Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို မျက်လုံးချင်းမဆိုင်ဘဲ ကြည့်နေရတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ချင်းမုခရိုင်၊ မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူ။</p> <p>​တရားထိုင်နေသော လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p>တံခါးပြင်ပရှိ လေထုမှာ ရေမျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီးနောက် ဆံပင်နှစ်ဖက်ဖြူနေသော ရှောက်ယီတာအိုဆရာ ထွက်လာသည်။</p> <p>​"မိတ်ဆွေတို့... အခုလေးတင် နုကျွင်းကျယ်ဆီက သတင်းရောက်လာတယ်၊ ဒီနေ့ပဲ အစီအစဉ်ကို စတင်တော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံး နေရာအသီးသီးမှာ လူအမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရုံပါပဲ၊ အလုပ်ပြီးရင်တော့ လူသားအသွင်ပြောင်းဆေး တစ်လုံးစီ ဆုချပါ့မယ်"</p> <p>​လီယန်ချူသည် မူလက ရှောက်ယီကို သတင်းပို့ရုံသက်သက် လူတစ်ယောက်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခုမှပင် ရိပ်မိတော့သည်။</p> <p>ဒီကောင်ကမှ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ တကယ့်လူယုံ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ထိုမျှကျယ်ဝန်းလှသော အစီရင်နယ်မြေတစ်ခုကို သူ့အား စောင့်ရှောက်ခိုင်းထားမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​"လူစုံပြီလား"</p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​လင်းဖုန်းကျီက အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရသူ ဖြစ်သော်လည်း လူမည်မျှရှိသည်ကို အတိအကျ မသိချေ၊ ထို့ကြောင့် ရှောက်ယီမှာသာ မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အမာခံအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကြောင်း ပို၍ ထင်ရှားနေတော့သည်။</p> <p>​"မိတ်ဆွေတစ်ယောက် လာနေတုန်းပါပဲ"</p> <p> ရှောက်ယီက ဦးညွှတ်၍ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တံခါးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သက်လတ်ပိုင်း စာသင်ဆရာတစ်ဦးမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p>​"ရှောက်ယီ... ငါ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်"</p> <p>"မိတ်ဆွေတို့အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ် "</p> <p>"စီနီယာ လင်းဖုန်းကျီကိုလည်း နှုတ်ဆက်ပါတယ် "</p> <p>​စာသင်ဆရာသည် အားလုံးကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ နှုတ်ဆက်နေသည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နတ်အလင်းများ လက်သွားပြီး ထိုစာသင်ဆရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဆိတ်ဖြူတစ်ကောင် ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သူနှင့်မဆိုင်သော ပြင်းထန်လှသည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p>​"ငါက ဒီမှာထိုင်နေတာကို မင်းက ငါ့ကို လာမနှုတ်ဆက်ဘူးလား... ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား "</p> <p>လီယန်ချူက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​လာပြီ... လာပြီ</p> <p>ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာများမှာမူ ရင်ထဲ၌ မသိမသာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> ထိုရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်ကြီးပါလား။</p> <p>​ဗုန်း</p> <p>​စာသင်ဆရာမှာ လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်သွားပြီး နံရံသို့ အရှိန်ဖြင့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> ကိုယ်ပေါ်တွင် ကိန်းအောင်းနေသော ပြင်းထန်လှသည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုလက်သီးချက်ကို ခဲယဉ်းစွာ ခုခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် သူသည် သွေးအန်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်သည်။</p> <p>​"စီနီယာ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျုပ်က အခုမှ ရောက်လာတာမို့..."</p> <p> စာသင်ဆရာမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော သွေးချီလှိုင်းများ တက်လာပြီး နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ထိုမာကျောလှသော လက်သီးအရှိန်ကြောင့် စာသင်ဆရာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ထားသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​စာသင်ဆရာမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်၊ ထိုအရာမှာ နုကျွင်းကျယ် ဆုချထားသည့် အသက်ကယ် အဆောင်အယောင်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ဤလူငယ်တာအိုဆရာအသွင်ယူထားသည့် မိစ္ဆာက အလွယ်တကူပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကို မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး လူသတ်ရာတွင် မျက်တောင်မခတ်သည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားသဖြင့် မိစ္ဆာများမှာ ကျင့်သားရနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> သို့သော် ရှောက်ယီကမူ ရုတ်တရက် တားမြစ်လိုက်သည်</p> <p>​"ချောင်ချောင် စီနီယာ... ဒါက နုကျွင်းကျယ်ရဲ့..."