Book List

<h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးသတ်အင်မော်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ် - ၇၄)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မသေမျိုးနိယာမ အပိုင်းအစ၊ ခန်းမငါးခု ပေါင်းစုံခြင်း ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ရွှမ်ချင်းကို မည်သို့ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ဟူသော ဆွေးနွေးမှုများရှိနေသကဲ့သို့၊ ယွဲ့မိသားစု၏ တရားဝင်သားကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် တောင်းဆိုကာ မိမိကိုယ်ကိုနှိမ့်ချနေရသနည်းဟု ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသူများလည်း ရှိနေကြ၏။</p> <p>"..."</p> <p>ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့သော ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ မျက်နှာသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ သွေးရောင်လွှမ်းသွားပြန်သည်။</p> <p>သူ၏ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ဖဝါးများသည် ပိုမိုတင်းကြပ်လာပြီး သူ၏လက်ဆစ်များ ကြေမွလုနီးပါးဖြစ်နေချေပြီဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်လုံးများက ပြန်လည် ပြတ်သားသွားသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် ရွှမ်ချင်း၏ နိယာမတစ်သောင်းကို အနိုင်ယူလိုပါက၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းတို့ကို သင်ယူရပေမည်။ ယွဲ့မိသားစု၏ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးချကာ အသုံးမဝင်သောအရာများကို လိုက်လံလုယက်ရုံမျှမကဘဲ၊ အဓိကကျသော မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးများ၏ တကယ့်လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပါ အမှန်တကယ် သင်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်၊ ယွဲ့မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်၍ဖြစ်စေ၊ မသေမျိုးဂိုဏ်းအတွင်းမှ အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွဲ့ထျန်းကျီကို အတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လောင်းထည့်လိုက်သည်နှင့်အမျှ၊ မြင်ကွင်းများသည် ပို၍ပို၍လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာရာ သူ၏ ထက်မြက်သော အမြင်အာရုံပင်လျှင် မနည်းနောက်လိုက်နေရတော့သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းများထဲတွင်၊ ယွဲ့ထျန်းကျီသည် လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် လဲလှယ်ရန်အတွက် ယွဲ့မိသားစုမှ နတ်ဆိုးများကို ဦးဆောင်ကာ ဂိုဏ်းများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခဲ့၏။ တန်ဖိုးရှိသော အရာနှင့် လဲလှယ်၍မရနိုင်သောအခါတွင်မူ၊ သူသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အသုံးပြုကာ သူလိုချင်သောအရာကို အဓမ္မလုယူခဲ့သည်။</p> <p>သူ ရန်စမိသော အင်အားစုများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ၊ သူ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရသည့် အကြိမ်အရေအတွက်လည်း တိုးလာခဲ့၏။</p> <p>ဤအန္တရာယ်များသည့်ထက်များလာသော စိန်ခေါ်မှုကြီးမှာ၊ နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နိယာမတစ်သောင်းကို မည်သို့သင်ယူရမည်ဟူသော အချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"မများလွန်းဘူးလား"</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးသွေးအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများကိုပျိုးထောင်ရန်အတွက် မှော်ရတနာများကို အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ရှန်းယီသည် အံ့အားသင့်ကာ မျက်ခုံးပင့်မိသွားတော့သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသမျှ အရာအားလုံးသည် ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဘေးဒုက္ခများပင် ဖြစ်သည်။ ယန်ခန်း ကပ်ဘေးကြီးသည် ထိုအရာအားလုံးကိုပြန်လည်ပုံဖော်ကာ သူ့ကို ထပ်မံခံစားစေရန် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သူသည် မည်သည့်အတားအဆီးနှင့်မျှ မကြုံတွေ့ရသေးဘဲ အရာအားလုံးကို အတင်းအဓမ္မဖြတ်ကျော်လာနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>ဤနတ်ဆိုး၏ အတွေးအခေါ်များသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာမူအမှန်တကယ်ပင် ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ရှန်းယီ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြန်လည်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာကာနေရာအနှံ့သို့ ဖိတ်ကြားလွှာများ ပေးပို့ခဲ့ပြီး၊ အရေးအကြီးဆုံးဖိတ်ကြားလွှာမှာ တောင်ပိုင်းဟုန်သို့ ပေးပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း၊ သူ၏ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းဖြင့်ပင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှထိုစားသောက်ပွဲသို့ တက်ရောက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။</p> <p>ခြောက်ကပ်နေသော တောင်ထိပ်တွင် ယွဲ့မိသားစုမှ လူကြီးအချို့သာ ရောက်ရှိလာပြီး၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဒီလောက်ဆို တော်သင့်ပြီ။ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ၊ မသေမျိုးတွေက မင်းအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပြီးပြီပဲ၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်"</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှေ့မှလူများကို အတင်းတွန်းဖယ်လိုက်၏။</p> <p>သူသည် ရှေ့တည့်တည့်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုနေရာတွင်လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုရှိနေသည်။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ဝေခွဲမနေဘဲ ကျောက်စိမ်းနဂါးတစ်ကောင်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် ဟိန်းဟောက်၍ ရွှမ်ချင်း၏ပုံရိပ်ထံ တိုက်ရိုက်တိုးဝင်သွားခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိဘဲပုံရိပ်ကိုသာ ဖောက်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>"ဟူး ..."