Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်တစ်သောင်း ချီတက်ခြင်း၊ သတ် သတ် သတ် တစ်ယောက်မကျန် အကုန်သတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမသည် လက်ကိုဆန့်၍ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင် အလံတိုက်  တစ်ခု သူမ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>​လိမ့်တက်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများကြားမှ အသိစိတ်လွတ်နေသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးခိုးများထဲမှ ရုန်းကန်တွားသွားကာ ထွက်လာကြသည်။</p> <p>ကြိုးဆွဲချသေသောသရဲ၊ ခေါင်းမပါသောသရဲ၊ ငတ်မွတ်နေသောသရဲ၊ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရသောသရဲ၊ ကာမဂုဏ်လိုက်စားသောသရဲ၊ မိစ္ဆာသရဲ...</p> <p>အမျိုးအမည်စုံလင်လှသည်။</p> <p>​မှန်ပါသည်၊ အများစုမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အာဃာတဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် မိစ္ဆာတိရစ္ဆာန်တို့၏ ဝိညာဉ်များစွာလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ထိုအနက်ရောင်အလံတိုက်ထဲ၌ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းချုပ်နှောင်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် မင်္ဂလာမရှိသော အကြီးစား အမင်္ဂလာပစ္စည်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>​အထူးသဖြင့် ထိုအထဲတွင် အရှိန်အဝါ အလွန်ပြင်းထန်လှသော သရဲဘုရင် နှစ်ပါး ပါဝင်နေသည်၊ ၎င်းတို့မှာ တာ့လိသရဲဘုရင်  နှင့် မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော သရဲဘုရင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​ရှေးစကားအရ ဝိညာဉ်တစ်ရာ ညအခါလှည့်လည်ခြင်း ဟု ဆိုသော်လည်း ယခုမူကား ဝိညာဉ်တစ်သောင်း လှောင်အိမ်မှ ထွက်လာခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နေသာသော နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအဖြစ် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။</p> <p>​ထူထပ်လှသော ယင်ချီများက ထိုက်ရွှီးကျောင်း၏ တောင်စောင့်အစီရင်မှ နတ်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသဖြင့် ထိုနယ်မြေအတွင်းရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များမှာ အလွန်ပင် ပါးလျသွားတော့သည်။</p> <p>​ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာသဖြင့် ပညာရှိလူအိုကြီးမှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီကိစ္စက... ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပုံရသည်။</p> <p>​သူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လေပြင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အပြင်ဘက်သို့ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>"မိစ္ဆာတွေ အလုပ်မပီပြင်တဲ့ အပြစ်ကို ဘာဖြစ်လို့ ငါက လာခံနေရမှာလဲ "</p> <p>သူသည် ပြန်သွားပြီး မင်းသားငယ်၏ရှေ့တွင် ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်အပေါ် အပြစ်ပုံချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူ</p> <p>​ထိုနေရာမှာ ဖုန်းရွှေ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။</p> <p>ခမ်းနားထည်ဝါသော်လည်း အပြင်အဆင်မှာ တာအိုကျောင်းဆောင်တို့၏ ဆန်းကြယ်သော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p>လေတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားရာ လေထု၏အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ထိုးဆင်းသွားသည်။</p> <p>အစေခံများမှာ မသိမသာ ချမ်းစိမ့်သွားသဖြင့် ဘေးဘီသို့ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စိတ်မပျံ့လွင့်ရဲဘဲ မိမိတို့အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်ကြသည်။</p> <p>​ဤနေရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင်လှပသည်၊ လစာကောင်းသည်၊ ခံစားခွင့်လည်း ကောင်းသည်။</p> <p>အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ ရှောက်ယီတာအိုဆရာမှာလည်း လူအများအပေါ် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံတတ်သော ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အချို့သော အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများမှာ မကြာခဏဆိုသလို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်ထွက်သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဇာတိရပ်ရွာသို့ ပြန်သွားကြခြင်းများ ရှိတတ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p>​နံရံဟောင်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် လူရိပ်မည်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>မျက်နှာတွင် ကြေးနီမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသဖြင့် အမူအရာကို မမြင်ရချေ။</p> <p>​ထိုက်ရွှီးကျောင်းမှ ထိုနေရာသို့ လာရန်မှာ အချိန်အများကြီး မပေးရချေ။</p> <p>လက်ရှိတွင် ထိုက်ရွှီးကျောင်း ကောင်းကင်ထက်၌ ပေါ်ပေါက်နေသော ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များမှာ လူအများကြားတွင် ဆူညံသွားစေသည်။</p> <p>ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားသူ နုကျွင်းကျယ် သည်လည်း ခေါင်းကို အသာမော့ကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​"ယင်ချီတွေက တော်တော်လေး ထူထပ်တာပဲ၊ စာသင်သားတွေရဲ့ စိတ်က တကယ်ကို ညစ်ပတ်တာပဲ"</p> <p>ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ နုကျွင်းကျယ်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူအတွင်းရှိ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံကြည့်သော်လည်း