Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်အာရုံကို ဖွင့်ပေးလိုက်စမ်း၊ ဘိုးဘေး၏ စိတ်ချင်းဆက် သတင်းစကား၊ မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော်၊ လျိုယွီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"မခုခံပါနဲ့တော့... မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ်  ကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ဒီမရဏကမ္ဘာက တားမြစ်ထားတဲ့ တည်ရှိမှုကြီးက ထိုက်ရွှီးကျောင်း တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်၊ ရွှီကျိုးစီရင်စုက သတ္တဝါတွေလည်း သွေးချောင်းစီးကုန်လိမ့်မယ် "</p> <p>​"စိတ်အာရုံကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပါ... ငါနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်စမ်း၊ ငါက မင်းကို အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားတွေ ပေးသနားပြီး မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ် "</p> <p>​ဟွာယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခုက သူမအား အမြဲတစေ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ထိုအသံကို မူလက စိတ်မိစ္ဆာ ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအသံက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပထမဆုံးသော ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ဇီယွမ်နတ်မိမယ် ဟု အခိုင်အမာ ဆိုနေခဲ့သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း ထိုသူမှာ မည်သူပင်ဖြစ်စေကာမူ ဟွာယန်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို အလိုမရှိချေ။</p> <p>သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ၊ ပါရမီထူးချွန်သူ ဖြစ်ပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ကြယ်ပွင့် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် မိမိဂိုဏ်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပခုံးထက်မှာ ထမ်းပိုးထားရသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုကဲ့သို့ နစ်မွန်းသွား၍ လုံးဝမဖြစ်ချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း စုရွှန်းချင်း ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာတော့သည်။</p> <p>​သူမ၏ တာအိုစိတ်ဓာတ် မှာ စတင်ယိုင်နဲ့လာပြီ။</p> <p>တုန်လှုပ်သွားလေပြီ</p> <p>​သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဖြူဝင်းလှသော သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် သန့်စင်မွန်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လူသားဆန်သည့် အရိပ်အယောင်များ လျော့နည်းကာ နတ်ဘုရားဆန်သည့် အငွေ့အသက်များ ပိုမိုသိသာလာတော့သည်။</p> <p>​အစီရင်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းထားရသော ရွှမ်ကျီကျိရင်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟွာယန်... အဲဒါ ဘိုးဘေး တန်ခိုးပြ နေတာပဲ စိတ်အာရုံကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ဘိုးဘေးနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်စမ်း၊ ဒါမှ ဒီနေ့ရဲ့ ကပ်ဘေးကြီးကို ကျော်လွှားနိုင်မှာ "</p> <p>​ရွှမ်ကျီကျိရင်က အသံကုန် ဟစ်အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုမရဏကမ္ဘာမှ ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် အနက်ရောင်အလံတိုက်မှ လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးသာ ကျိုးပေါက်သွားပါက ကောင်းကင်ပြိုသည့် ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်ပေတော့မည်။</p> <p>သူမသည် မိမိတပည့်၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသည်၊ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လောကကြီး၏ အန္တရာယ်ကို အကြောင်းပြ၍ ဖိအားပေးခြင်းမှာ ဘိုးဘေး၏ ဝိညာဉ်ပြန်လည် နိုးထလာစေရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။</p> <p>​ဟွာယန်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ရွှမ်ကျီကျိရင်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်၊ စိတ်အာရုံကိုသာ လွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူမကိုယ်သူမ တကယ်ပဲ ထာဝရ နစ်မွန်းသွားတော့မည်။</p> <p>​၎င်းမှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်သော အာရုံ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဆရာ၏ စကားများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p>​ဟွာယန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဘိုးဘေးကို နိုးထစေရမှာလား  ဒီမရဏကမ္ဘာက တားမြစ်တည်ရှိမှုကို ခုခံဖို့အတွက်လား</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​စုရွှန်းချင်း က လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ ဖျက်ဆီးခြင်း အတတ်ပညာတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>ဟွာယန်သည် လက်ထဲရှိ ယွဲ့ယင်နတ်ဓားကို မြှောက်၍</p> <p>​ကောင်းကင်ကို ခွဲမည့် ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>​ဓားအလင်းတန်းနှင့် ယင်ချီများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဟွာယန်၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ညှိုးနွမ်းသွားပြီ။</p> <p>လက်ထဲရှိ ယွဲ့ယင်နတ်ဓားမှာလည်း တုန်ခါနေပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>​မင်းကလည်း ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားပြီလား ငါ့ကို ဘိုးဘေး နိုးထလာဖို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ခွံ တစ်ခုအဖြစ်ပဲ သတ်မှတ်ထားကြတာလား</p> <p>​ဟွာယန်၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်ပင် ခါးသီးနာကျင်လှသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ဆိုးများက ဟွာယန်နတ်မိမယ်ကို ငရဲတွင်းထဲသို့ ဆွဲချရန် အတင်းအဓမ္မ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p>​အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပို၍ နိမ့်ဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်တော့မည်</p> <p>ယင်နှင့် ယန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်တော့မည်</p> <p>​ကြီးမြတ်လှသော တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ထိုမျှအထိ အကျပ်ရိုက်ခံနေရသည်တကား</p> <p>​ဟွာယန်သည် ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်စဉ်မှာပင်</p> <p>ဝုန်း</p> <p>​ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် နတ်မီးတောက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး နေမင်းကြီးက ကမ္ဘာကို လောင်မြိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>တောင်စဉ်တောင်တန်း တစ်ခုလုံးမှာ မီးကျီးကန်းငှက် များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မီးနဂါး ၅ ကောင် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​လောကကြီး တစ်ခုလုံး မီးအလင်းတန်းများအောက်တွင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုရက်စက်လှသော ဝိညာဉ်ဆိုးများသည် ထိုပြင်းထန်လှသော နတ်မီးတောက်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ချက်ချင်းခံလိုက်ရပြီး</p> <p>​ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမီးတိမ်များကြားတွင် နီရဲသော ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုကလည်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ ကူးလူးပျံသန်းနေသည်။</p> <p> ထိုသရဲဘုရင် နှစ်ပါးမှာ ခဏမျှပင် မတောင့်ခံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အစပျောက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>​အစပျောက် ပျက်စီးသွားလေပြီ</p> <p>​မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>ထူထပ်လှသော ယင်ချီများသည် ထိုနတ်မီးတောက်များနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည့်အခါ နှင်းခဲများ နေပူမိသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာပင် အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​စုရွှန်းချင်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး လူသတ်ချင်သော စိတ်များ သိသာစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>"ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အလုပ်ကို လာဖျက်ဆီးရဲတာလဲ "</p> <p>​ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်ငွေ့များ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စိမ့်ထွက်လာရာ ထိုက်ရွှီးကျောင်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ တောင်စောင့်အစီရင်က ခြားထားသည့်တိုင်အောင် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ရှည်လျားသောဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် ဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်နေပြီး</p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်လှသည်။</p> <p>​"ရဲတင်းလှချည်လား မသာမ လူ့လောကကို ဆူပူအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့ "</p> <p>​သူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။</p> <p>နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်</p> <p>​စုရွှန်းချင်း၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားရာမှ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"ဟူးးး"</p> <p>​အစောပိုင်းက ရွှီကျိုးစီရင်စု တစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့် မရဏကမ္ဘာမှ တားမြစ်တည်ရှိမှုကြီးသည်... အအေးမိသကဲ့သို့ လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p>​သူမသည် လီယန်ချူကို မှတ်မိသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် စုရွှန်းချင်းသည် သူမ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး လှည့်၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူမသည် ကျင့်စဉ်များ ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သလို လျန့်ဟွန်းအလံ ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်လက်နက်ကိုလည်း ရထားပြီဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းတူးဝိညာဉ်နယ်မြေကို တစ်ပတ်ရိုက်ခဲ့သော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ</p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းလှသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>​ဝူစန်း  သရဲအိုကြီး၊ တာအိုဝတ်ရုံဝတ် အဖိုးအို၊ နှစ်တစ်ထောင် မိစ္ဆာသစ်ပင်ကြီး၊ ထိတ်လန့်ဖွယ် မျက်နှာကြီး... ထိုပုံရိပ်များစွာက စုရွှန်းချင်းယ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တစ်သီတစ်တန်းကြီး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​"မိုးကြိုးငါးပါးသန့်စင်ယန်... လောက၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားတော်... သတ် "</p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိန်း</p> <p>​ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများသာ မြင်ရပြီး ဝိညာဉ်များမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ပျက်စီးသွားတော့မည့်အတိုင်းပင်</p> <p>​ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှတဲ့ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တန်ခိုးအာဏာ ပင်</p> <p>​ထိုမိုးကြိုးအတတ်မှာ သူတို့ကို ဦးတည်ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဤအကြွင်းမဲ့ ယန် စွမ်းအားကြောင့်ပင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​စူးရွှန့်ချင်းမှာမူ အစောပိုင်းက တစ်လောကလုံးကို အထင်သေးခဲ့သော အရှိန်အဝါများ လုံးဝမရှိတော့ချေ။</p> <p>သူမ၏ အသားများမှာ ကွဲအက်ကုန်ပြီး လက်ထဲရှိ လျန့်ဟွန်းအလံမှာလည်း တိုက်ရိုက် ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဂျိန်း</p> <p>ဂျိန်း</p> <p>​နောက်ထပ် မိုးကြိုးနှစ်ချက် တရစပ် ထပ်မံ ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​စုရွှန်းချင်း လက်ထဲမှ လျန့်ဟွန်းအလံမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း မီးကျွမ်းနေသော ကျောက်မီးသွေးတုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။</p> <p>​(၆) ကြိမ်တိုင်တိုင်  အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော  မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်</p> <p>ထိုပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးအဆောင်မှာ စုရွှန်းချင်းကို ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမပေးချေ။</p> <p>​သူမသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားမိသည်။</p> <p>လာပြီ</p> <p>တစ်ခါက ခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ မိုးကြိုးအတတ်မျိုး ထပ်လာပြန်ပြီ</p> <p>​ယခုအခါ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ မိုးကြိုးကြောင့် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေပြီး နာကျင်လှသဖြင့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>​ရွှိ</p> <p>လီယန်ချူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။</p> <p>​နေမင်းကြီးကဲ့သို့ တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး စုရွှန်းချင်းကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဝါးမြိုသွားကာ အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဒါဟာ (၉) ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားတဲ့ ကျန့်ကျောင်းဓားရဲ့ တကယ့်အစွမ်းပဲ</p> <p>တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကိုပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ၎င်းမှာ လုံးဝ အစပျောက်သွားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>​လောကအတွင်းရှိ ယင်ချီများအားလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထိုဝိညာဉ်ကမ္ဘာအက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> လီယန်ချူက ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတိုင်း လိုက်သတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား</p> <p>လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဟွာယန်နတ်မိမယ်မှာ မှင်တက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ဘယ်သူလဲ</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်ရက်စက်နေရတာလဲ</p> <p>​ကျန်ရှိနေသူအားလုံးမှာလည်း ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး အခြေအနေကို လိုက်မမီနိုင်တော့ချေ။</p> <p>​လီယန်ချူသည် စုရွှန်းချင်း သေဆုံးသွားပြီးနောက် ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တိမ်စီးအတတ်ဖြင့် ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​"လူဆိုတာ နာမည်ကြီးရင် ဒုက္ခများတတ်တယ်"</p> <p>ပြဿနာများစွာ မတက်စေရန် ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​နေရာတွင်တော့ ထိုက်ရွှီးကျောင်းမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>​ရှောင်ဖုန်းတောင်</p> <p>​ဤနေရာ၏ တောင်အနေအထားမှာ သိပ်မတ်စောက်လှသည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> တောင်အောက်တွင် မုဆိုးများစွာ နေထိုင်ကြသည်။</p> <p>​လျိုယွီ မှာ ထိုမုဆိုးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p>​သူသည် လေးပစ်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သည်၊ ကိုယ်ဟန်မှာလည်း ဖျတ်လတ်သည်၊ ထို့ပြင် သူသည် စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းပြီး ဖော်ရွေသော လူရိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ၏ ဇနီးသည်မှာ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ ကုသမှုကြောင့် ကိုယ်တွင်းရှိ ယင်ချီများ ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော အခြေအနေမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။</p> <p>လျိုယွီ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်နေသည်။</p> <p>​သူ့ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးဖြင့်သာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဇနီးမျိုးကို တစ်သက်လုံး ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယခုအခါ ဘဝမှာ အန္တရာယ်များလှသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတူတကွ ပေါင်းဖက်နေနိုင်ခဲ့ပြီ။</p> <p>​ယနေ့ အမဲလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ လျိုယွီ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>အိမ်ထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်နေသော ဧည့်သည်အချို့ ရှိနေသည်။</p> <p>​ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်၏ ဓားမြှောင် ကို ကိုင်ဆွဲ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများကြားတွင် မိစ္ဆာဆန်သော အငွေ့အသက်အချို့ ရှိနေသည်။</p> <p>​သူ၏ ဘေးတွင်တော့ ကျားကဲ့သို့ သန်မာလှသော လူမိုက် ၄ ဦး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် ထက်မြက်လှသော ပုဆိန်ဓား များကို ကိုင်ဆွဲလျက် လျိုယွီကို မြွေဟောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>​လျိုယွီ၏ ဇနီးမှာ ထိုလူတစ်ဦး၏ ဓားဖြင့် လည်ပင်းကို ချိန်ထားခြင်း ခံနေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေတော့သည်။</p> <p>​"သူမကို လွှတ်လိုက်စမ်း"</p> <p>လျိုယွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ချောမောသော လူငယ်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်</p> <p>"ဟေး... ဟေး... မင်းက အခု အခြေအနေကို သေချာ နားမလည်သေးဘူးလား "</p> <p>​လျိုယွီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အသံမာမာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> "မင်းတို့က အဲဒီပစ္စည်းကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ သူမကို လွှတ်လိုက်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီပစ္စည်း ရှိတဲ့နေရာကို ငါ ဘယ်တော့မှ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး "</p> <p>​လူငယ်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားသည်</p> <p>"မင်းက မင်းကိုယ်မင်း ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား "</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save