Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၂)</h2> <h2 style="text-align:center">ဒစ်ပ်၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟိုးမှာကြည့်စမ်း၊ ကောင်းကင်မှာ လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင် ပျံနေတယ်”</p> <p> အရက်ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံက ဒစ်ပ်၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။ ၎င်းနှင့်အတူ အရက်ဖြင့် အလွမ်းဖြေနေကြသော အခြားသင်္ဘောသားများသည်လည်း ထိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။</p> <p>“အင်း... ဒီလင်းနို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာပါလိမ့်”</p> <p> ဒစ်ပ်က လက်တစ်ဖက်မှ အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ရင်း ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ကုတ်ကာ စဉ်းစားနေ၏။</p> <p>လင်းနို့ကြီး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သင်္ဘောသားများသည် အရက်ဆိုင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ ဒစ်ပ်တစ်ယောက်သာ အပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။</p> <p> ကပ္ပတိန်သည် လင်းနို့ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအသစ်တစ်ခု ရထားသည်ဟု မျက်မမြင် ဗန်ပိုင်းယား ပြောဖူးသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ကောင်းကင်က လင်းနို့ကြီးသည် သူ၏ ကပ္ပတိန် ချားလ်စ် ဖြစ်ရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်များနေသည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်က သူ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအသစ်ကို စမ်းသပ်နေတာလား။ တကယ့်ကို မိုက်တာပဲ။ ငါလည်း ကိုယ်ပိုင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုလောက် လိုချင်လိုက်တာ”</p> <p> ဒစ်ပ်က အားကျစိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ကပ္ပတိန်သည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၏ အစွမ်းဖြင့် အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအားများကို အသုံးချနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ဒစ်ပ်အနေဖြင့် အားမကျဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ဝါးချင်း ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> “ငါ့မှာ အက်ကိုးတွေ စုထားတာ ရှိတာပဲ။ ငါလည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်လို့ရတာပဲဥစ္စာ”</p> <p> သူက ဆိုသည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော အရက်ဆိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဒစ်ပ်သည် အထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေ၏။ ပူလောင်သော အငွေ့အသက်များနှင့်အတူ မူးယစ်နေသော သင်္ဘောသားများ၏ ရယ်မောသံ၊ ကြွားဝါသံများနှင့် ဝတ်စုံခပ်ပါးပါး ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သူ့ကို ဝန်းရံသွားသည်။ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်သည် သစ်သားစားပွဲတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဆူညံသံများကို ဖောက်ထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> “ဟေး... ဒီသန္တာကျွန်းစုမှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဝယ်လို့ရတဲ့နေရာ ဘယ်သူသိလဲ”</p> <p>သူက မေးသည်။</p> <p>ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နှာခေါင်းနီနီနှင့် ဗိုက်ပူပူ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က သွားမရှိသော ပါးစပ်ဖြင့် ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။</p> <p> “ကြည့်စမ်းပါဦး၊ မုတ်ဆိတ်တောင် ကောင်းကောင်းမပေါက်သေးတဲ့ ကောင်လေးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဝယ်ချင်သတဲ့။ မင်းကတော့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်၊ ဟားဟားဟား”</p> <p> ထိုလူက ဆိုသည်။</p> <p>အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ရယ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆူညံလာသည်။ ထိုစဉ် အခန်းထောင့်ရှိ နာဝေးလ် သင်္ဘောသားများ ထိုင်နေသော စားပွဲဝိုင်းမှ လူများက အရက်ပုလင်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် ချလိုက်ရာ လှောင်ရယ်သံများမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။</p> <p>ဘေးက လူများသည် သူတို့လက်ထဲက ဝိုင်ခွက်များကိုသာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်ကြသည်။ စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောသားများနှင့် ပြဿနာဖြစ်ရန် မည်သူမှ မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p>အငွေ့အသက်များ အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားမိသောအခါ ဒစ်ပ်က ဘားမန်းဘက်သို့ လက်ဖျစ်တီးလိုက်သည်။</p> <p> “သူငယ်ချင်း၊ ဒီကလူအားလုံးအတွက် တစ်ချီ တိုက်လိုက်စမ်း။ ငါ အကုန်ရှင်းမယ်”</p> <p>သူက ကြွေးကြော်လိုက်လေ၏။</p> <p>အရက်ဆိုင်ထဲရှိ သင်္ဘောသားများသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး သူတို့အား ဝယ်တိုက်သော ကောင်လေးကို ခွက်ချင်းပြန်လည် မြှောက်ပြကြသည်။</p> <p>အင်္ကျီမပါသော သင်္ဘောသားတစ်ယောက်က အရက်ကို အဝသောက်ပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> “မိတ်ဆွေလေး၊ ခေါင်းစွပ်လမ်းကြားမှာ သွားပြီး ကံစမ်းကြည့်ပါ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ရောင်းလို့မရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အဲဒီမှာ ရောင်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတွေကိုတော့ သတိထားဦး၊ အဲဒီမှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာက တရားမဝင်ဘူး”</p> <p>သူက လမ်းညွှန်ပေးသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပဲ”</p> <p> ဒစ်ပ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထောင့်က သူငယ်ချင်းများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် အရက်ဆိုင်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားလေ၏။</p> <p>“ငါတို့ အဲဒီကောင်လေးနောက် လိုက်သွားသင့်လား။ သူ တစ်ခုခု ပြဿနာတက်နေဦးမယ်”</p> <p>ကော်နာက မေးသည်။</p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ရပါတယ်။ သူက အမှောင်ပုလဲကျွန်းကိုတောင် အသက်ရှင်ရက် ပြန်လာနိုင်တာပဲ၊ ဒီမှာ ဘာကြောက်စရာ ရှိမှာလဲ။ ဘယ်သူမဆို သူ့ကို ပြဿနာလာရှာရင် ငါတို့ သတ်ပြီး ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချလိုက်ရုံပဲပေါ့”</p> <p>ဖရေးက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း သူတို့စားပွဲကို လာပြင်ပေးသော အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စနောက်ကာ ပုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>အခြားသင်္ဘောသားများကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံပြီး အရက်ဆိုင်ထဲတွင် ဆက်လက် ပျော်ပါးနေကြသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်သည် သန္တာကျွန်းစု၏ ဆိပ်ကမ်းဧရိယာနှင့် အတော်အတန် ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ငါးညှီနံ့ ပြင်းပြင်းများကို အောင့်ကာ ငါးအခြောက်လှန်းသည့် နေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသော ခေါင်းစွပ်လမ်းကြား သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။</p> <p>လမ်းကြား၏ အမည်အတိုင်းပင် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းသည် ခေါင်းစွပ်ပါသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ထားကြသည်။ သင်္ဘောသားဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ဒစ်ပ်မှာ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ထင်းနေလေသည်။</p> <p>သူသည် လူအုပ်ထဲသို့ အမြန်တိုးဝင်သွားပြီး ဝတ်ရုံခြုံထားသူများက သူတို့၏ ဝတ်ရုံအောက်မှ လျှို့ဝှက်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသည်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေ၏။</p> <p>“ဟေး... ဘယ်သူ့မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ရှိလဲ။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ရောင်းမယ့်သူ ရှိလား”</p> <p> ဒစ်ပ်၏ အော်ဟစ်သံက လမ်းကြားထဲရှိ လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။</p> <p>အရပ်ပုပု ဝတ်ရုံခြုံထားသူတစ်ဦးက ဒစ်ပ်အနားသို့ တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။</p> <p> “ကောင်လေး၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပါလဲ”</p> <p> သူက ဆိုသည်။</p> <p>“အင်း... အက်ကိုး ၃၀,၀၀၀ လောက် ရှိမယ်”</p> <p> ဒစ်ပ်က