Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">စံအိမ်သခင် လျှို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"တာအိုချပ်ပြားကို သေသေချာချာကိုင်ထားပါ၊ ပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူး။"</p> <p>ချီယန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွလက်တွဲလုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဦးဦး၌ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှု တစ်စုံတစ်ရာ ကျရောက်ခဲ့လျှင်ကျန်ရစ်သူက သတင်းစကား ပါးပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>"အင်း။"</p> <p>လျိုရှီချန်း သည် အစီအရင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ လှိုင်းဂယက်ထနေသော မှေးမှိန်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ တောင်ပိုင်းဟုန်မှ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ထွက်ခွာခြင်းပင်။ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့်ပင်လျှင်၊ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်း၏ ညွှန်ကြားချက်များမှာ အလွန်ပင် ကမန်းကတန်း နိုင်လွန်းလှသည်။ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှ တာအို မိတ်ဆွေများနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ စကားကို မည်သို့ စတင်ရမည်ကိုပင် သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းက သူ့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>သူသည် ကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသောခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားသောထိုင်ခုံများနှင့် ထိပ်ဆုံးမှ ပင်မနေရာများမှာ ယခုအချိန်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေလေသည်။</p> <p>"..."</p> <p>လျူရှီချန်း၏ ကိုယ်တွင်း၌ ချမ်းစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု စိမ့်ဝင်လာပြီး၊ သူသည် နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာလှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>တံခါးဝတွင် ရွှေရောင်သင်္ကေတပါဝတ်ရုံကျယ် လွှမ်းခြုံထားပြီး၊မျက်နှာကို ခေါင်းစွပ်ကျယ်ကြီးအောက်တွင်ဖုံးကွယ်ထားသော တောင့်တင်းကျယ်ပြန့်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ထံမှ မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှထွက်ပေါ်နေခြင်း မရှိဘဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်မဲ့ရုပ်တုတစ်ခုနှင့် တူနေသော်လည်း၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မြင့်မြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များကိုလည်း ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်... လျိုပါ၊ ဂိုဏ်းကို လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ အမိန့်အရရောက်ရှိလာတာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်ရဲ့စံအိမ်သခင် နဲ့ တွေ့ခွင့်ပြုပါ။"</p> <p>လျိုရှီချန်းသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မသေချာဘဲ၊ မိမိ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ရန် တုံ့ဆိုင်းနေသဖြင့် ရွှေရောင်စာလိပ်ကိုသာ ဆွဲထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူသည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။</p> <p>ရွှေရောင်သင်္ကေတပါဝတ်ရုံကျယ်နှင့် ပုံရိပ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်ယမ်းပြလိုက်ပြီး "ဒီမှာ လောလောဆယ် စံအိမ်သခင် မရှိဘူး။"</p> <p>"ဒါဆိုရင်"</p> <p>လျိုရှီချန်းက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုသော်လည်း ထိုပုံရိပ်က လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်ပြလိုက်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။</p> <p>"ထိုင်ပါ။" ရွှေရောင်သင်္ကေတပါဝတ်ရုံကျယ်နှင့် ပုံရိပ်က ပင်မနေရာဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p>လျိူရှီချန်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှအရိပ်အမြွက် မရရှိသော်လည်း၊ ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းကို အရှက်မရစေလိုသဖြင့် သူ အားနည်းသည့်ပုံ မပေါ်လိုပေ။</p> <p>သူသည် တောင့်တင်းသောခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့လျှောက်သွားကာ ပင်မထိုင်ခုံတွင် အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာမရှိစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို မေးခွန်းထုတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် တစ်ဖက်လူထံမှ တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရဟ။</p> <p>"အခုတော့ ရှိသွားပြီလေ။"</p> <p>"ရှူး။"</p> <p>လျိုရှီချန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ မှီချလိုက်ပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မှင်သက်သွားခဲ့၏။ တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို သူ နားလည်မှုလွဲသွားလေသလားဟု တွေးတောရင်း သူ၏ နားကိုပင် သိပ်မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဝမ်ရှန်း စံအိမ်တော်ရဲ့ အရင် စံအိမ်သခင်က ခုလေးတင် သေဆုံးသွားတာပါ၊ ဒီ ရတနာနယ်မြေက သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လုံးဝ မလွတ်မြောက်သေးပါဘူး။ အချိန်ကို အများကြီး တိုတောင်းသွားစေနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အခုအချိန်အခါကောင်းကို အသုံးချပြီး ပေါင်းစည်းလိုက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါ၊ ဒီအကျိုးကျေးဇူးကို အလဟဿ မဖြစ်ပါစေနဲ့၊"</p> <p>ဝူကျွင်းသည် ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါးလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"စံအိမ်သခင် လျို"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူကျွင်းသည် လှည့်၍ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။</p> <p>လျိုရှီချန်း၏ အမြင်အာရုံမှ သူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်ရောက်မှသာ ဝူကျွင်းသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတော့ သူ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။</p> <p>ကျစ် ဒီကာလအတွင်း အခြား ခန်းမသခင်တွေက သခင်နဲ့အတူ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်စားသောက်နေရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီအစား  သူကတော့ ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်မှာ ကြိုးကြိုးစားစားနေထိုင်ခဲ့ရပြီး ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ မရခဲ့တဲ့အပြင်၊ အကြောင်းပြချက်မရှိ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ ကျောက်တုံးခန္ဓာကိုယ်တောင် ပြိုကွဲလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။</p> <p>"သခင် ဝူကျွင်းပြန်လာနေပါပြီ"</p> <p>ခန်းမအတွင်း၌၊ ထိုမြင့်မြတ်လှသော ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် အခြားရုပ်သွင်တစ်ခုသို့ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို လျိုရှီချန်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>သူကတော့ ခန်းမ၏ အရှေ့ဘက်ကို ငေးမောကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေခဲ့၏။</p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်း သည် မည်သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း လျိုရှီချန်း သိသည်။</p> <p>သေးငယ်သော ကျေးဇူးတရားလေးကိုပင် ကြီးမားစွာ ပြန်လည်ဆပ်ပေးတတ်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ အတိတ်က ပေးခဲ့ဖူးသော ရေတစ်စက်က အဆုံးမဲ့သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုနှင့် ဖလှယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟူ၍ပင်။</p> <p>ဂိုဏ်းခုနစ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများ အလွန် လိုလားတောင့်တကြသော တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းရတနာနယ်မြေသည်၊ ရုတ်တရက်ဤအခိုက်အတန့်လေးမှာပင် သူ၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးအပ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>"အဘိုးကြီး လျို၊ အခု ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>တာအိုချပ်ပြားထဲမှ ချီယန်၏ စိုးရိမ်တကြီး အသံ ထွက်ပေါ်လာ</p> <p>"ဘာလို့ သတင်းအစအနတောင် မရတာလဲ"</p> <p>"ကျုပ်..." တာအိုချပ်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း လျိုရှီချန်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း၊ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသေချာဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ကျုပ်... ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ပြောလေ" ဝမ်ရှန်းစံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင်၊ အကြီးအကဲ ချီယန်မှာ လည်ချောင်းများခြောက်သွေ့ကာ ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း၊ ဤနေရာမှာ သူတို့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော တောင်ပိုင်းဟုန် မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ စိမ်းသက်နေသော အနောက်ပိုင်းဟုန် ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် လုံခြုံရေးအတွက် အပြည့်အဝအာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်က ငါ့ရှေ့မှာ နည်းနည်း ပိုပြီးပွင့်ဟလာသလိုပဲ၊" လျိုရှီချန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံထဲမှ တုန်ယင်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။</p> <p>သူက ဂရုမစိုက်ဟန် ဆောင်နေလျှင်ပင်၊ကျောက်ဖြူစိမ်းမြို့တော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ မည်သူက မရောက်ရှိချင်ဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>ဤဆန္ဒသာ မရှိခဲ့လျှင်၊ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ မည်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်နည်း။</p> <p>တာအိုချပ်ပြား၏ တစ်ဖက်မှ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p>အကြီးအကဲ ချီယန်အနေဖြင့် သူ၏ စကားများကို ချေဖျက်နားလည်ရန် အချိန်များစွာ ယူရပုံပေါ်သည်။</p> <p>လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အနေရခက်လာသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်၊ တာအိုချပ်ပြားအတွင်းမှ လေးလံသောအသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ မနာလိုမှုများဖြင့် ရူးသွပ်နေသော အသံတစ်သံက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>"လျိုအိုကြီး၊ မင်း တကယ်ကို သေသင့်တယ်"</p> <p>...</p> <p>အနောက်ပိုင်းဟုန် ရေပြင်ရှိ၊ ယွီတောင် တွင်</p> <p>မြင့်မြတ်၍ခမ်းနားထည်ဝါသော နဂါးကြင်ယာတော်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သီးသန့်အခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ယခင် မွေးနေ့ပွဲတော်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ပုံတူကူးချထားသည့်အလား လူတစ်ဦးတည်းကို ဖျော်ဖြေရန်အတွက် အလှမယ်များကပြဖျော်ဖြေကာ၊ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ကောင်းမွန်သော ဝိုင်အရက်များတည်ခင်းထားသည့် ခန်းမကြီးထဲတွင် ထိုင်နေလေသည်။</p> <p>စားပွဲနောက်ဘက်တွင်၊ အမည်းနှင့် အဖြူရောင်စပ် ဝတ်ရုံကိုလွှမ်းခြုံထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အစားအသောက်နှင့် အရက်ကို ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေကာ၊ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များမှာ ကပြနေသော အလှမယ်များပေါ်သို့ တစ်ချက်မျှပင် ရောက်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p>ဤသူကား အင်အားကြီးစွာခေါင်းထောင်လာသည့် နှင်းကျားမျိုးနွယ်စုကို ကြီးစိုးထားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ပင်။</p> <p>ရာစုနှစ်ကြာ အချိန်ကပင် သူသည် တယအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိနေခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ၊ သူနှင့် ခေတ်ပြိုင် နတ်ဆိုးများထဲတွင် သူ့ကို ရန်စဝံ့သူအလွန်နည်းပါးလှသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ ထင်ဖုန်းသည် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး၊ သူစိမ်းများအပေါ်သာမက သူ၏ကိုယ်ပိုင် မျိုးနွယ်စုအပေါ်တွင်ပါ ခက်ထန်ရက်စက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် မြောက်ပိုင်းဟုန်သို့ သွားရောက်ချိန်တွင် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ခွန်အားကို ယာယီ ငှားရမ်းနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏အနှစ်သာရနှင့် သက်တမ်းများကိုစားသုံးကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သောစွမ်းအားအဆင့်သို့ ခဏတာ တက်လှမ်းနိုင်စေမည့် အလွန်တရာဆိုးရွားကြမ်းတမ်းသောကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရယူခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ နှင်းကျား မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး၏ အလားအလာကိုဖြုန်းတီးပစ်ရာ ရောက်ပြီး၊ မျိုးဆက်များအကြားကွာဟမှု ဖြစ်စေနိုင်ကာ မျိုးနွယ်စု ယမျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော်လည်း၊ ယွီ တောင်၏ နဂါးကြင်ယာတော်ရှေ့တွင် ထိုင်နိုင်သည့် အဆင့်အတန်းကိုလည်း သူ့အား ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>"သခင်မက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာပါ၊ ထင်ဖုန်းက သခင်မအတွက် ဂုဏ်ပြု သောက်သုံးပါတယ်"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထင်ဖုန်းသည် သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save