Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရင်က နန်ယန်ကို ငါပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ ငါ့ကို နန်ယန်ကပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမျှင်တန်းလေးကို ဝါးမျိုပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် မိုးမြေ၏အနှစ်သာရကို ထပ်မံ အမှီပြုစရာ မလိုတော့ပေ။ ပို၍သိကျစွာပြောရလျှင် ၎င်းတို့သည် အခြားသော မိုးမြေ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခု၏အနှစ်သာရကို မှီဝဲကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့၏ အသက်ဝိညာဉ်များသည် လူတစ်ဦးတည်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်သွားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မာနကြီးပြီး ထောင်လွှားသူများအတွက်မူ ဤသည်မှာ လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိသော ကိစ္စရပ်ဖြစ်ပြီး၊ မသိစိတ်ထဲမှပင် ခုခံတွန်းလှန်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်လည်း၊ ရွှမ်ချင်းအပါအဝင် အတွင်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ထူးခြားသောလက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏အသက်ဝိညာဉ်များသည် ထိုလူငယ်လေး၏ ပခုံးပေါ်တွင် အမြဲတစေတည်ရှိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဤရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရခြင်းက ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကိုရှင်းပြမရနိုင်အောင် စိတ်အေးချမ်းသွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်... မိုးမြေရဲ့ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက်။"</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို အတင်းအကျပ် ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုသေလေးစားမှုများ ပြန်လည်ပြည့်နှံလာကာ ခြင်လေးတစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့တိုးညှင်းစွာဖြင့် ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်သည် အခြားသူများက သူ့အတွက် စကားပြောပေးရန် မလိုတော့သည့် အဆင့်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ပေပြီ။ နန်ယန်အတွင်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက သူ၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိနေကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင်အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်ပိုင်ဆိုင်သော ဤနန်ယန်နယ်မြေအတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုရာတွင် အတူလိုက်ပါရန် အဘယ်ကြောင့် မကြိုးစားကြည့်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>ဤသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် ရွှမ်ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ကွေးညွတ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊လှပသော ပုံစံတူပန်းချီကားချပ်ကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ ၎င်းက ဂိုဏ်းအတွင်းစည်းမှ အပြင်စည်းအထိ၊ ထို့နောက် ဝူထုံတောင်၊ ပြည်နယ်ကိုးခုဒေသကိုအုပ်စိုးထားသော မဟာချန်နှင့် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများအထိ ဖြန့်ကျက်ထားလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်၊ သူ၏ အပြုံးက ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာချန်မြို့တော်၏ အထက်တွင် ဒုတိယမြောက်ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ မဟာချန်တစ်နိုင်ငံလုံးကို မသေမျိုးနယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံသွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထို့နောက် တားဆီး၍မရသော စွမ်းအားများ သယ်ဆောင်လာသည့် ထူထဲလှသောအနက်ရောင် အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုသည် မိုးနှင့်မြေကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖောက်ထွင်းသွားပြန်လေ၏။</p> <p>သိုင်းဘုံကျောင်းအတွင်းရှိ ရင်းနှီးပြီးသား ပုဂ္ဂိုလ်များစွာပြေးထွက်လာကြပြီး၊ ပြောင်းလဲနေသော ကောင်းကင်ယံကို အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်နေကြ၏။ မည်သည့်အရာများဖြစ်ပျက်နေမှန်း သူတို့ လုံးဝ မသိကြသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ မင်္ဂလာရှိသော နိမိတ်တစ်ခုလားဟု တွေးတောနေမိကြသည်။</p> <p>၎င်းက မင်္ဂလာရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် ကျရောက်လာသော အနက်ရောင်အလင်းတိုင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အားလုံးက ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအတွင်း ပျံ့နှံ့နေသော ရင်းနှီးသည့် အငွေ့အသက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခံစားမိသွားသည့် အချိန်အထိပင်။</p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ဘုံကျောင်း အစောက်အရှောက်အနည်းငယ်က တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်ကြ၏။</p> <p>"သူ ပြန်လာပြီ... သူ ဘယ်မှာလဲ။"</p> <p>ကျူးကျွယ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ရှူရှိုက်ရင်း၊ တွေဝေစွာဖြင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ထိုရင်းနှီးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မတွေ့ရပေ။ သို့သော် သူ၏ တည်ရှိမှုကို နေရာတိုင်းတွင် ခံစားနေရလေသည်။</p> <p>...</p> <p>ဒုတိယ ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း... မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်</p> <p>သူ့စိတ်ထဲက မြင်ကွင်းက ရွှမ်ချင်း၏ အသိဥာဏ်ကို လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့၏။</p> <p>ဤ‌လောကတွင် မည်သူက ရတနာနယ်မြေတစ်ခုကို ဤလောက်ထိလျှင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ကြသနည်း။</p> <p>သူသည် ထိုနေရာတွင် ငိုင်တိုင်တိုင်ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ ခဏအကြာတွင် သူ၏သစ်သားမျက်လုံးများထဲမှ နွေးထွေးသောမျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမျက်ရည်များက အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် ရွှမ်ချင်းက သူ့လက်ဖြင့် အတင်းအကျပ်သုတ်ပစ်လိုက်ရ၏။</p> <p>အကယ်၍ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု တကယ်ရှိရမည်ဆိုလျှင်...