သူစုထားသမျှကို ထုတ်ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>ဝတ်ရုံခြုံထားသူက ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး “အက်ကိုး ၃၀,၀၀၀ နဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဝယ်မလို့လား။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက ပင်လယ်ထဲက ငါးတွေလို များနေတယ် ထင်နေလား” ဟူ၍ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသွားသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လည်ပင်းကို ကုတ်နေမိ၏။ မူလက သူ့မှာ ပိုက်ဆံ ပိုရှိသော်လည်း အမှောင်ပုလဲကျွန်းတွင် ဗန်ပိုင်းယားများ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံရစဉ်က အလုခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်း လိုချင်တာလား”</p> <p> အသံတစ်သံက ဒစ်ပ်၏ အနောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။</p> <p>ဒစ်ပ်မှာ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံခြုံထားသော လူဝကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ လိုချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ၃၀,၀၀၀ ပဲ ရှိတယ်”</p> <p>“ရတယ်၊ အဲဒီဈေးနဲ့ပဲ ရောင်းမယ်”</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ ဝတ်ရုံခြုံထားသူသည် သူ့ဝတ်ရုံထဲမှ ထုံးဓာတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငွေရောင်လက်ကောက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလေ၏။</p> <p>“တကယ်လား။ ၃၀,၀၀၀ နဲ့ပဲ ရောင်းမှာလား”</p> <p> ဒစ်ပ်မှာ အံ့ဩသွားသည်။ စောစောက လူက ထိုပိုက်ဆံသည် ဘာမှမဟုတ်သလို ပြောသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ယူမှာလား မယူဘူးလား။ မယူရင် ငါ သွားတော့မယ်”</p> <p>ထိုလူက ထွက်သွားမည့်ဟန် ပြသောအခါ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ဒစ်ပ်သည် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေ၏။ “ယူမယ်၊ ယူမယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ဒီပစ္စည်းရဲ့ စွမ်းအားက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြဦး” ဟု သူက မေးသည်။</p> <p>“ဒါကို ဝတ်ထားရင် မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးလာလိမ့်မယ်။ အပေးအယူ အနေနဲ့ကတော့ မင်း ခဏခဏ ရေငတ်နေလိမ့်မယ်”</p> <p>ဒစ်ပ်သည် ထိုပစ္စည်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ထိုလူပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ပိုက်ဆံပေးကာ ဝယ်လိုက်လေ၏။ ဈေးပေါပေါနှင့် ရလိုက်သဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p>ပိုက်ဆံရသည်နှင့် ဝတ်ရုံခြုံထားသူသည် ချက်ချင်း ထွက်သွားလေ၏။ သူသည် ခေါင်းစွပ်လမ်းကြား၏ အကွေ့အကောက်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် တံခါးတစ်ခုရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။</p> <p> “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၊ ပစ္စည်းကို ပေးလိုက်ပါပြီ။ သူက ချားလ်စ်ရဲ့ သင်္ဘောသားဆိုတာ အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်”</p> <p>သူက သတင်းပို့လေ၏။</p> <p>သစ်သားတံခါး ပွင့်လာပြီး ဆွန်နီက ပြုံးလျက် ထွက်လာသည်။</p> <p> “သူတို့ သင်္ဘောထွက်သွားတာနဲ့ တခြားလက်ကောက်တစ်ခုကို အဲဒီလူဆီ ပေးလိုက်ပါ။ သူက ငါ့ဘက်မှာ မရပ်တည်ချင်မှတော့ ကော့ဒ် အတွက်လည်း အလုပ်မလုပ်နိုင်အောင် ငါ လုပ်ရမှာပေါ့”</p> <p> သူက ဆိုလေ၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ကပ္ပတိန်။ အထဲမှာ ရှိလား”</p> <p> ဒစ်ပ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချားလ်စ်၏ အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်း ခေါက်နေသည်။</p> <p>ကျွိ...