ရှောက်ယီတာအိုဆရာကို မတွေ့ရသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် အတတ်ပညာကို သုံး၍ အစီရင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ နံရံပေါ်တွင် ရေလှိုင်းများ ပေါ်လာပြီး ခန့်ညားသော တံခါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူသည် ကိုယ်ဟန်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p>​သူ့အနေဖြင့် မျက်မှောင်ကို မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သွေးညှီနံ့တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်ပြင်းနေရတာလဲ</p> <p>​သူ့ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်မှာ အေးစက်လှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုပင်</p> <p>ဝေါင်း</p> <p>အသံမှာ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟီးသွားသည်။</p> <p>​ထိုမျှ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် သူသည် စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p>​ဒေါင်</p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး မြည်ဟည်းသွားသည်။</p> <p>နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p>နုကျွင်းကျယ်မှာ အခြေအနေကို သေချာပင် မသိရသေးမီမှာပင် နားထဲသို့ ထက်မြက်လှသော လေတိုးသံတစ်ခု ဝင်လာသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ပေါက်ကွဲအားကြီးတစ်ခုက သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ပူပြင်းလှသော သွေးချီများက တစ်ရှိန်ထိုး စီးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ဆုတ်သွားရပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ မသိမသာ စိမ့်ထွက်လာသည်။</p> <p>ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံတစ်ခုမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p>​သူ့ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားမိသည်။</p> <p> ထိုအကြေးခွံမှာ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိသော နဂါးကြီး တစ်ကောင်၏ အကြေးခွံ ဖြစ်သည်...</p> <p>​သို့သော် လီယန်ချူက သူ၏စွမ်းအားများကို ကျန့်ကျောင်းဓားအတွင်းသို့ စီးဝင်စေလိုက်ရာ တောက်ပလှသော ဓားဝိညာဉ်  တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး နုကျွင်းကျယ်ကို နှစ်ပိုင်းအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>(၉) ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ထိုကဲ့သို့သော အကြေးခွံမျိုးအတွက် အကြွင်းမဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p>စွမ်းအားကို အနည်းငယ် လှုပ်နှိုးလိုက်ရုံဖြင့် လွယ်ကူစွာပင် နှစ်ခြမ်းခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လင်းဖုန်းကျီမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မှင်တက်နေတော့သည်။</p> <p>ဒါ... ဒါက နုကျွင်းကျယ်လေ၊ ခန္ဓာကိုယ်က သံမဏိလို မာကျောပြီး တန်ခိုးစွမ်းအားလည်း အလွန်ကြီးမားတာကို၊ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ တမန်တော်အဖြစ် လောကအနှံ့ လှည့်လည်နေတဲ့သူလေ။</p> <p>ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးသည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>ထိုဓားက တကယ့်ကို အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်တာပဲ၊ အစောပိုင်းက ဤတာအိုဆရာလေးသည် တမင်တကာ လက်တုံ့နှေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်</p> <p>သူမသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင် အင်အားအပြည့်ရှိနေသည့်တိုင် ဤဓား၏ ထက်မြက်မှုကို ခုခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းဖုန်းကျီ နှင့် ကြောင်ကလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုလူငယ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွေးလိုက်မိကြသည်။</p> <p>​ရွှီကျိုးစီရင်စုအတွင်းရှိ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်၏ အင်အားစုအားလုံးမှာ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> နေရာအနှံ့ ဆူပူသောင်းကျန်းရန် တာဝန်ယူထားသော နုကျွင်းကျယ်ပင်လျှင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>အလုံးစုံ ပြိုကွဲသွားလေပြီ။</p> <p>​လီယန်ချူသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ် လူစားမိစ္ဆာပေါင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ် ၁၂၃,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာတစ်ကောင်ချင်းစီမှာ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်ကြသော်လည်း အရေအတွက် များပြားသဖြင့် ဤမျှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"စီနီယာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ ရွှီကျိုးစီရင်စုမှာရှိတဲ့ ပိုင်ကျယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ အင်အားစုတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီ "</p> <p>လင်းဖုန်းကျီက ရှေ့သို့တက်ကာ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"အင်း"</p> <p> လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။</p> <p>​ရွှိ</p> <p>သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်လှသည်</p> <p>​လင်းဖုန်းကျီမှာ တုံ့ပြန်ရန် လုံးဝ အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဦးခေါင်းမှာ တစ်ခါတည်း ပြတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး သေသည့်တိုင် မျက်စိမမှိတ်နိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်</p> <p>ထိုမျှ လှပချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာက ဤမျှအထိ လူလည်ကျ မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ</p> <p>စကားပြောနေရင်းတန်းလန်း ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲလိုက်ခြင်းပင်</p> <p>​လီယန်ချူသည် ကျောက်ထျန်းတံဆိပ် ကို ထုတ်ယူ၍ ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာအလောင်းအားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လက်ချောင်းဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ဖွဲ့လိုက်သည်။</p> <p>တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန် ၈ မျိုးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ကျင့်ထျန်းတီမန္တန် ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အားလုံးကို ဆေးကြောသန့်စင်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေး၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာများ အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း မပွင့်ခဲ့သော အစီရင်မှာ ဟက်ခနဲ ပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p>​တာအိုပညာ</p> <p>နံရံခွဲအတတ်</p> <p>​လူတစ်ယောက်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်မှာ ထိုနေရာမှ လွယ်ကူစွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး မင်ယွဲ့ရှောင်ကျူအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် လီယန်ချူသည် ထိုက်ရွှီးကျောင်း ကောင်းကင်ထက်မှ ထူထပ်လှသော ယင်ချီများကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီအငွေ့အသက်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ"</p> <p>သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လိမ္မော်ရောင်ကြောင်ကလေးက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်</p> <p> "တာအိုဆရာလေး... မင်းက လင်းဖုန်းကျီနဲ့ ဝိညာဉ်စာချုပ်  ချုပ်ဆိုထားတာပဲ၊ ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာလဲ။ သူ့ကို မင်းဘေးမှာ ထားရင် အကူအညီတစ်ခု ရတာပေါ့ "</p> <p>​လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> "လင်းဖုန်းကျီက အာဃာတတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လူသားစား မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပဲ၊ သူ့ကို ဘေးမှာထားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ"</p> <p>​ကြောင်ကလေးက စပ်စုသည့်အသံဖြင့်</p> <p> "မင်းက အစကတည်းက သူ့ကို သိမ်းသွင်းဖို့ စိတ်ကူးမရှိခဲ့ဘူးပေါ့ "</p> <p>​လီယန်ချူက ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်</p> <p>"ဒါပေါ့၊ ဘာဝိညာဉ်စာချုပ်လဲ၊ ငါကတော့ အဲဒါတွေကို လုံးဝ မယုံဘူး။ ငါ့ဆီမှာတော့ ဒီလိုမိစ္ဆာမျိုးတွေအတွက် နောင်တရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး "</p> <p>​ကြောင်ကလေး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်</p> <p> "မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တကယ့်ကို လူသတ်သမားကြီးပါလား "</p> <p>​လီယန်ချူက ပြုံးလျက်</p> <p> "မင်း ငါ့နောက်ကို ဆက်လိုက်ဦးမှာလား၊ အခုလေးတင် တွေ့ခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ အဲဒီမိစ္ဆာတွေအားလုံး ငါ့လက်ထဲမှာပဲ သေသွားတာ "</p> <p>​ကြောင်ကလေးမှာ စိတ်တိုသွားသည်</p> <p> "မင်းစကားကို နားထောင်ရတာ ငါက မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ခက်ထန်နေပြီး အေးစက်စွာ</p> <p> "မင်း မကြောက်ဘူးလား "</p> <p>​ကြောင်ကလေးက မေးကို အသာမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ၄၅ ဒီဂရီ စောင်းကြည့်လိုက်ရင်း</p> <p>"ငါ့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းရင်းက မင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဒီလောက်ကကလေး ကျင့်စဉ်လေးက ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး "</p> <p>​လီယန်ချူမှာ အားမလိုအားမရ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် စကားအရှည်မပြောတော့ဘဲ ကြောင်ကလေးကို ကောက်မလိုက်ပြီး ခြေထောက်အောက်တွင် တိမ်တိုက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟေး "</p> <p>"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ၊ ငါ စကားပြောလို့ မပြီးသေး... ဝါး... ဝါး... ဝါး... ဝါး..."</p> <p>​ထို့နောက်တွင်မူ ကြောင်ကလေး၏ စကားသံများကို ပြတ်သားစွာ မကြားရတော့ဘဲ လေတိုးသံများကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော "ဝါး ဝါး" အသံများကိုသာ ကြားရတော့သည်။</p> <p>​ထိုက်ရွှီးကျောင်း</p> <p>​ဟွာယန်နတ်မိမယ်သည် လက်ထဲတွင် ယွဲ့ယင်နတ်ဓားကို ကိုင်ဆွဲထားသော်လည်း မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p>သူမသည် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ကြုံတွေ့ရသည့် ပထမဆုံးပြိုင်ဘက်က ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မထင်ထားခဲ့ချေ</p> <p>​မရဏကမ္ဘာမှ ရောက်လာသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်</p> <p>ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်တွင်လည်း အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်</p> <p>​ဟွာယန်၏ ကျင့်စဉ်မှာ တတိယအဆင့် အစောပိုင်းသာ ရှိသေးသည့်အပြင် အခြေအနေမှာလည်း မတည်ငြိမ်သေးသဖြင့် သူမ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ချေ။</p> <p>​ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save