</p> <p>၎င်းက ထိုရတနာနယ်မြေသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ပိုင်ဆိုင်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ၎င်းက ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူနှင့် ပိုင်ဆိုင်ပြီးသားအရာကို ပြန်လည်သိမ်းယူနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"တကယ်ပဲ ခင်ဗျားပြန်လာခဲ့တာကိုး။"</p> <p>ရွှမ်ချင်း၏ အသံက ရုတ်တရက် ရှိုက်သံပါလာခဲ့၏။ သူ့နယ်မြေကို စိုးမိုးထားစဉ်ကရှိခဲ့သော မာနများ၊ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က ရှိခဲ့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အကူအညီမဲ့မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ ကျန်ရှိနေသော အငွေ့အသက်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ အရင်က မြင်ခဲ့ရသောမြင်ကွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းများကြားတွင်၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှတစ်ဆင့် အနီရောင်အလင်းများကျဆင်းလာပြီး၊ အဆုံးမဲ့သော ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးကို ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ကာ၊ အနက်နှင့် အဖြူရောင် အစင်းကြောင်း နှစ်ခုစလုံးသည် ရေထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုသည် မည်သည့်အဟန့်အတားမျှ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ရတနာနယ်မြေကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ သူ၏ ယခင်ကျင့်ကြံခြင်းများကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်ရရှိမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခြေချခြင်းပင်။</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် သူ၏ အတွေးများအားလုံးကို အထက်သို့ စုစည်းလိုက်သော်လည်း၊ ထိုရင်းနှီးသောပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသလို၊ ကောင်းကင်နှင့် ပေါင်းစည်းနေသည်ကိုလည်း မမြင်ရပေ။</p> <p>ထို့အစား ရတနာနယ်မြေ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ပဉ္စမမြောက်ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကိုသာ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍၊ နန်ယန် ရတနာနယ်မြေတစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းကြီးထဲတွင်၊ ဆိုးယုတ်သောအနက်ရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ရွှမ်ချင်းသည် သူ အလွန်တောင့်တခဲ့သော ပဉ္စမမြောက်မြို့တော်ကို ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ မည်သည့်တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် ပြင်ဆင်မထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>ဒါဆို... ဂိုဏ်းချုပ်က သံယောဇဉ်တွေကြောင့် ကပ်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ဖို့လက်လျှော့လိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ဒုက္ခဘေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လွန်းလို့ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ရဘဲ၊သူကိုယ်တိုင်က အထင်မှားသွားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>ကပ်ဘေးဒုက္ခငါးခုစလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဤသည်က သူ့ကို ဟုန်ကျယ် မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးထဲတွင် ရတနာနယ်မြေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အပြီးပြည့်စုံဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာစေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင်တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို အားလုံးက မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေ၏။</p> <p>ရှန်းယီ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ဖြူဖျော့ပြီး ချောမောနေဆဲဖြစ်ကာ၊ သူ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်တွင် ရှိစဉ်ကနှင့် မည်သို့မျှမထူးခြားပေ။</p> <p>သူသည် မိုးနှင့်မြေ၏အထက်တွင် စိုးမိုးထားပြီး၊ မျက်လုံးများကိုဖွင့်ကာ အောက်ဘက်ရှိဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရတနာနယ်မြေအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးက မော့ကြည့်နေကြပြီး၊ ဤနန်ယန် မိုးနှင့်မြေ၏ကိုယ်ပွားကြီးက ဘာများပြောမလဲဟု စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p>ထိုမျှော်လင့်ချက်က သူတို့၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ကွက်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေလေ၏။</p> <p>မိုးမြေ၏ စကားလုံး၊ ကျောက်စိမ်းအမိန့်တော်</p> <p>သို့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ နိမ့်ကျလှသော ကျင့်ကြံမှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ထိုပုံရိပ်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်ကိုသာမြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကာ အရာအားလုံးက ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p>ရွှမ်ချင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသာလျှင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ နန်ယန် ရတနာနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ထိုဝါကျကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်ရပုံရလေသည်။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောလိုက်သည့်အရာမှာ....</p> <p>"အရမ်း ခေါင်းမာတယ်မလား၊အခု ဘာလို့ ခေါင်းမမာတော့တာလဲ၊ ဆက်ပြီး ခုခံလေ"</p> <p>ရှန်းယီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p>ဤစုတ်ပျက်နေသည့် ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူရတာတင် နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် သူ့ကို အရှက်ရစေခဲ့ပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့၏။ ယခု ဤနန်ယန် ရတနာနယ်မြေကလည်း သူအားအချင်းချင်း မရင်းနီးသကဲ့သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ခုခံနေသေးသည်။</p> <p>ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာနှစ်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်ပေမယ့်၊ အခုထိ မရင်းနှီးသေးဘူးလား။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်မှ လူများအတွက် တာအိုလက်နက် တစ်ခုကို ပေါင်းစည်းရန် အများဆုံးနှစ်ပေါင်း သောင်းဂဏန်းလောက်သာ ကြာတတ်ပြီး၊ လေးခုလုံးကို ဆပါင်းစည်းဖို့ဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကျော်လောက်သာ ကြာတတ်လေ၏။</p> <p>သို့သော် ရှန်းယီကတော့ နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းနီးပါးခန့်အသုံးပြုပြီးမှ တာအိုလက်နက် ငါးခုလုံးကို အတင်းအကျပ် ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့လေ၏။</p> <p>"ဟင်း။"</p> <p>ရှန်းယီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>[တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း (စိတ်ဝိညာဉ်)။ မသေမျိုးငါးပါးလက်နက်ထိန်းချုပ်ခြင်း မှတ်တမ်း - ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်]</p> <p>[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၈၇၀၀၀၀]</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save