</p> <p>တံခါးပွင့်လာသော်လည်း ၎င်းမှာ လီလီ၏ ကြွက်ညိုလေးများထဲမှ တစ်ကောင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>ဒစ်ပ်၏ အကြည့်မှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ချားလ်စ်ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။ ချားလ်စ်သည် တစ်ခုခုကို အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းသည်းခံနေရသလို ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလေ၏။</p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်၏ အသံက ပုံမှန်ထက် ပို၍ အက်ကွဲနေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်သည် ငယ်သော်လည်း အသိဉာဏ် မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ ယခုအခြေအနေမှာ သူ၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအသစ်ကို ကြွားဝါရန် မသင့်တော်မှန်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကောင်းကောင်း အနားယူပါဦး”</p> <p>ထိုသို့ ဆိုကာ ဒစ်ပ် လှည့်ထွက်မည်အပြုတွင် လင်းနို့တစ်ကောင်သည် အနီရောင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုက်ကာ အခန်းထဲသို့ ပျံဝင်လာလေ၏။</p> <p>လင်းနို့သည် အော်ဒရစ် အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးထုပ်ကို ကိုင်လျက် ချားလ်စ်ရှေ့တွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေသည်။</p> <p> “ကပ္ပတိန်၊ ဒါ ဆေးရုံကနေ ရလာတာပါ”</p> <p> သူက ဆိုလေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုသွေးထုပ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူသည် သွေးထုပ်ကို သွားဖြင့် ကိုက်ဖောက်ကာ အငမ်းမရ သောက်လိုက်ရာ သွေးနီနီများမှာ သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာလေ၏။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ပုံစံမှာ အစစ်အမှန် ဗန်ပိုင်းယားဖြစ်သော အော်ဒရစ်ထက်ပင် ပို၍ ဗန်ပိုင်းယားနှင့် တူနေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်သည် ထောင့်တွင် ရပ်နေသော လီလီအနားသို့ တိုးသွားပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> “ကပ္ပတိန် ဘာဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>သူက ဆိုသည်။</p> <p>လီလီ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်က အဲဒီမမကြီးကို သွားရှာတယ်... ပြန်လာတော့ ဒီလို ဖြစ်နေတာပဲ။ ခုနကဆိုရင် ငါ့ကိုတောင် ကိုက်မလို့ လုပ်သေးတယ်”</p> <p>သူမက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသလို နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ရီနေသည်ကို ဒစ်ပ် သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အော်ဒရစ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် သွားလေသည်။ သူသည် အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်ကာ အစိမ်းရောင် ဂျယ်လီတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်လိုက်လေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ ချွေးအေးများ ထွက်နေသော်လည်း အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှန်လာသည်။ သူသည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး သင်္ဘောသားများကို အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p>“ငါ အနားယူဖို့ လိုတယ်၊ အားလုံး ထွက်သွားပေးကြပါ” ဟု သူက ဆိုလေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်နှင့် အော်ဒရစ်တို့သည် ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ပိတ်သွားသော တံခါးကို ကြည့်ရင်း ဒစ်ပ်က အော်ဒရစ်ကို မေးလိုက်၏။</p> <p> “ကပ္ပတိန်က ဘာလို့ အမြဲတမ်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာလဲ။ ဒီအရွယ်နဲ့တင် စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောတစ်စီး ပိုင်နေတာပဲ၊ ဘာက သူ့ကို ဒီလောက် စိတ်ညစ်အောင် လုပ်နေတာလဲ။ ငါသာ သင်္ဘောစီး ပိုင်ရင် အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ရယ်နေမိမှာ”</p> <p>သူက ဆိုသည်။</p> <p>အော်ဒရစ်သည် နံရံကို လက်ဖြင့် စမ်းပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း ခေါင်းခါပြလေ၏။</p> <p> “ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကပ္ပတိန် ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် အကြာကြီး ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ပုံစံက လမ်းပေါ်က အရူးတွေနဲ့ တူလာပြီလို့ မင်း မထင်ဘူးလား” ဟု သူက မေးသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်က အော်ဒရစ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူ၊ အဲဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ သူ့ကို အထင်သေးတဲ့ စကားပြောရင် ငါ့အဆိုး မဆိုနဲ့” ဟု သူက ဆိုလေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဒစ်ပ်သည် လှေကားဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save