</p> <p>​စကားမဆုံးမီမှာပင် ဗုန်း ခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>စာသင်ဆရာ၏ ဦးခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်က သူ့ကို တစ်ခါတည်း အပြတ်သတ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>​"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"</p> <p> လီယန်ချူ၏ အေးစက်သော အကြည့်က ရှောက်ယီဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>​ရှောက်ယီ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ</p> <p>"ဪ... နုကျွင်းကျယ်ရဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ပါပဲ၊ သတ်လိုက်တာ ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p>ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။</p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>အမှန်တော့ ရှောက်ယီ ပြောချင်သည်မှာ ဤစာသင်ဆရာသည် နုကျွင်းကျယ်၏ သားငယ်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရကာ ချန်နိုင်ငံသို့ လာရောက် အမှုထမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူ၏ အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် အကယ်၍ သူသာ ထိုစကားကို ပြောလိုက်လျှင် ထိုမောက်မာလှသော ချောင်ချောင် က သူ့ကိုပါ အစဖျောက်ရန် သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်လိုက်သောကြောင့် စကားကို အမြန်ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ လီယန်ချူ၏ ထက်မြက်လှသော အကြည့်က သူ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်လာခြင်းပင်။</p> <p>​"ချောင်ချောင် စီနီယာ..."</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေဆဲ</p> <p>"ငါ လူသတ်တဲ့နေရာမှာ မင်းက ဘယ်တုန်းကစပြီး ဝင်ပါရဲသွားတာလဲ "</p> <p>​ရှောက်ယီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ အလွန်အေးမြသော အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားသည်။</p> <p>"စီနီယာ... ကျုပ်က..."</p> <p>​လီယန်ချူက သူနှင့် စကားရှည်ရှည် မပြောတော့ဘဲ လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော သွေးဆူလှိုင်းများမှာ အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် အေးစက်မှောင်မိုက်နေသော အခန်းတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>​ဒိုင်း</p> <p>​ထွားကျိုင်းလှသော ကိုယ်လုံးကြီးတစ်ခုက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်သီးကို ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p> ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အခန်းတွင်း၌ လေဖိအားလှိုင်းများ ပြန့်နှံ့သွားသော်လည်း ဤအခန်းကို မည်သူက ဖန်တီးထားသည်မသိ၊ အစီရင်အတတ်များက ထိုအခန်းကို မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မရှိအောင် ကာကွယ်ပေးထားသည်။</p> <p>​"ချောင်ချောင်... မင်းနဲ့ငါက ဝက်ဝံမျိုးနွယ်တူတွေပဲ၊ ငါ မင်းကို အကြံပေးပါရစေ၊ လူသတ်ချင်တဲ့စိတ်ကို လျှော့စမ်း၊ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့မှာ မင်းအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ် "</p> <p>​ဝက်ဝံနက်ကြီးက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>မင်းကလည်းကွာ... အလုပ်တောင် မစရသေးဘူး၊ ဒီမှာတင် လူတွေ (မိစ္ဆာတွေ) ကို လျှောက်သတ်နေတာ တော်တော်လွန်လွန်းတယ်</p> <p>​ထိုစကားကြောင့် မိစ္ဆာများအားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်  ဝက်ဝံမျိုးနွယ်လား သူတို့ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>​သို့သော် သူတို့ တုံ့ပြန်ချိန်မရမီမှာပင် လီယန်ချူ၏ လက်မှာ ကျန့်ကျောင်းဓားရိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>​ရွှိခနဲ</p> <p>​တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်။</p> <p> ကိုယ်ခန္ဓာ အကြောအချဉ် သန်မာမှု၌ မိစ္ဆာလောကတွင် နာမည်ကြီးသော ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခေါင်းနှင့်ကိုယ် အိုးစားကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာများ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာကြသည်  ဤ ချောင်ချောင် စီနီယာက တကယ့်ကို ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည် သို့သော်လည်း ထိုဝက်ဝံနက်ကြီးကို စားရမည်ဆိုပါက သူတို့၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သူတို့သည် လီယန်ချူကို ယခုထက်ထိ သံသယမဖြစ်ကြသေးချေ၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ထိုကဲ့သို့ ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်မှုမျိုးမှာ မိစ္ဆာလောကတွင် ထူးဆန်းသည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း လူသားများကို အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းဖြင့် သတ်ဖြတ်စားသောက်နေကြသူများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> ယခုမူ အသတ်ခံရသူမှာ မိစ္ဆာဖြစ်နေခြင်းသာ ကွာခြားသည်။</p> <p>​အနည်းငယ်သော မိစ္ဆာများသာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒီကောင်က စိတ်ဓာတ် တော်တော် ကြမ်းတာပဲ "</p> <p>​လင်းဖုန်းကျီ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ရီနေသည်  ဤ ချောင်ချောင် စီနီယာက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာတွေကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်နေတာပါလား။</p> <p>ဒီလောက် လူသတ်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေတဲ့ မြေခွေးမိစ္ဆာ က ဘာဖြစ်လို့ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို လာပါဝင်နေရတာလဲ။</p> <p>ဒါမှမဟုတ်...