိုလည်း ဤမိစ္ဆာများမှာ ခဏချင်းပင် မေ့ပျောက်သွားကြပြီ။</p> <p> ထို့ပြင် ဝံပုလွေမိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ ကျားသစ်မိစ္ဆာ၏ အလောင်းကိုပင် မျက်စိကျနေတော့သည်။</p> <p>​မိစ္ဆာတို့၏ အသား၊ အရေ၊ အကြောနှင့် အရိုးများထဲတွင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသလို၊ အတွင်းစာ  လည်း ရှိနေသဖြင့် စားသုံးပါက ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တိုးတက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"စားချင်ရင် စားကြ"</p> <p> လီယန်ချူ၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာအုပ်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အံ့သြဝမ်းသာ သွားကြသည်။</p> <p>ထို ချောင်ချောင် လူကြီးမင်းမှာ ထင်သလောက် လူသားမဆန်သူ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာမဆန်သူ တော့ မဟုတ်ပုံရပေ။</p> <p>​ထို့တင်မကသေးဘဲ လီယန်ချူက ကျားသစ်မိစ္ဆာ၏ အတွင်းစာကိုပင် ငြင်းပယ်လိုက်ရာ လင်းဖုန်းကျီမှာလည်း မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် လုယူရန် ရှက်သဖြင့် မယူတော့ချေ။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာအုပ်မှာ ကျားသစ်မိစ္ဆာ၏ အလောင်းကို ခွဲဝေစားသုံးလိုက်ကြရာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ သိသိသာသာ ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာလည်း ပိုမိုထူထပ်လာတော့သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာမူ ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာနေသည့် မိစ္ဆာများကို အထင်သေးစွာ ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့နေတော့သည်။</p> <p>​လင်းဖုန်းကျီမှာ ကျင့်စဉ်အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ယခုတာဝန်၏ တာဝန်ခံ ဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤ ချောင်ချောင် လူကြီးမင်းအပေါ် ထားရှိသော ရိုသေမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤသူမှာ သိသိသာသာပင် အထက်လူကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> အထူးသဖြင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင် သဘောထားကြီးပြီး ပြတ်သားလှသဖြင့် ပို၍ပင် လေးစားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p>​မိစ္ဆာအချို့မှာ လီယန်ချူ၏ နောက်လိုက်များအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီ။</p> <p>​သုံးရက်အတွင်း မိစ္ဆာ (၃၂) ကောင်ခန့် ထပ်မံရောက်ရှိလာရာ ရွှီကျိုးစီရင်စုအတွင်းရှိ နာမည်ကျော် မိစ္ဆာကြီးများအားလုံး ရောက်လာကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>လင်းဖုန်းကျီ၏ မိတ်ဆက်ပေးချက်အရ ထိုအထဲမှ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ သူ၏ အထက်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။</p> <p>​တစ်ကောင်မှာ ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်နေသည့် ဝက်ဝံနက်ကြီး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရိုးအကြောများမှာ အလွန်ပင် မာကျောထွားကျိုင်းလှသည်။</p> <p>နောက်တစ်ကောင်မှာ တောဝက်ကြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ အိမ်အသေးစားလေး တစ်လုံးစာခန့် ကြီးမားကာ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်လှသည်။</p> <p>​သူတို့အားလုံးမှာ လူသားများကို စားသုံးသည့် ရက်စက်လှသော မိစ္ဆာကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> လင်းဖုန်းကျီပင်လျှင် သူတို့ကို အနည်းငယ် ရှိန်နေရသည်။</p> <p>​ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း လီယန်ချူမှာ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးရှာကာ မိစ္ဆာ (၃) ကောင်ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ပြခဲ့ပြီး အလောင်းများကို ကျန်မိစ္ဆာများအား ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အာဃာတ အရှိန်အဝါများမှာ ပို၍ပင် ထူထပ်လာတော့သည်။</p> <p>​ထိုအခန်းအတွင်း၌ ထူးခြားသော အစီရင်အတတ်များဖြင့် တားဆီးထားသဖြင့် အထဲမှ အသံများ အပြင်သို့ မပေါက်ကြားနိုင်သလို အရှိန်အဝါများကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည်လည်း ထိုအခန်းထဲ၌ပင် အမြဲနေထိုင်ပြီး အပြင်သို့ မထွက်ဘဲ နုကျွင်းကျယ်ဆီမှ သတင်းစကားကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။</p> <p>လိမ္မော်ရောင်ကြောင်၏ ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အနာကျက်စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လီယန်ချူ ပေးထားသည့် ကျန်းထင်ရှန်း စပျစ်သီးကြီး များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းရာတွင် အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p>​ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်ကျသွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ မေးလိုက်သည်</p> <p> "မင်းက ရှောင်ဖုန်းတောင်က အဲဒီ တောင်စောင့်နတ်ရဲ့ အနွယ်ဝင်လား"</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်က ခေါင်းကို ၄၅ ဒီဂရီခန့် မော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း</p> <p> "ဟွန်း... ဟုတ်တယ်လေ "</p> <p>ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောချေ။</p> <p>အကယ်၍ ထိုမိစ္ဆာ၏ သွေးကို စုပ်ယူနိုင်ပါက သူ၏ အစွမ်းမှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>​သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အလွန်ပင် ရှိန်နေရသည်  ဝက်ဝံမျိုးနွယ်ထဲမှာ လူအသွင်ပြောင်းပြီး ဒီလောက်အထိ ချောမောခန့်ညားနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အသွင်ပြောင်းအတတ် လား ဟု သူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>​ရွှီကျိုးစီရင်စု၊ တုန်းဟဲမြို့</p> <p>​စာသင်ကျောင်းတစ်ခုအတွင်းရှိ နွမ်းပါးသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စာသင်ဆရာတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် စာသင်ကျောင်းမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>​သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး မကြာမီမှာပင် ဆိတ်ငြိမ်လှသော လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>အမှောင်ရိပ်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>​သူက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် ဒေါသပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော လူမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားသည်။</p> <p>​"လက်အောက်ငယ်သား ဖေးယန်၊ နုကျွင်းကျယ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>​သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ငါ ခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်တွေ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> နုကျွင်းကျယ်က အသံကို နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုန်လင် က လင်မိသားစုထဲကို ရောနှောဝင်ရောက်ပြီး လင်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ပြုစားထားနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီပစ္စည်းက လင်မိသားစု သမီးလေးဆီမှာ ရှိနေတာပါ။ သူမက ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်နဲ့အတူ ဝိုင်းရံထားတာကို ဖောက်ထွက်သွားလို့ အခု ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး"</p> <p>ဟု စာသင်ဆရာက ရှင်းပြသည်။</p> <p>​နုကျွင်းကျယ်၏ လေသံမှာ အေးစက်သွားသည်</p> <p> "လင်မိသားစုက ချန်နိုင်ငံ  ရဲ့ မျိုးနွယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီ တံဆိပ်ပြားရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို မသိကြပါဘူး၊ ဒါကြောင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး။ လူလွှတ်ပြီး ဆက်ရှာခိုင်းလိုက်၊ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို မရမက ပြန်ရှာတွေ့အောင် လုပ်ရမယ်"</p> <p>​စာသင်ဆရာက ဦးညွှတ်ကာ</p> <p> "ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ဟု ဖြေသည်။</p> <p>​နုကျွင်းကျယ်က ဆက်လက်၍</p> <p>"ဒီနေ့က ဆူပူသောင်းကျန်းမှု စတင်ရမယ့်နေ့ပဲ။ ငါ ရွှီကျိုးစီရင်စုမှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ မိစ္ဆာအမြောက်အမြားကို စုစည်းထားပြီးပြီ။ အချိန်ကျရင် သူတို့ကို နေရာအနှံ့ ခွဲထုတ်လိုက်ပြီး မြို့တွေကို တိုက်ခိုက်ဆူပူအောင် လုပ်မယ်။ ထိုက်ရွှီးကျောင်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေကို တောင်ပေါ်က ဆင်းလာအောင် မျှားခေါ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အခွင့်အရေးယူပြီး ထိုက်ရွှီးကျောင်းရဲ့ ဘိုးဘွား နတ်ဝိဇ္ဇာဖြစ်တဲ့ ဇီယွမ်နတ်မိမယ် ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဟွာယန်နတ်မိမယ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပူးဝင်စေပြီး  ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ရမယ်"</p> <p>​ကျင့်ကြံသူများအတွက် စိတ်တည်ငြိမ်မှုက အဓိကပင်။</p> <p> အကယ်၍ ထိုက်ရွှီးကျောင်းက ဟွာယန်နတ်မိမယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိစ္ဆာများကို မနှိမ်နင်းဘဲ တောင်ပေါ်မှာပဲ နေခဲ့လျှင် ဟွာယန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူမသည် စိတ်မိစ္ဆာ ဝင်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​အကယ်၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းလျှင်မူ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ကာကွယ်ရေး အားနည်းသွားမည် ဖြစ်ရာ လူလွှတ်၍ ဇီယွမ်ဘိုးဘေး ကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​နုကျွင်းကျယ်၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်</p> <p> "မင်း လင်မိသားစုကိစ္စကို ပြီးအောင် အရင်ရှင်းလိုက်၊ ပြီးရင် ချင်းမုခရိုင်က ရှောက်ယီဆီ သွားပါ။ ဒီကိစ္စပြီးရင် မင်း ဒီမှာ ဆက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p>​စာသင်ဆရာမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး အလောတကြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်</p> <p>"နုကျွင်းကျယ်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"</p> <p>​သူသည် လင်းဖုန်းကျီတို့ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာများနှင့် မတူဘဲ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ တကယ့် မျိုးရိုးစစ်မှန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> အကယ်၍ အမှားကြီးတစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတွင် အပြစ်ပေးခံရကာ ပုန်းအောင်းနေရခြင်းသာ မဟုတ်ပါက၊ ဤကဲ့သို့ စွန့်စားရသည့် အလုပ်များကို သူ လုပ်စရာ မလိုပေ။</p> <p>​နုကျွင်းကျယ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှောင်ရိပ်ထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုက်ရွှီးကျောင်း</p> <p>​ဝတ်ရုံဖြူဝတ် တာအိုမယ် (၄) ဦး လူကြီး ၃ ဦးနှင့် လူငယ် ၁ ဦး မှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။</p> <p>အားလုံးမှာ အမျိုးသမီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​မိန်းမပျိုလေးမှာ ဟွာယန် ဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသန့်ရှင်းသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူစင်အေးစက်နေပြီး အလှတရားမှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင်ပင် ချောမောလှပလှသည်။</p> <p>ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်ရုံက ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှနှင့် ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>​သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက် (၃၅) နှစ် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကာလက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပကာ တင်းရင်းနေဆဲပင်။</p> <p>​ဟွာယန်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ပြီး ဆရာဖြစ်သူက ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းအင်ကျင့်ကြံမှု ပါရမီမှာ တစ်ပါးသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ခဲ့သည်။</p> <p>အသက် (၁၆) နှစ်တွင် ယင်ဝိညာဉ် ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုက်ရွှီးကျောင်း၏ နောက်မျိုးဆက် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ တောက်ပခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် ယခုအခါ ထိုလောကကြီးတွင် မမြင်နိုင်သော သံခြေကျင်းတစ်ခု ခတ်ထားသကဲ့သို့ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p>​ယန်ဝိညာဉ် ကို စုစည်းရန်မှာ မည်မျှ ခက်ခဲသနည်း။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဟွာယန်သည် ယန်ဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ တာအိုလောကတွင် အလှမ်းဝေးလှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် တည်ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p>​သို့သော်...</p> <p>ဟွာယန်သည် မကြာသေးခင်ကပင် ရင်ထဲ၌ စိတ်မအေးဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုကို သတိထားနေမိသည်။</p> <p>သူမကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသည့် သူများအတွက် ကံကြမ္မာ၏ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားမိသည်မှာ သာမန်ကိစ္စပင်။</p> <p> သို့သော် ထိုက်ရွှီးကျောင်း၏ အမွေအနှစ်မှာ ဓားကျင့်စဉ် ဖြစ်သဖြင့် ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ခြင်း၌ မကျွမ်းကျင်ချေ၊ အထူးသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသည်။</p> <p>​သူမအနေဖြင့် ထိုအရာကို စိတ်မိစ္ဆာ က နှောင့်ယှက်နေသည်ဟုသာ မှတ်ယူနိုင်တော့သည်။</p> <p>​"ဆရာ... တပည့် မကြာခင်ကစပြီး စိတ်ထဲမှာ မအေးမမြ ဖြစ်နေတယ်၊ ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ စိုးရိမ်နေမိတယ်"</p> <p>ဟု ဟွာယန်နတ်မိမယ်က သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထိုက်ရွှီးကျောင်း၏ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ် ရွှမ်ကျီကျိရင်  ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး၊ ယန်ဝိညာဉ်ကို စုစည်းနိုင်တာက ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အခု လောကကြီးကလည်း အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေတော့ ယန်ဝိညာဉ်က ဒီလို လောကကြီးရဲ့ အခြေအနေကို ခံစားမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>​ဟွာယန်နတ်မိမယ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်းကို တင်ထားသည်။</p> <p>ဓားအမည်မှာ ယွဲ့ယင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤဓားမှာ ထိုက်ရွှီးကျောင်းကို တည်ထောင်သူ ဇီယွမ်နတ်မိမယ်၏ လက်စွဲတော်ဓား ဖြစ်ပြီး ဟွာယန်သည် ထိုဓားဖြင့်ပင် မိစ္ဆာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမ တောင်ပေါ်မှဆင်း၍ လောကအနှံ့ လှည့်လည်စဉ်ကလည်း ပြိုင်ဘက်မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> ယခုအခါ ဤနတ်ဓားမှာ ဟွာယန်၏ ဒူးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>​အရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ရွှမ်ကျီကျိရင်၏ အကြည့်မှာ ယွဲ့ယင်နတ်ဓားပေါ်သို့ မသိမသာ ရောက်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ခိုးချလိုက်မိသည်</p> <p>​"ဟွာယန်... ဆရာ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့"</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save