Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရင်က နန်ယန်ကို ငါပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ ငါ့ကို နန်ယန်ကပိုင်ဆိုင်သွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အနှစ်သာရကို ချီအဖြစ်သန့်စင်ခြင်းသည် အစပြုခြင်းနယ်ပယ်တွင် စတင်ပြီး ကနဦးတွင် အဆုံးသတ်လေ၏။</p> <p>၎င်းက ကျင့်ကြံသူများကို ၎င်းတို့၏ သွေးကြောဆုံမှတ်များအတွင်း ချီများကို ဖုံးကွယ်ထားစေရန်၊ ရွှေရောင်အမြုတေတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းစေရန်နှင့် မိုးနှင့်မြေမှ မွေးဖွားလာသော သန္ဓေဝိညာဉ်တစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ခွင့်ပြုပေးလေသည်။</p> <p>ထို့နောက်၊ ၎င်းတို့သည် သန္ဓေဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ကြပြီး သေမျိုးလူသားခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ စွန့်ပစ်လိုက်ကြ၏။ ဤသည်ကို ချီအား ဝိညာဉ်အဖြစ် သန့်စင်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုပေသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်သို့လျှောက်လှမ်းခြင်း လမ်းစဉ်သည် ရှည်လျားပြီးခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှကာ၊ အထပ်ဆယ့်နှစ်ထပ်နှင့် မြို့တော်ငါးခုပါဝင်ပြီး ၎င်းသည် တက်လှမ်းခြင်းဆီသို့ သွားရာမဟာလမ်းမကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ယခုအခါ ရှန်းယီသည် ဤတက်လှမ်းခြင်း လမ်းစဉ်၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေ၏။ သူသည် မြို့တော်ငါးခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက၊ထိုမြို့တော်များ၏ အလွန်ရှိ ကောင်းကင်တံခါးကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ သူသာ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်မံလှမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက၊ သူသည် သေမျိုးသံသရာမှ လွတ်မြောက်ပြီး မသေမျိုးလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချနိုင်ပါလိမ့်မည်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ လူတစ်ဦးတွင် အခွင့်အရေး အလုံအလောက် ရှိခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူတို့သည် မသေမျိုးနန်းတော်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ပြီး၊ မသေမျိုးစာရင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရကာ၊ မသေမျိုး လစာရိက္ခာများကို စားသုံးပြီး လူသားလောကမှ အမွေးတိုင်များဖြင့် ပူဇော်ပသခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"..."</p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ အတွေးများကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်၏။ ဤသည်မှာ သူအိပ်မက်သာ မက်နိုင်သော ကိစ္စရပ်များပင်။</p> <p>ဟုန်ကျယ်တွင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများစွာ ရှိသော်လည်း၊ မည်သူကကောင်းကင်ဘုံသို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သနည်း။ သူ ကြားဖူးသမျှထဲတွင် ခရမ်းရောင် မုတ်ဆိတ်နဂါးဖြူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် မသေမျိုးတစ်ဦးအတွက် စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် အမှုထမ်းရန်အထက်သို့ တက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ချင်းမှ ရွှမ်ချင်းအတွက် ရတနာပုလဲထဲတွင်ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့သော တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနည်းစနစ်ကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကိုဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>[တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် (စိတ်ဝိညာဉ်)။ မသေမျိုးငါးပါးလက်နက်ထိန်းချုပ်ခြင်း မှတ်တမ်း - အခြေခံအဆင့်]</p> <p>နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကြာပြီးသည့်တိုင်အောင်၊ ဤရတနာပုလဲထဲတွင် ရွှမ်ချင်းအတွက် ဂိုဏ်းချုပ်ချင်း သေချာပေါက်စီစဉ်ပေးထားခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို သူဝေဝေဝါးဝါးသာခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>အမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင်၊ ဤနည်းစနစ်၏ စွမ်းအားကို ပြီးပြည့်စုံစွာအသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက်၊ ဤမသေမျိုးငါးပါးသည် အရေးကြီးသော စံနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်... တာအိုလက်နက် ငါးခုနှင့် ကိုက်ညီနေလေ၏။</p> <p>တောင်ပိုင်းဟုန်၏ သားတော်ခုနစ်ပါး ထွန်းတောက်လာမှုသည် မြန်ဆန်သလို၊ သူတို့၏ ကျဆင်းမှုသည် ပို၍ပင်မြန်ဆန်လှရာ၊ အမွေအနှစ်များကို စုဆောင်းရန် အချိန်အလုံအလောက်မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ဤစိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်များသည် ဂိုဏ်းချုပ်ချင်း သူ့အတွက် ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သော အကောင်းဆုံးအရာများ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>စစ်သည်တော်များနှင့် ရတနာနယ်မြေကြီး