</p> <p>​သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်  တခြားသော ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီးတွေက လူ့လောကမှာ မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ထူထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ ဒီ ချောင်ချောင် ဆိုတဲ့သူက တခြားနိုင်ငံက လူများလား။</p> <p>​သူ စဉ်းစား၍ မဆုံးမီမှာပင် ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာပြန်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထွားကျိုင်းလှသော လူကြီးတစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p>သူသည် တောဝက်ကြီး ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ထားသူ ဖြစ်ပြီး ခွန်အားကြီးကာ အရေခွံမှာလည်း အလွန်ပင် ထူလှသည်။</p> <p>​ထိုလူကြီးမှာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် သူ၏ ဘေးနား၌ ခေါင်းမပါသော အလောင်းကြီးတစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> ထိုပုံရိပ်မှာ ကျန်မိစ္ဆာများ၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာများနှင့်အတူ သူ၏ နောက်ဆုံးမြင်ကွင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်သတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို မျက်လုံးချင်းမဆိုင်ဘဲ ကြည့်ရဲတယ်... မင်းက ငါ့အပေါ် မရိုးသားဘူးပဲ "</p> <p>လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​မိစ္ဆာများမှာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်ကုန်ကြပြီး အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြတော့ချေ။</p> <p> အစောပိုင်းက သတ်ဖြတ်မှုများတွင် အကြောင်းပြချက် အနည်းငယ် ရှိသေးသော်လည်း ယခုမူ ထိုချောင်ချောင် စီနီယာမှာ လူသတ်ရတာကို ဝါသနာပါနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>​သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို အမြန်ပြင်လိုက်ကြပြီး လီယန်ချူကို မျက်လုံးချင်းဆိုင် ကြည့်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြတော့သည်။</p> <p>​"မင်းတို့က ဘာကို ကြည့်နေကြတာလဲ ငါ့အပေါ် မကျေနပ်တာ ရှိလို့လား "</p> <p> လီယန်ချူက အသံကို နှိမ့်၍ ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​မိစ္ဆာများ - "..............."</p> <p>​ရွှိခနဲ</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ဓားက နောက်ထပ် ဝံပုလွေမိစ္ဆာ တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>အေးစက်လှသော ဓားသွားမှာ အသားထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည့် အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းတွင်း၌ ပီပီပြင်ပြင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သွေးများမှာ မြေပြင်အနှံ့ စီးကျသွားတော့သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်မှာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မအောင့်နိုင်ဘဲ ခိုးပြုံးလိုက်မိသည်  ဒီကောင်လေးကတော့... တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ</p> <p>​အာဃာတများ ပြည့်နှက်နေသော လူစားမိစ္ဆာများမှာမူ ထိုသို့ မတွေးနိုင်ကြချေ။</p> <p>သူတို့အားလုံး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>​ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ  ဒီလိုမျိုး လူသတ်အရူးကြီးကိုပါ အဖွဲ့ထဲ ခေါ်သွင်းထားရတယ်လို့</p> <p>​ဖွပ် ဖွပ် ဖွပ်</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ဝံအုပ်ထဲရောက်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဓားတစ်လှည့် လက်သီးတစ်လှည့်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နေရာ ခဏချင်းမှာပင် တစ်ခန်းလုံးမှာ သားသတ်ရုံကြီးတစ်ခု အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်နေသည်။</p> <p>​မိစ္ဆာများမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြပြီး အခန်းတွင်းရှိ အစီရင်များကို အတတ်ပညာမျိုးစုံဖြင့် တိုက်ခိုက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လီယန်ချူသည် အစောကတည်းက စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးပြီးသား ဖြစ်သည်၊ ထိုနေရာရှိ အစီရင်အတတ်များမှာ အလွန်ပင် မာကျောလှသဖြင့် ခဏတစ်ဖြုတ်နှင့်တော့ လုံးဝ ဖျက်ဆီး၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save