Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သန့်ရှင်းသော အလင်းအဖွဲ့အစည်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်တစ်ယောက် စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်းထဲ လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် တိတ်ဆိတ်နေတတ်တဲ့ ခန်းမကြီးထဲမှာ အခုတော့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလေ၏။</p> <p>ဆိုဖာတွေနဲ့ ကော်ဖီစားပွဲတွေကို ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ချထားပြီး ပင်လယ်ရေကြောင်း ဝတ်စုံမျိုးစုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးတွေက အုပ်စုလိုက် စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။</p> <p>ထိုလူအုပ်ထဲမှာ သင်္ဘောသားမဟုတ်တဲ့သူအချို့လည်း ပါဝင်နေလေ၏။ သူတို့က ကပ္ပတိန်တွေအနားမှာ ဝဲလည်ဝဲလည်လုပ်ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ပြီး သူ့ရဲ့ တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်း သတင်းပို့ဖို့ ကောင်တာဆီ ဦးတည်လိုက်၏။ ကြားဖြတ်နားထောင်မိသလောက်တော့ ထိုလူစိမ်းတွေက အသင်းဆီမှာ တာဝန်တွေ လာရောက်အပ်နှံကြသူတွေ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>“ဟေး။ ချားလ်စ်။ ဒီဘက်ကို လာဦးလေ”</p> <p> ဝီလျံက အရက်ပုလင်းကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အားတက်သရော လှမ်းခေါ်လေ၏။ သူ့ဘေးမှာတော့ ချားလ်စ် ရင်းနှီးတဲ့ ကပ္ပတိန်အချို့လည်း ရောက်ရှိနေကြပြီ။</p> <p>ချားလ်စ် လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အဲလိဇဘတ်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး တခြားဘက်ကို မျက်နှာလွှဲသွားသည်။</p> <p>ချားလ်စ် အနားရောက်သွားတာနဲ့ ဝီလျံက သူ့ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်လေ၏။ “သူငယ်ချင်း။ မင်းပေးတဲ့ ဓားက တကယ့်ကို အလန်းစားပဲဗျ”</p> <p> ဝီလျံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။</p> <p>ဝီလျံဆီက ထွက်လာတဲ့ အရက်နံ့ကြောင့် ချားလ်စ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရလေ၏။ သူက ဝီလျံရဲ့ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး “အဲဒါက အစွမ်းထက်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က စစ်ဆေးမထားရသေးတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း နှစ်ခုကို ဝီလျံဆီ သူ ရောင်းခဲ့တာ ဖြစ်လေ၏။ ဝီလျံရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာတော့ သူ အပိုင်တွက်ခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>“အင်း။ အရမ်းကို စွမ်းတာပဲ။ ငါ အဲဒီဓားကို ငါ့ရန်သူဆီ မတော်တဆ ပေးလိုက်မိတာ၊ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား။ သူက သူ့သင်္ဘောပေါ်က လူအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ပြန်သတ်မိသွားတာလေ။ ဟားဟားဟား”</p> <p>ဝီလျံက အရူးတစ်ယောက်လို အော်ရယ်တော့ ချားလ်စ် ကျောချမ်းသွားရ၏။</p> <p>ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ဒီလိုမျိုးပါ သုံးလို့ရတာလား ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာ လူဝကြီးတစ်ယောက်က ချားလ်စ်အနား ကပ်လာလေ၏။ “မင်း ပင်လယ်ထဲ ထပ်ထွက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘာထူးခြားတာတွေ တွေ့ခဲ့လဲ။ ငါတို့ကိုလည်း ပြောပြပါဦး”</p> <p> သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပင်လယ်နက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ဧရာမ လက်ကြီးကို ပြန်မြင်ယောင်လာလေ၏။ သူက ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်ပြီး “ပြောလောက်အောင် မထူးခြားပါဘူး။ သင်္ဘောသားအချို့ သေဆုံးသွားပြီး တာဝန်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး” ဟူ၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“လုပ်ပါဗျာ။ ပြောပြစပ်။ ဒီကိုလာတာ သတင်းအချက်အလက် ဖလှယ်ဖို့လေ။ မပြောပြချင်ရင်တော့ ကာစီနိုမှာပဲ သွားထိုင်နေတော့”</p> <p> ထိုလူက ဆိုလေ၏။</p> <p>သူတို့ရဲ့ ကျိုးကြောင်းပြချက်ကို ချားလ်စ် မငြင်းနိုင်တော့တာကြောင့် ဧရာမလိပ်ပြာကြီး၊ လက်ဝါးကြီးနဲ့ အမှောင်ပုလဲကျွန်းအကြောင်း အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြားတော့ တခြားကပ္ပတိန်တွေလည်း