ပေါင်းစည်းခြင်း။</p> <p>ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူနှင့် ရတနာနယ်မြေတို့ကြား တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တာအိုလက်နက်တစ်ခုစီသည် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုလေ၏။</p> <p>၎င်းတို့ကို ရတနာနယ်မြေအတွင်းသို့ ကျောက်ချပေါင်းစည်းခြင်းအားဖြင့်၊ လူတစ်ဦးသည် မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းတည်းဟူသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ထိန်းချုပ်နိုင်လေသည်။</p> <p>ဆင်းရဲဒုက္ခများမှလွဲ၍၊ မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ ဖျားနာခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း သံသရာသည် ပြီးပြည့်စုံသောဘဝစက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရတနာနယ်မြေကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရန်နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် လက်နက်လေးခုသာလိုအပ်ကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တစ်နည်းဆိုရသော်၊ မြို့တော်လေးခုကို ဖွင့်လှစ်ထားသူများသာလျှင် နောက်ထပ် နယ်ပယ်အဆင့်သို့ ခြေချရန်အရည်အချင်း ပြည့်မီပေသည်။</p> <p>"..."</p> <p>ရှန်းယီသည် သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး၊ နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို မသေမျိုးငါးပါး လက်နက်ထိန်းချုပ်ခြင်း မှတ်တမ်းထဲသို့ လမ်းကြောင်းလွှဲပေးလိုက်လေ၏။</p> <p>[လက်ကျန်နတ်ဆိုးသက်တမ်း - နှစ်ပေါင်း ၁၈၂၀၀၀၀]</p> <p>[ပထမနှစ်တွင် ယွဲ့ထျန်းကျီသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းနည်းစနစ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများကို မသေမျိုးဂိုဏ်းအသီးသီးတွင်လေ့လာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်၊ ကျမ်းဂန်အမျိုးမျိုးကို ကိုးကား၍ နည်းလမ်းများကို သင့်အား စတင်ရှင်းပြလေသည်... သင်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သူရှင်းပြသောပုံပြင်များကို သေချာနားမလည်သော်လည်း နားလည်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်နေလေသည်။]</p> <p>ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးသက်တမ်းများ လျော့ကျသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>ဤခန်းမသခင်သည် သူ့ထက်ပင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်ဟု သူ အမြဲတမ်း ခံစားရလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုလျှင်၊ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဥ်အဆင့်မှစ၍ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ မှန်ကန်သောလမ်းစဉ်ကို စွန့်ပယ်ခဲ့ပြီး ဆေးလုံးများဖြင့် အတင်းအကျပ်တွန်းအားပေးသည့် နည်းလမ်းကို စတင်အသုံးပြုခဲ့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်သို့လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့်ပြီးနောက်တွင်မူ အဆင့်တက်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးဖိနိပ်ကျောက်တိုင်များကို ပို၍ပင် အားကိုးခဲ့လေ၏။ သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်တွင် ထိုမျှကြီးမားသော ကွာဟချက်များ ရှိနေသဖြင့်၊ ယခု သမားရိုးကျ လမ်းစဉ်သို့ အတင်းအကျပ်ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်ပေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် ယွဲ့ထျန်းကျီသည် ထိုနက်နဲခက်ခဲသော စာသားများကို ရယ်စရာကောင်းသည့် ပုံပြင်တိုလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲရှင်းပြရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်က ထိုပုံပြင်တိုလေးများကိုပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>"အင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဆိုးသက်တမ်းတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ" ဟု သူက စိတ်ထဲမှ သူ့ကိုယ်သူ ဖြေသိမ့်လိုက်ပြီး၊ တရားထိုင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>...</p> <p>ဘိုးဘေးခန်းမ၏ အတွင်းဘက်တွင်</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် တံခါးပေါင်ကို မှီကာ ကောင်းကင်ယံကို အနည်းငယ်စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း သူ့ကို ဘာပြချင်သလဲဆိုတာကို သူ တကယ်ကို သိချင်နေမိသည်။</p> <p>၎င်းက မသေမျိုးမြို့တော်လက်နက်ကို နယ်မြေအတွင်းကျောက်ချပေါင်းစည်းပြီး တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိခြင်းအကြောင်းလော၊ သို့မဟုတ် အန္တရာယ်အများဆုံး ပဉ္စမမြောက်ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းလော။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၏ ပါရမီများဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် ပဉ္စမမြောက်မြို့တော်ကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့နိုင်ပါလိမ့်မည်။</p> <p>နောက်ဆုံးအချက်ကို တွေးမိလိုက်ခြင်းက ရွှမ်ချင်း၏ လက်ချောင်းထိပ်များကို တုန်ယင်သွားစေလေ၏။</p> <p>၎င်းသည် တစ်ချိန်က သူ ရောက်ရှိရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။ ဟုန်ကျယ်ဒေသအတွင်း