</p> <p>ရှန်းယီသည် သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချလိုက်၏။</p> <p>အချိန်ကာလအရဆိုလျှင်၊ ရွှမ်ချင်းသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေရန် မည်သို့မျှမဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ ယွဲ့ထျန်ကျီ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကပ်ဘေးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>မိမိအလိုချင်ဆုံးသောအရာကို မိမိရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေသော်လည်း၊ မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ မရယူနိုင်ခြင်းကို မပြည့်စုံသောတောင့်တမှုဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။</p> <p>လောကတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာမှာ ပြန်လည်စတင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအရာကို မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်ခြင်းကြောင့်သာဖြစ်သည်။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ အသက်ရှူသံများပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ရွှမ်ချင်းအပေါ် ထားရှိသော သူ၏အကြည့်များမှာလည်း ပို၍ပို၍ ဗလာဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဒုတိယအကြိမ်ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>ထိုအစား သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ပြန်လည်လဲကျသွားကာ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>ယန်ခန်းကပ်ဘေးကြီးသည် သူ့ကို ယခင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် လက်ရှိအသိစိတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူဆုံးရှုံးခဲ့သောအရာကို ပြန်မရနိုင်တော့ကြောင်း ကောင်းစွာနားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်ပင်၊ မသေမျိုးတစ်ပါး၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျရှုံးခဲ့လျှင်ပင် ၎င်းမှာ မည်သည့်အခါမျှ အရှက်ရစရာဖြစ်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ပြန်လည်စတင်လာပြန်သည်။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ဒူးထောက်နေပြန်ပြီး၊ သူ၏ဦးခေါင်းကို မော့ရန် နောက်တစ်ကြိမ်အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း ခံရပြန်သည်။</p> <p>"..."</p> <p>ရှန်းယီသည် ကံကြမ္မာကို လက်လျှော့လိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဤကမ္ဘာကြီးသည် သူ၏ နတ်ဆိုးသက်တမ်းကို ဤနေရာတွင်ဖြုန်းတီးပစ်ရန် မည်သို့သော ရက်စက်သည့် ဟာသမျိုးကို လုပ်ဆောင်နေသနည်း။</p> <p>အကြိမ်ပေါင်း တစ်ရာခန့် ပြန်လည်စတင်နေလျှင်ပင်၊ ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ဤအခြေအနေမှ ရုန်းထွက်နိုင်ပါ့မည်လော။</p> <p>ဤအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ရှန်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>အနှစ်ချုပ်ရလျှင်၊ ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးသည် သူတစ်ပါး၏ လက်ချက်ဖြင့် တာအိုနှလုံးသားပျက်စီးသွားရသော မာနကြီးသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးအကြောင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ထိုနှလုံးသားကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ ထိုကြိုးပမ်းမှုထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားကာဖြေမရသော အရှုပ်အထွေးတစ်ခု ဖြစ်လာရခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ဦး၏ တာအိုနှလုံးသား ကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်သည့် ကိစ္စတွင်မူ</p> <p>သူ့မှာလည်း ထိုက်သင့်သလောက် အတွေ့အကြုံ ရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပင့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ကျယ်ပြောလှသော ယန်ခန်းနယ်မြေထဲသို့ ညင်သာစွာထည့်သွင်းရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင်၊ မိုးမြေသည် ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လာပြီး၊ လေနှင့် တိမ်တိုက်များမှာလည်း ဒေါသတကြီးလှည့်ပတ်လာကာ ရှန်းယီ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို အပြင်သို့တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားနေကြတော့သည်။</p> <p>"တောက်"</p> <p>ရှန်းယီ၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့၏။ သူသည် ယွဲ့ထျန်းကျီကို ကပ်ဘေးကျော်လွှားနိုင်အောင် ကူညီရန်ပင်ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>သတိပေးချက်လေး တစ်ခုပင် ပေးခွင့်မရှိဘူးလော။</p> <p>ကျယ်ပြောလှသော မိုးနှင့်မြေသည် ဤမျှပင် သဘောထားသေးသိမ်လှသည်လော။</p> <p>ရှူး ရှူး</p> <p>မသေမျိုးမြို့တော် ငါးခု၏ အထက်တွင်၊ ရုတ်တရက် အနက်ရောင်လေပြင်းများတိုက်ခတ်လာပြီး၊မူလက ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြို့တော်များသည်လည်း ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်အုံ့မှိုင်းသွားတော့သည်။</p> <p>မြို့တော်များ၏ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ အမည်နာမများသည် စီးဆင်းနေသောရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စာလုံးများအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွား၏။</p> <p>နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ</p> <p>ထိုအနက်ရောင်လေပြင်းသည် မိုးနှင့် မြေ၏ အသိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ လေနှင့် တိမ်တိုက်များကိုလည်း လျင်မြန်စွာငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ယန်ခန်းမြို့တော်အတွင်း၌</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက်သိရှိသွား၏။ သူသည် ခေတ္တမျှရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ လျှင်မြန်စွာလှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့သော နိယာမတစ်သောင်းသည် ဝှူးခနဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရွှမ်ချင်းစကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ထိုနည်းစနစ်ဖြင့် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထိုးထည့်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ ခမ်းနားလှသော အတတ်ပညာများသည် ပုံရိပ်ယောင်ဖြတ်သန်းမသွားတော့ဘဲ၊ ခိုင်မာသောအရာဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင်၊ ကျောက်စိမ်းနဂါးမှာ ကွဲအက်သွားပြီး၊အနီရောင်မီးတောက်များ ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရကာ၊သူ၏လက်ထဲမှ ဓားသည်လည်း တစ်လက်မချင်းစီကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း၊ ထိုသူ၏ လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာပေါ်တွင်မူ မည်သည့် အစအနမျှထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>လူငယ်လေးသည် တဖြည်းဖြည်း လှည့်လာခဲ့၏။ သူ၏ ဖြူဖျော့ကာချောမောလှသော မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာခြင်းသို့မဟုတ် အမျက်ထွက်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူသည် ယွဲ့ထျန်းကျီကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ လက်မောင်းကာပေါ်မှ မရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို ညင်သာစွာပုတ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>သူက ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါ မင်းရဲ့ နိယာမတစ်သောင်း လား"</p> <p>"ဟမ်"</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီ၏ လည်ချောင်းမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး လျှာပေါ်တွင်ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း၊ သူသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လူငယ်လေး၏ လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာကို ညင်သာစွာထိတွေ့လိုက်ရင်းမျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သောအခါ၊ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ပြုံးလိုက်ရာ၊ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများမှာ ယခုအခါသွေးရောင်များ စွန်းထင်နေပြီး၊ သူ၏ အသံမှာလည်း အက်ရှကာ တိုးညှင်းနေသည်။</p> <p>"မသေနဲ့ဦး... မင်း လုံးဝမသေရဘူး... ငါ့ကို စောင့်နေဦး..."</p> <p>သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါတွင်မူ၊ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထူထပ်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုစည်းလာပြီး အနက်ရောင်တိမ်တိုက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ယန်ခန်းမြို့တော်ကြီးအတွင်းမှ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းသည် ပြင်းထန်သော ဘေးဒုက္ခအငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်သွားပြီး၊ ကျမ်းစာတိုက်၏ အပေါ်ဆုံးအလွှာတစ်ခုလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးနယ်မြေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပဉ္စမမြောက် တာအိုလက်နက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်၏။ ဆင်းရဲဒုက္ခကပ်ဘေး၏ လွှမ်းမိုးမှု မရှိတော့သောအခါ၊ သူ၏စိတ်မှာ ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ယန်ခန်းနယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုပါးရိုက်ရန်ပင် စဉ်းစားမိသွားတော့သည်။</p> <p>တောက် ငါ အရူးလုပ်ခံလိုက်ရတာပဲ။</p> <p>မိမိ၏ ကလဲ့စားချေမှုအတွက် နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်ရှိလာပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် လုံးဝ ကန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို လျှို့ဝှက်ချပ်ဝတ်ကာနှင့် လူငယ်လေးသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏အသက်ကို စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့်ပင်ရုတ်သိမ်းပစ်နိုင်သော သူ၏ သခင်သာလျှင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကလဲ့စားချေမှုတဲ့လား၊ ငါ တကယ်ကို