အံ့ဩသွားကြလေ၏။ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေကြားကနေ အသက်ရှင်ရက် ပြန်လာနိုင်တာက အံ့ဖွယ်တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟူး။ စတားခ်ကတော့ မင်းလောက် ကံမကောင်းရှာဘူး”</p> <p>လူဝကြီးက မှတ်ချက်ချလိုက်လေ၏။</p> <p>“စတားခ်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီကောင်လေးသာ မင်း သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိတာ သိရင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ပြန်ရှင်လာဦးမယ်။ အရင်တစ်ခေါက် အဲလိဇဘတ်နဲ့အတူ မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာတဲ့ လူသန်ကြီးလေ။ အခုရော မှတ်မိပြီလား”</p> <p>သူက ပြန်ပြောလေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ လူသန်ကြီးပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း “သူ သေသွားပြီလား” ဟု မေးလိုက်လေ၏။</p> <p>လူဝကြီးက အပြာရောင် အသီးတစ်လုံးကို ကိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သေတာက ပုံမှန်ပါပဲကွာ။ ဒီလောက်ဆိုရင်တောင် မဆိုးသေးဘူး။ ဒီလောက်ပဲ ၇ ယောက်ပဲ ဆုံးရှုံးသေးတာပဲကို” ဟူ၍ သူက ဆိုလေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာကို လိုက်ကြည့်ပေမယ့် ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ဝမ်းနည်းရိပ် မတွေ့ရပေ။ သူတို့က ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ စကားတွေ ပြောနေကြသည်။</p> <p>သေဆုံးမှုတိုင်းက ပင်လယ်ပြင်ပေါ်က မြူတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ ပေးဆပ်မှုတွေဆိုတာကို ချားလ်စ် ပိုပြီး နားလည်လာလေ၏။</p> <p>ခဏအကြာမှာတော့ ချားလ်စ်က သူသိချင်နေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံးပဲ။ ဆော့တွမ်မြို့အကြောင်း ဘာတွေသိထားကြလဲ”</p> <p> သူက ဆိုလေ၏။</p> <p>ဒါက သူ ဒီနေ့ အသင်းဆီ လာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ဆော့တွမ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးပေမယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ သူ လိုအပ်နေလေ၏။</p> <p>ထိုစကား ကြားတာနဲ့ အားလုံးက ထောင့်စွန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ နှာခေါင်းချိတ်နဲ့ ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ချာလီက ပင်လယ်ဓားပြဟောင်းလေ။ သူ့ကို မေးကြည့်ပါဦး”</p> <p> ဝီလျံက အရက်တစ်ငုံ သောက်ရင်း ပြောလေ၏။</p> <p>“ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ အဲဒီနေရာက တကယ့်ကို ပရမ်းပတာနိုင်ပြီး ဥပဒေမဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မသွားနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိရင် သေတွင်းထဲ သွားတိုးတာနဲ့ အတူတူပဲ”</p> <p> ချာလီက အက်ကွဲကွဲ အသံနဲ့ ဆိုသည်။</p> <p>“အဲဒီမှာ နေရောင်ခြည်ကို ရောင်းတယ်လို့ရော ကြားဖူးလား”</p> <p> သူက မေးလိုက်လေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ မေးခွန်းကို ချာလီက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p>“မကြားဖူးဘူးလား”</p> <p> ချားလ်စ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေ၏။</p> <p>“မသေချာဘူး။ ရှိရင်လည်း ရှိမယ်၊ မရှိရင်လည်း မရှိဘူး။ ဆော့တွမ်မှာတော့ ငွေပေးနိုင်ရင် ဘာမဆို ရနိုင်တာပဲ။ အဲဒီရောက်ရင် အန်ကာအရက်ဆိုင်ကို သွားပြီး ဘားမန်းကို မေးကြည့်။ စီးဒေါ့ခ် လွှတ်လိုက်တာလို့ ပြောလိုက်။ သူက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ”</p> <p> သူက လမ်းညွှန်ပေးသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေ၏။ ဒီလို အဖိုးတန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို မျှဝေပေးတာက တကယ့်ကို စေတနာပါမှ ရနိုင်တာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘေးက လူဝကြီးက ချားလ်စ်ကို လက်တို့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလေ၏။</p> <p>“သူ မင်းကို အထင်ကြီးသွားပုံပဲ။ နတ်ဘုရားနဲ့ တွေ့ပြီး အသက်ရှင်ရက် ပြန်လာနိုင်တဲ့သူ မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပနေမှာပါ”</p> <p> သူက ဆိုသည်။</p> <p>ချားလ်စ်ကတော့ သွေ့သွေ့လေးပဲ ရယ်လိုက်မိလေ၏။ ဒီလို ငရဲခန်းလို နေရာမျိုးမှာ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ကြမ္မာကိုယ် မသိနိုင်ပေ။ ကိုယ့်အသက်ရှင်ဖို့တောင် မသေချာတဲ့ နေရာမှာ အနာဂတ်ဆိုတာက ဝေးလံလွန်းလှသည်။</p> <p>ခန်းမထဲမှာ စည်ကားတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာလေ၏။ ချားလ်စ်လည်း သူတို့နဲ့အတူ မုန့်စားရင်း စကားတွေ ပြောဖြစ်လေသည်။</p> <p>သူက စားပွဲပေါ်က ကိတ်မုန့်ဝိုင်းလေးကို ယူစားကြည့်တဲ့အခါ အထဲက ချိုမြိန်တဲ့ ခရင်မ်အရသာကြောင့် အံ့ဩသွားရ၏။ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ မုန့်ကို ပထမဆုံး စားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်စားပြီး ပြန်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ သာမန်ရုပ်ရည်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် သူ့အနား ရောက်လာလေ၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်လား”</p> <p> သူက မေးသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဝတ်ရုံအနီရောင် ဝတ်ထားပြီး နဖူးပေါ်မှာ အဖြူရောင် တြိဂံပုံပါတဲ့ လူငယ်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူ့ရဲ့ ဝတ်စုံက တခြား ကပ္ပတိန်တွေနဲ့ ကွဲပြားနေသည်။</p> <p>“မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p> သူက ပြန်မေးလိုက်လေ၏။</p> <p>“ကျွန်တော့်နာမည်က ဆွန်နီပါ။ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားလိုပဲ စူးစမ်းရှာဖွေသူ တစ်ယောက်ပါ”</p> <p> ထိုလူငယ်က ဆိုသည်။</p> <p>ချားလ်စ်ကို ဂရုမစိုက်သလို နေခဲ့တဲ့ အဲလိဇဘတ်က ရုတ်တရက် ချောင်းဟန့်လိုက်လေ၏။ သူမက လက်ညှိုးကို အရက်ထဲနှစ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ သင်္ဘောသားသုံး သင်္ကေတအလိုအရ “အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ ဝေးဝေးနေ” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆွဲပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချက်ပြချက်ကို ချားလ်စ် ချက်ချင်း သိလိုက်တာကြောင့် သတိထားလိုက်လေ၏။</p> <p>“မစ္စတာချားလ်စ်က အလင်းမြေကို ရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘုရားကျောင်း ဝတ်ပြုပွဲတွေမှာ ဘာလို့ ခင်ဗျားကို မတွေ့ရတာလဲ”</p> <p>ဆွန်နီက မေးသည်။</p> <p>သန့်ရှင်းသော အလင်းအဖွဲ့အစည်းလား ဟူ၍ ချားလ်စ် တွေးလိုက်လေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဆွန်နီက ချားလ်စ်ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>“မစ္စတာချားလ်စ်က ဝါဒသစ်ကို ယုံကြည်တဲ့ အစွန်းရောက်အုပ်စုကလား။ တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့က နေနတ်ဘုရားရဲ့ စကားကို လွဲမှားစွာ နားလည်နေကြတာ။ ဝါဒဟောင်းကသာ အမှန်တရားပဲ။ အလင်းမြေဆိုတာ မရှိဘူး။ နေနတ်ဘုရား ပြန်လာဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့က သစ္စာရှိရှိ ဆုတောင်းပြီး ယဇ်ပူဇော်မှုတွေ ခဏခဏ လုပ်ရမယ်”</p> <p> သူက ဆိုသည်။</p> <p>ဆွန်နီရဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် စကားတွေကို ကြားတော့ ချားလ်စ် ဘယ်လို ပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့လေ၏။ ဒီလူတွေ ဘယ်က ကျမ်းစာတွေကို ဖတ်ပြီး ယုံနေကြမှန်း သူ စဉ်းစားမရပေ။</p> <p>“ဖယ်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ဘုရားကျောင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”</p> <p>ချားလ်စ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဆွန်နီက အံ့ဩသွားပုံရလေ၏။</p> <p>“ခင်ဗျားက အလင်းအဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အလင်းမြေကို ရှာနေတာလဲ”</p> <p> သူက မေးသည်။</p> <p>“အခု မရှာတော့ဘူး။ သွားပြီ” ဟု ပြောပြီး ချားလ်စ်က ဆွန်နီကို ကျော်သွားလေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှာ ဆွန်နီရဲ့ နဖူးပေါ်က အဖြူရောင် တြိဂံက လင်းလာပြီး ဝတ်ရုံအောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အကြည်ရောင် ဂျယ်လီလို အရာတွေက ချားလ်စ်ကို ဝန်းရံလိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ တစ်ခြားနေရာမှာ စကားသွားပြောကြမလား”</p> <p>ဆွန်နီက မေးလိုက်လေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ့ရဲ့ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်က ဆွန်နီရဲ့ ဦးခေါင်းတည့်တည့်ဆီ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save