မဟာ ယန်ခန်းမြို့တော်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းထက်ပင် သာ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ရှားပါးသော်လည်း၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်ငါးခုအဆင့် ရောက်ရှိးဖူးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>" တကယ်ပဲ... အဲဒီမြို့တော်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မြင်ချင်မိတယ်။"</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှမ်ချင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် နန်ယန်ဂိုဏ်းအပေါ်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အံ့အားသင့်စရာများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များက လျင်မြန်စွာဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သကဲ့သို့ သူ့ကို ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ် စောင့်ဆိုင်းနေစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှပြီး၊ ပြင်ဆင်မှုအပိုင်းတွင် မည်မျှပင်ဂရုစိုက်သည်ဖြစ်စေ ပိုသည်ဟူ၍မရှိပေ။</p> <p>ရွှမ်ချင်း အကြည့်လွှဲလိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပင်၊ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာပြီးလျင်မြန်စွာပင် ရွှေရောင်များ လွှမ်းခြုံထားသောကောင်းကင်ယံအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားကာ ဂိုဏ်းအတွင်းစည်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြားမှ၊ အနီရောင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုးထွက်လာပြီး မိုးမြေကို ဖောက်ထွင်းသွားလေ၏။</p> <p>တိမ်တိုက်များနှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့် ကြီးမားလှသောအလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းကြီးသည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သည့် သက်ရှိကိုမျှ ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေခဲ့ပေ။</p> <p>ဂိုဏ်းအတွင်းစည်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် သူတို့လုပ်နေသည့်အရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး လုံးဝအံ့အားသင့်မှင်သက်သွားကြလေသည်။</p> <p>"..."</p> <p>ရွှမ်ချင်းတစ်ယောက် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွား၏။ အရပ်ဒေသများစွာသို့ ခရီးသွားလာခဲ့ဖူးသော ယခင်ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၏ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူက ဤမြင်ကွင်းကို ဘယ်လိုလုပ်မသိဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>တာအိုလက်နက်ဖြင့် ရတနာနယ်မြေနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ဘဝကပ်ဘေးဒုက္ခကိုဖြတ်ကျော်ခြင်း။ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ ခြေချခြင်းပင်။</p> <p>ပထမဆုံး ကပ်ဘေးဒုက္ခသည် ရတနာနယ်မြေအပေါ် ကနဦးထိန်းချုပ်မှုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည်နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုနှင့် ကြာရှည်စွာ အသားကျအောင်နေထိုင်ရမည့် အချိန်ကာလတစ်ခု လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့အတူ...</p> <p>"ဒီရွှေရောင်မြူခိုးတွေ လွှမ်းနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးက ဘာဖြစ်တာလဲ။"</p> <p>"အဲဒါက ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်တွေနဲ့ လွှမ်းခြုံနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှအသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ သူ၏ ယမျက်လုံးထဲမှ အံ့အားသင့်မှုများသည် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်းပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p>"အဲဒီမြို့တော်ရှေ့မှာ မင်းကို တားဆီးထားတာက ဒီနယ်မြေလား ဒါမှမဟုတ် တောင်ပိုင်းဟုန်ရဲ့ သားတော်ခုနစ်ပါးလား။"</p> <p>အဆုံးတွင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းသည် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဆိုးဆန်သည့် စကားများကို ပြောဆိုနိုင်သူတစ်ဦးသည် မဟာယန်ခန်းမြို့တော်၏ ကောင်းကင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေမည်ဟု သူယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက စွန့်စားမှု မလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲလမ်းတွယ်တာမှုများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ၎င်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးဖွယ်ရာကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ညင်သာစွာအသက်ရှူသွင်းလိုက်ရာ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ကွဲပြားသောအရသာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။</p> <p>၎င်းသည် သူတစ်ဦးတည်း၏ ခံစားမှုသာ မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ ခံစားမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသူများသာလျှင် ထိုသိမ်မွေ့သော ကွာခြားချက်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save