အရူးပဲ။</p> <p>[ခန်းမသခင်- ကပ်ဘေးချီလင် ယွဲ့ထျန်းကျီ]</p> <p>[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း- ၁၈၂၀၀၀၀ နှစ်]</p> <p>ရှန်းယီသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးသက်တမ်းကိုကြည့်ကာ အလွန်ကျေနပ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ် ဆင်းရဲဒုက္ခကပ်ဘေးသည် သက်တမ်းတစ်သိန်းခန့်သာကုန်ဆုံးခဲ့ရာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်များစွာ သက်သာခဲ့သည်။</p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ ဝမ်းမြောက်မှုကြားမှာပင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကပ်ဘေးကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို ဆင်ခြင်မိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို စီနီယာရွှမ်ချင်းအား ပြောပြရန်မှာမူ လောလောဆယ်တွင် မသင့်တော်သေးပေ။</p> <p>သာမန် အသိပညာအရဆိုလျှင်၊ ရှေ့မှ ကပ်ဘေးလေးခုကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ နောက်ထပ်လာမည့် ကပ်ဘေးတိုင်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု လူတို့က မသိစိတ်ဖြင့် ထင်မှတ်တတ်ကြ၏။</p> <p>သေခြင်းကပ်ဘေးထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာတစ်ခုကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>သို့သော် ရှန်းယီသည် ပထမဆုံးသော ကပ်ဘေးလေးခုသည်သာ အစစ်အမှန်စိန်ခေါ်မှုများ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ နောက်ဆုံးကပ်ဘေးမှာမူ ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲလမ်းမှုများ ရှိနေသေးသလားဟူသည်ကို ပုံမှန်စစ်ဆေးခြင်းသာ ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီကဲ့သို့ပင်၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သယ်ဆောင်ထားသောကြောင့်သာစမ်းသပ်မှုများနှင့် အခက်အခဲများ များပြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေထဲရှိ အရာများသည် သူ၏ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ယန်ခန်းကပ်ဘေးက ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများ အမှန်တကယ်မရှိခဲ့လျှင်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ တာအိုနှလုံးသားသည် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းနေပြီး ကျော်လွှားရန် အတားအဆီးများမရှိတော့ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ရှန်းယီအတွက်မူ ၎င်းမှာ... ဆင်းရဲဒုက္ခ မဟုတ်သလိုပင် ခံစားနေရ၏။</p> <p>"မင်းက ဒါကိုဒီလောက်လွယ်တယ် ထင်နေရင်လည်း၊ လာကြည့်လေ" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>စီနီယာရွှမ်ချင်းသည် မိမိတွင် အတွေ့အကြုံအချို့ လိုအပ်နေပြီး ခက်ခဲသောဒုက္ခအချို့ လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့်၊ ထိုအရာကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ သူ မြို့တော်ငါးခု ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန်လိုအပ်နေသော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ထိုတံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ချက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာမပေးခဲ့ဘဲ သူ အမှန်တကယ်ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် နန်ယန်ဂိုဏ်းသည်လည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည်လည်း ထိုအတူပင် ကွယ်ပျောက်ခဲ့ရတော့သည်။</p> <p>"..."</p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး၊ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ခန်းမသခင်ကို ညင်သာစွာခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း နှစ်သိမ့်သည့်ဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားကာ "သိပ်ပြီး အများကြီးမတွေးနဲ့တော့၊ စိတ်ကို လျှော့ထားလိုက်"</p> <p>"ဗျာ"</p> <p>ယွဲ့ထျန်းကျီသည် သူ၏သခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာပေါ်နေသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူ၏ခြေဖဝါးမှသည် ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားကာခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p>သူ့မှာ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိနေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ရှန်းယီသည် လက်ကလေးကို အနည်းငယ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ့ကို စနစ်မျက်နှာပြင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>အရှေ့ခန်းမမှ ခယ်ရှစ်စန်းကိုသာ အရာအားလုံး ခိုင်းနေရခြင်းမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိရောက်မှု အနည်းငယ်လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပါးနပ်သူတစ်ဦး လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ၊ စမ်းသပ်ကြည့်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင်ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပေသည်။</p> <p>ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ရတနာပုတီးစေ့ဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ချင်းက စီနီယာရွှမ်ချင်းအတွက် အထူးပြင်ဆင်ပေးထားသော အရာဖြစ်ပြီး... တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနည်းလမ်းများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save