Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာဝန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နဖူးပေါ်မှ ချွေးစေးများကို သုတ်ရင်း ချားလ်စ်သည် ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အဖွဲ့သားဘက်သို့ လှည့်ကာ “ကျေးဇူးပဲ ဂျိမ်းစ်” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>သန်မာထွားကြိုင်းလှသော ဂျိမ်းစ်က သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း သဘောကောင်းသည့် အပြုံးဖြင့် “ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပဲလေ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကပ္ပတိန်ပဲဥစ္စာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း စုခိုင်းလိုက်ဦး။ ငါတို့ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ လိုတယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ” ဟု ဆိုကာ ဂျိမ်းစ်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။</p> <p>ငါတို့ နောက်ဆုံးတော့ ဆော့တွမ်ကို ရောက်ခဲ့ပြီပဲ...။ ချားလ်စ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် အသာအယာ ပြန်လည်လဲလျောင်းလိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အငွေ့အသက်အချို့ ပေါ်လာ၏။ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးစဉ်များကို တွေးတောရင်း သူသည် အိမ်ပြန်နိုင်ဖို့အတွက် ခြေတစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဟွတ်... အဟွတ်...</p> <p>ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချားလ်စ်သည် ဗီဇစိတ်အရ သူ၏ ခြောက်လုံးပြူးသေနတ်အိတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်မိ၏။</p> <p>သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထထိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် ညစ်ပတ်နေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော လက်တုဖြင့် သစ်သားခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားလေ၏။</p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်နှာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ထိုထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဗရပွနှင့် အမာရွတ်များစွာ ရှိနေ၏။ ၎င်းမှာ မှန်တစ်ချပ် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီးမှ ပြန်လည်ကပ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝါကျင့်ကျင့် မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေ၏။ သူ၏ အကြည့်များမှာလည်း အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p>ထိုအဘိုးကြီးသည် လက်နက်ဆီသို့ လှမ်းနေသော ချားလ်စ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုတင်ဆီသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လျှောက်လာလေသည်။ သံလက်တုနှင့် ကြမ်းပြင်ထိတွေ့သံမှာ တချက်ချက် မြည်နေ၏။ ထိုအခါမှသာ ထိုသူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာလည်း သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ခြေတုဖြစ်နေသည်ကို ချားလ်စ် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>“သောက်လိုက်၊ ဝါးမစားနဲ့ဦး”</p> <p> ထိုအဘိုးကြီးက သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် လိုက်ဖက်သော အက်ကွဲကွဲအသံဖြင့် ခပ်တိုတို ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး လက်ထဲက ခွက်ကို ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်လေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခွက်ကို ယူကာ အတွင်းဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် အရည်များထဲတွင် အသက်ရှိသော သတ္တဝါလေးအချို့မှာ လူးလွန့်နေကြ၏။</p> <p>“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တာလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် သေတော့မယ်လို့ ထင်ထားတာ”</p> <p> ချားလ်စ်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခွက်ကို မကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ ပစ်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် နာမည်ကျော် တရုတ်ဆေးခါးထက်ပင် ပို၍ ခါးသက်သော အရသာမှာ ချားလ်စ်၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွား၏။ အရည်ထဲက သတ္တဝါလေးများမှာ ဆူးများရှိပုံရပြီး လည်ချောင်းကို ပွတ်တိုက်သွားသဖြင့် စူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သဲစက္ကူဖြင့် ပတ်ထားသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို မျိုချလိုက်ရသလို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေက မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲက ပျက်စီးမှုတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး”</p> <p> အဘိုးကြီးက ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သံလက်ကို အသုံးပြုကာ ဘေးနားရှိ အိုးများထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေလေ၏။</p> <p>“ခင်ဗျား ပြောတာက ဟိုအသံတွေ ကြားနေရတဲ့ကိစ္စကို ပြောတာလား”</p> <p>“ဟက်... အသံတွေ ကြားနေရတာ ဟုတ်လား။ အဲဒါကသာ စိတ်ကယောင်ချောက်ခြား ဖြစ်ရုံတင်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုပါ အခုချက်ချင်း ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်”</p> <p> အဘိုးကြီးက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအဘိုးကြီး၏ ပြောစကားမှာ အလွန်မှန်ကန်နေသည်ကို ချားလ်စ် ဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံများ ကြားနေရသော အခြေအနေမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးမှာ ရွံရှာဖွယ် ဘီလူးသတ္တဝါများအဖြစ် မြင်ယောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးလာလျှင် ဘာဆက်ဖြစ်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း ကောင်းကျိုးရှိမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p>အဘိုးကြီးက စကားကို ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောသော်လည်း သူ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ချားလ်စ် နားလည်လေသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားမှာ ကုသနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလား။ ပိုက်ဆံကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး”</p> <p>အဘိုးကြီးသည် လှည့်လာပြီး ချားလ်စ် အနားသို့ တိုးလာ၏။ တုန်ရီနေသော သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း နာမည် ဘယ်သူလဲ”</p> <p>“ချားလ်စ်ပါ”</p> <p>“မျိုးရိုးနာမည်ရော”</p> <p>ချားလ်စ်သည် အဘိုးကြီးနှင့် အကွာအဝေးရရန် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်ကို ချားလ်စ်လို့ပဲ ခေါ်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အဘိုးကြီးသည် သူ၏ သံလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး “ငါ့နာမည်က လာစတို ဟာမန်။ ငါ့ထက် ငယ်တဲ့လူတွေ ငါ့ကို လာစတိုလို့ ခေါ်တာကို ငါ မကြိုက်ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဆရာဝန်လို့ပဲ ခေါ်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အေးစက်နေသော သံလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်။ ဟိုအသံတွေ ကြားနေရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့”</p> <p>ချားလ်စ် စကားမဆုံးမီမှာပင် ဆရာဝန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါ ကုပေးနိုင်တယ်။  ဆော့တွမ်ကျွန်းမှာ ငါ့ရဲ့ ကုသမှုက အထိရောက်ဆုံးပဲ။ အခကြေးငွေအနေနဲ့ကတော့ ငါ အက်ကိုးတွေကို မလိုချင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲက အနက်ရောင် မှန်ချပ်လေးကိုပဲ ငါ လိုချင်တယ်”</p> <p>သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ချားလ်စ် ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။ သူသည် အားကုန်နေသော လက်ကိုင်ဖုန်းကို ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို ပြောတာလား”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>လာစတိုသည် ထိုဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ အကြည့်များမှာ လောဘဇောများဖြင့် တောက်ပသွားသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါပဲ။ ဒီလောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အရာမျိုးက တကယ့်ကို ရှားပါးတာ။ ငါ အဲဒါကို လိုချင်တယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုပစ္စည်းလေးနှင့် မှောင်နေသော မျက်နှာပြင်ပေါ်က သူ၏ ပုံရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>“ခင်ဗျား ဒါကို ဘာလို့ လိုချင်တာလဲ။ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလို့လား”</p> <p>“ဟင့်အင်း၊ ငါ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကတော့ ဒါဟာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ပြောနေတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံကတော့ အမြဲတမ်း မှန်လေ့ရှိတယ်”</p> <p>ချားလ်စ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ ဤသည်မှာ သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာစဉ်က ပါလာခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်သည်။ ယင်းထဲတွင် သူ၏ မိသားစုဝင်များ၏ ဓာတ်ပုံများ ရှိနေလေသည်။</p> <p>သူသည် ထိုဖုန်းအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း တွယ်တာနေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း မှော်အတတ် ကျွမ်းကျင်သူများသည် လူတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှတစ်ဆင့် ကျိန်စာတိုက်နိုင်သည်ဟူသော ကောလာဟလများကို သူ ကြားဖူးသည်။ ထိုအဘိုးကြီးက သူ၏ ဖုန်းကို ဘာလုပ်မည်နည်း။</p> <p>ချားလ်စ် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး နာဝေးလ် သင်္ဘောသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ လီလီမှာမူ ချားလ်စ် အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်လေ၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ခင်ဗျား နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီပဲ”</p> <p>“ဆရာ ချားလ်စ်”</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ခင်ဗျား အဆင်ပြေတာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ဝမ်းသာဖို့ကောင်းပါတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြားထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာသွားသော လာစတို ဟာမန် ထံသို့ ရောက်သွား၏။</p> <p>“ဆရာဝန်၊ ကျွန်တော် အဲဒီကိစ္စကို စဉ်းစားပါရဦး။ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ကျွန်တော် ပြန်ပြောပါ့မယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က ဆိုကာ ဖုန်းကို ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>လာစတိုသည် အခန်းထဲက လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးဝသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် ထွက်သွားလေ၏။</p> <p>“မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ကတော့ အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထို့နောက် ချားလ်စ်သည် အခန်းထောင့်တွင်ရှိသော ပတ်တီး ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ပထမအရာရှိ၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့ အခြေအနေကို အစီရင်ခံပါဦး”</p> <p> ချားလ်စ်က ဆိုသည်။</p> <p>“သင်္ဘောသား နှစ်ယောက် သေဆုံး... တစ်ယောက်... ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ရတယ်။ ဒုတိယ အင်ဂျင်နီယာ ခြေလက်တစ်ခု ဆုံးရှုံး... ကျန်တဲ့လူတွေ... အမျိုးမျိုး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရ... ကပ္ပတိန်လည်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်...”</p> <p>အခြေအနေမှာ ချားလ်စ် ထင်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းနေ၏။ ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူ၏ အဖွဲ့သား တစ်ဝက်ခန့်ကို အသစ်ပြန်ရှာရတော့မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အခန်းထဲသို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ချားလ်စ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဟိုကောင်လေး ဒစ်ပ်ရော ဘယ်မှာလဲ။ သူ မသေဘူးမလား”</p> <p>အဖွဲ့သားများ၏ အကြည့်မှာ အဝေးက သစ်သားတံခါးဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေလေ၏။</p> <p>“ဒစ်ပ်၊ ဒီကိုလာခဲ့”</p> <p>ဒစ်ပ်သည် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်နေပြီး ပတ်တီးများလည်း ပတ်ထားရ၏။</p> <p>“မင်းမျက်နှာက ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် သူ့ကို ရိုက်လိုက်တာ။ ဒီကောင်လေးက ခံသင့်တယ်”</p> <p> စားဖိုမှူး ဖရေးက ဆိုကာ ဒစ်ပ်ကို ထပ်ရိုက်တော့မည့်အလား သူ၏ လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>မျက်လုံးများ နီရဲနေသော ဒစ်ပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရနေမှုများ အထင်အရှား ရှိနေလေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်အတွက်မူ ချားလ်စ်မှာ သူ၏ ဖခင်တစ်ဝက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုဖခင်သဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များက ကြီးစိုးနေသည်။</p> <p> အကယ်၍ သူ့ကြောင့်သာ ချားလ်စ် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ဒီခရီးစဉ်အတွက် မင်းကို အခကြေးငွေ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ”</p> <p>ဒစ်ပ်သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် နာဝေးလ် ပေါ်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး လမ်းဘေးတွင် ပြန်လည် လေလွင့်ရတော့မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကပ္ပတိန်က သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်လား။</p> <p>“ဒီသင်ခန်းစာကို မှတ်ထားပါ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်သူ့ရဲ့ အသုံးချမှုကိုမှ အခံပါနဲ့တော့”</p> <p>ချားလ်စ်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိလေသည်။ ဒစ်ပ်သည် အယုံလွယ်သူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် ဒစ်ပ်ကို ပင်လယ်ခရီး စတင်ချိန်ကတည်းက သင်ကြားပြသပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဒစ်ပ်သည် သူ့အပေါ်တွင် အလွန်အမင်း သစ္စာရှိ၏။</p> <p>ထို့အပြင် သင်္ဘောသားများကြားတွင် သေဆုံးမှုမှာ ထုံးစံကဲ့သို့ ဖြစ်နေရာ သစ္စာရှိသော သူများကို ပိုင်ဆိုင်ထားဖို့က အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။</p> <p>သစ္စာရှိသော အဖွဲ့သားများ မရှိခြင်းမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ သစ္စာမရှိသူများသာ ဖြစ်ပါက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူတို့၏ ကပ္ပတိန်ကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကြမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သင်္ဘောကို ရောင်းချကာ ရလာသော ပိုက်ဆံကို ခွဲဝေယူကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒစ်ပ်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်၏။ ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဖြစ်စေရဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆိုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဒစ်ပ်ထံမှ အကြည့်ကို လွှဲကာ ကော်နာ ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟို သစ်သားသင်္ဘောပေါ်က ရွှေတွေကိုရော အကုန်ရွှေ့ပြီးပြီလား”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။ ဆော့တွမ်မှာ ပျက်စီးနေတဲ့ သင်္ဘောတွေကို ဝယ်တဲ့နေရာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ သစ်သားသင်္ဘောကိုလည်း ကျွန်တော် ရောင်းပစ်ခဲ့တယ်။ အားလုံး အပြီးအစီးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အက်ကိုး ၁.၅၄ သန်း ရခဲ့ပါတယ်။ ဟို အဘိုးကြီးကတော့ ကုသစရိတ်အတွက် သုံးသိန်း ယူသွားပါတယ်။ နောက်ပြီး အဲဒီသင်္ဘောပေါ်မှာ ရွှေတွေအပြင် တခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့ပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save