Book List

<h2 style="text-align: center;">မြေအောက်ပင်လယ်ရဲ့လျို့ဝှက်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“၁၂ နာရီလောက် ကြာမယ်ဆိုပြီးတော့... ဘာလို့ ၂ နာရီအတွင်း ရောက်လာတာလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မေးခွန်းကြောင့် မျက်မမြင် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် အော်ဒရစ်မှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားရပေသည်။ သူ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ပါးစပ်ထဲမှာတင် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိ၏။ ချားလ်စ်ကတော့ ထပ်မေးမနေတော့ဘဲ အဖွဲ့သားတွေကို လက်ယှက်ခေါ်ကာ အပြတ်အသတ် အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။ “ထပ်စောင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ အားလုံး သင်္ဘောပေါ် အမြန်တက်ကြ”</p> <p>သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မြို့စားကတော် အာကာရှာကတော့ ပိတ်ထားသော သင်္ဘောကျင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲမှာ သဘောကျရိပ်များ ယှက်သန်းနေပေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်သွားပြီး ပုလဲရောင်တောက်ပနေသော ချွန်ထက်သည့် အစွယ်များကို ထုတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ၊ ဒီလူသားတွေက အတော်လေး အစွမ်းအစ ရှိပုံရတယ်၊ အာမန်... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးပါလား၊ လတ်ဆတ်တဲ့သွေး မသောက်ရတာ ကြာပြီလေ”</p> <p>အာကာရှာက ကလူမြူစွယ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်ပေသည်။</p> <p>သူမဘေးက မြို့စားကြီး အာမန်ကတော့ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ “အချစ်ရယ်... အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ငါတို့ ကတိရှိထားကြတာမဟုတ်လား”</p> <p>“နင်က နင့်ညီမအတိုင်းပဲ... သိပ်ကပ်စီးကုပ်တာပဲ”</p> <p>အာကာရှာက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောရင်း ပိတ်ထားသော တံခါးကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ အရပ် ၁၅၀ စင်တီမီတာသာရှိသော ထိုသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မလေးက ထူထဲလှသော သံတံခါးကြီးကြားထဲသို့ လက်ချောင်းလေးများ ထိုးထည့်ကာ အသာအယာ ဆွဲဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>သံတံခါးနှင့် ကြမ်းပြင် ပွတ်တိုက်သံက နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ တစ်လက်မခွဲခန့် ထူသော သံမဏိတံခါးကြီးမှာ သူမ၏ ခွန်အားရှေ့၌ စက္ကူဖတ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပွင့်ထွက်သွားပေသည်။</p> <p>သို့သော် တံခါးပွင့်သွားချိန်၌ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက မြို့စားမောင်နှံကို အံ့အားသင့်သွားစေ၏။ သူတို့ရှေ့၌ ယမ်းခွေများ ပုံထားပြီး ထိပ်ဆုံး၌ မီးစွဲနေသော ယမ်းကြိုးလေးက တိုတောင်းလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p>သူတို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတောက်များက သင်္ဘောကျင်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ မီးခိုးလုံးကြီးများကြားမှ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝေးကွာသွားသော နာဝေးလ်သင်္ဘောကို လှမ်းကြည့်နေ၏။</p> <p>ထိုခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး အဝတ်အစားမပါသော အာကာရှာအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားပေသည်။</p> <p>“ကြည့်ရတာ... သန်မာတဲ့သားကောင်က ပိုပြီး အရသာရှိမယ့်ပုံပဲ”</p> <p> အာကာရှာက ရက်စက်သောလေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်၌ အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလာ၏။ ခဏချင်းမှာပင် အရပ် ၃ မီတာခန့် မြင့်သော လူတစ်ပိုင်း လင်းနို့တစ်ပိုင်း သတ္တဝါကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီးက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လင်းနို့အုပ်စုငယ်လေးများအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး နာဝေးလ်သင်္ဘောဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြပေသည်။ အနက်ရောင် မီးခိုးများကြားမှ နောက်ထပ် လင်းနို့အုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကလည်း ထပ်မံ လိုက်ပါလာကြ၏။</p> <p>ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာသော လင်းနို့များကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်က အမြောက်နား၌ရှိနေသော လီလီကို လှမ်းအော်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“လီလီ။ ပစ်ချလိုက်စမ်း”</p> <p>အမြောက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းနို့အသေကောင်များ ရေထဲသို့ မိုးရေလိုပင် ကျဆင်းလာ၏။ သို့သော် လင်းနို့အရေအတွက်က များလွန်းသဖြင့် နာဝေးလ်၏ အမြောက်ဒဏ်ကို မမှုကြပေ။ တောင်ပံခတ်သံများမှာ သေမင်း၏ တေးသံကဲ့သို့ သင်္ဘောပေါ်က လူတိုင်း၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်စေပေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် လင်းနို့များက သင်္ဘောပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လေထဲ၌ လူတစ်ပိုင်း လင်းနို့တစ်ပိုင်း သတ္တဝါကြီးအဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီးက သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ထိုးဆင်းလာပြီး အမြောက်ကို ကိုင်ထားသော အညိုရောင်ကြွက်များကို ရက်ရက်စက်စက် ကုတ်ခြစ်လိုက်ပေသည်။ သွေးများနှင့် အသားစများ လွင့်စင်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီလီမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်မိတော့သည်။</p> <p>အာကာရှာက ပြေးလွှားနေသော ကြွက်များကို သူမ၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ထဲ၌ မီးလုံးတစ်လုံးကို ဖန်တီးလိုက်၏။ သူမ မီးလုံးကို ပစ်ရန် ပြင်နေချိန်မှာပင် လူပြက်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော ချားလ်စ်က သူမ၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။</p> <p>သူ၏ ထက်မြက်သော အနက်ရောင်ဓားဖြင့် အာကာရှာ၏ လက်မောင်းကို အလျားလိုက် ခုတ်ချလိုက်ရာ မီးလုံးကို ကိုင်ထားသော လက်မောင်းမှာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>“ဟေ့ အလှလေး... ဒီလက်ကို မေ့ကျန်ခဲ့တာလား”</p> <p>ချားလ်စ်က နောက်ပြောင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“ အဲဒီလိုအပြုံးကို ငါ သိပ်မုန်းတာ”</p> <p>အာကာရှာက ဆိုကာ ချားလ်စ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ထိုစဉ် အခြားသော လင်းနို့သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ကလည်း ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p>အရပ် ၄ မီတာခန့်ရှိပြီး နှပ်များ တစိုစိုနှင့်ဖြစ်နေသော ဂျိမ်းစ်က သံချောင်းကြီးကို ကိုင်ကာ ထိုသတ္တဝါကို ဆီးကြိုလိုက်ပေသည်။ ကျန်ရှိသောအဖွဲ့သားများကလည်း အဝေးမှနေ၍ လက်နက်မျိုးစုံဖြင့် ပစ်ခတ် ကူညီကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က အာကာရှာ၏ လက်သည်းချက်များကို နောက်ပြန်ဂျွမ်းထိုးကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲက အနက်ရောင်ဓားဖြင့် ပြန်လည် တိုက်စစ်ဆင်လိုက်ပေသည်။</p> <p> သူတို့နှစ်ဦးမှာ လျင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အပြန်အလှန် ခုတ်ပိုင်းနေကြ၏။ ချားလ်စ်က နောက်ပြန်ခုန်ကာ သင်္ဘောလက်ရန်းပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>အာကာရှာက ချားလ်စ်ကို ဆက်မတိုက်တော့ဘဲ ရပ်ကြည့်နေ၏။ ပြတ်သွားသော လက်မောင်းမှာ ပြန်လည် ပေါက်ဖွားလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချားလ်စ်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။</p> <p> “တကယ့်ကို စိတ်ကင်ဆာပဲ”</p> <p>“လူငယ်လေး... မင်းမျက်နှာက မျက်နှာဖုံးက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်မှားနေတာတော့ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်”</p> <p>မျက်နှာဖုံးကြောင့် ပိုမို တက်ကြွနေသော ချားလ်စ်က “ဒါဆိုရင် ငါ ဒါကို မင်းကို ပေးမယ်လေ၊ ငါတို့ကိုတော့ လွှတ်ပေးမလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်ပေသည်။ အာကာရှာက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> “မင်း ထင်လို့လား... ရပါတယ်၊ ငါ မလောပါဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့”</p> <p>“အား... နာတယ်။ နာတယ်”</p> <p>နောက်ဘက်မှ ဂျိမ်းစ်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာပေသည်။ တစ်ဖက်က အခြေအနေက မဟန်တော့ပေ။ အချိန်ကြာလာလျှင် သူက လင်းနို့သတ္တဝါ နှစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ပဲ့ထိန်းခန်းထဲ၌ ပုန်းနေသော အော်ဒရစ်ကို လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p>“ဟေ့ မျက်မမြင်။ ဒီသွေးစုတ်ကောင်တွေရဲ့ အားနည်းချက်ကို မင်း သိလား”</p> <p>အော်ဒရစ်က ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် “သူမရဲ့ နှလုံးသားက တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်ပဲ၊ အဲဒါကို အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်မှ သူမ ပြန်မရှင်နိုင်မှာ” ဟူ၍ အော်ပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဟင်းး”</p> <p>အာကာရှာ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဒေါသရိပ်များ ပေါ်လာ၏။ သူမ၏ တောင်ပံကြီးများကို ခတ်ကာ ပဲ့ထိန်းခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပေသည်။</p> <p>အမျိုးအနွယ်ကို သစ္စာဖောက်သူကို ရန်သူထက် ပိုမို မုန်းတီးသည် မဟုတ်ပါလား။ အာကာရှာက ပဲ့ထိန်းခန်း မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခွဲကာ အော်ဒရစ်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပေသည်။ အော်ဒရစ်မှာ ဘယ်လိုမှ မရှောင်နိုင်ဘဲ အာကာရှာ၏ အစွယ်များက သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ဖြတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သစ္စာဖောက်ကို ဝါးမြိုရန် ပြင်နေချိန်မှာပင် ချားလ်စ်က သူမနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာပြီး အနက်ရောင်ဓားဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ပေသည်။ အာကာရှာက တောင်ပံခတ်ကာ ချားလ်စ်ကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။ သူမ၏ ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း အာကာရှာ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ရက်စက်လာပေသည်။</p> <p>“ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ၊ မင်းတို့ လူသားတွေကို ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ဆီ အမြန်ဆုံး ပို့ပေးမယ်”</p> <p>သူမက လက်ကိုင်မှန်လေးတစ်ချပ်ကို ထုတ်လိုက်ရာ လေထဲ၌ သွေးနံ့များ ပိုမို ပြင်းထန်လာပေသည်။</p> <p> “တောက်... ဒီကောင်မမှာလည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ရှိနေတာပဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က ကျိန်ဆဲလိုက်ပေသည်။ အာကာရှာက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ၅ မီတာခန့်ရှည်သော ဝက်နှာခေါင်းနှင့် လင်းနို့ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုလင်းနို့ကြီးက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ငရဲပြည်က တေးသံကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အားလုံးက နားကို လက်နှင့် ပိတ်ထားကြသော်လည်း နားထဲမှ သွေးများ စီးကျလာပေသည်။ ထိုစဉ် ချားလ်စ်က သင်္ဘောလက်ရန်းများ အက်ကွဲကာ ပျက်စီးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုက လူတွေကိုတင်မကဘဲ သင်္ဘောကိုပါ ဖျက်ဆီးနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ဂျိမ်းစ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်က လင်းနို့ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ဂျိမ်းစ်က ချားလ်စ်၏ ခြေထောက်ကို ကိုင်ကာ လေထဲသို့ အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က အမြောက်ဆန်တစ်ခုလို လင်းနို့ကြီးဆီသို့ ပျံတက်သွားပြီး အသံလှိုင်းများ ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ ဓားကို လင်းနို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်ရင်း ချားလ်စ်က အော်လိုက်ပေသည်။</p> <p> “လီလီ။ အမြောက်နဲ့ ပစ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save