Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်ဆူးအရက်ဆိုင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကော်နာသည် သူကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော စာအုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်များ၏ အနီရောင်အဖုံးများမှာ ဟောင်းနွမ်းလွန်းသဖြင့် အမှတ်အသားများပင် မထင်ရှားတော့ဘဲ ဝါကျင်ကျင်စာမျက်နှာများမှာလည်း သက်တမ်းရင့်ပုံရပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုစာအုပ်များကိုယူကာ စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ရဲရဲနီသော မှင်ဖြင့် ရေးသားထားသည့် မရင်းနှီးသော စာလုံးများကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> ၎င်းတို့မှာ ရှေးဟောင်းသတ်ပုံစာလုံးများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ချိတ်ဆက်နေပြီး စာကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ စာသားများနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော မှော်အစီအရင် ဝိုင်းများနှင့် ဘီလူးသတ္တဝါများ၏ ပုံကြမ်းများကိုလည်း တွဲဖက်ဖော်ပြထားလေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်အနေဖြင့် ထိုစာမျက်နှာများပေါ်က အကြောင်းအရာများကို နားမလည်သော်လည်း စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆရ၏။</p> <p>ဒါဟာ ဟိုသတ္တဝါလေးက စက္ကူရုပ်တွေကို ခေါ်ယူဖို့ အသုံးပြုခဲ့တဲ့ မှော်စာအုပ် ဖြစ်နိုင်မလား။ ထိုအတွေးမှာ ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ သံသယသာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ဤစာအုပ်များမှာ ရွှေထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဤစာအုပ်ထဲက စွမ်းအင်များကို သင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် ထိုစာအုပ်များကို ကော်နာထံ ပြန်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါတွေကို လောလောဆယ် သိမ်းထားလိုက်ဦး။ ဆော့တွမ်မှာ ဒါတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ထပ်စုံစမ်းကြည့်ပါ။ အကယ်၍ ဒီစာသားတွေကို ဘာသာပြန်ပေးနိုင်မယ့်သူကို ရှာတွေ့ရင် ငါတို့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို သင်ခိုင်းရမယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p>“ကဲ... ဒါဆိုရင် ဒီလောက်ပါပဲ”</p> <p> ဆိုကာ ချားလ်စ်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ သူ၏ ဝတ်စုံကို ယူကာ ဝတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ဂျိမ်းစ်သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... ဘာလုပ်မလို့လဲ”</p> <p>“ငါတို့က ဆော့တွမ်ကို အားလပ်ရက် အပန်းဖြေဖို့ လာတာလား။ ငါ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိတယ်”</p> <p>ဂျိမ်းစ်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ ချားလ်စ်၏ လမ်းကို လက်နှစ်ဖက်ဆန့်ကာ ပိတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>“ဒါတော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အပြည့်အဝ မကျက်သေးဘူး။ လျှောက်သွားလို့ မဖြစ်သေးဘူး”</p> <p> ဂျိမ်းစ်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p>ကြွက်မလေး လီလီကလည်း အသံပြုလိုက်ပြီး ကျန်သော ကြွက်လေးများကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ချားလ်စ်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ရန် ဝိုင်းဝန်းတွန်းပို့ကြတော့သည်။ အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်အနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင်ပြေကြောင်းနှင့် နာကျင်မှု မရှိတော့ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောသော်လည်း သူ၏ စကားကို မည်သူမှ နားမထောင်ကြပေ။</p> <p>အဖွဲ့သားများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံများမှာ သူ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် အသံများ တစ်ဖန် ပြန်ကြားလာရပြီး သူ၏ အဖွဲ့သားများ၏ ရင်းနှီးသော မျက်နှာများမှာလည်း ဘီလူးသတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာလေတော့သည်။</p> <p>“တော်တော့”</p> <p> ချားလ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်က ကြွက်လေးများမှာလည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ တုန်ရင်နေကြလေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ အရန်အဖြစ် သိမ်းထားသော ဂျယ်လီဖတ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး မျိုချလိုက်သည်။ အရာအားလုံးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေ၏။</p> <p>“ပထမအရာရှိ၊ ရေချို၊ အစားအသောက်နဲ့ လောင်စာဆီတွေ သွားဝယ်လိုက်ပါ။ ဒုတိယအရာရှိနဲ့ အော်ဒရစ်က ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ ကျန်တဲ့လူတွေ သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက်ကြ”</p> <p>မည်သူမျှ ကပ္ပတိန်၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ဝံ့ကြဘဲ မိမိတို့ တာဝန်အသီးသီကို လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ထွက်ခွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ သူ၏ အဖွဲ့သားများသည် သူ့အပေါ် စေတနာထားမှန်း သူ သိသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ ခံစားချက်ကိုတော့ သူတို့ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အိမ်ပြန်နိုင်ဖို့ သဲလွန်စမှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကုန်ဆုံးသွားသော စက္ကန့်တိုင်းမှာ သူ့အတွက် နှိပ်စက်မှုတစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။ သူ နောက်ထပ် အချိန်မဆွဲလိုတော့ပေ။</p> <p>ဆရာဝန်၏ ရှုပ်ပွနေသော အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ချားလ်စ်သည် စည်ကားလှသော လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>လူသားတို့၏ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အအုံမရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ သင်္ဘောများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သင်္ဘောကိုယ်ထည်များနှင့် ဦးပိုင်းများကို ဆက်စပ်ကာ လမ်းကြောင်းများအဖြစ် တည်ဆောက်ထားသည်။ ဆီမီးအိမ်များနှင့် ဓာတ်ငွေ့မီးအိမ် အမျိုးမျိုးမှာ ထိုနေရာကို တစ္ဆေဈေးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းထိန်စေလေသည်။</p> <p>အဝတ်အစား မျိုးစုံဝတ်ဆင်ထားသော ပင်လယ်ဓားပြများသည် လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေကြ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်နေပြီး သတိအပြည့် ရှိနေကြသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း တင်းမာမှုအချို့ကို ခံစားနေရ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရင်း သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ကော်နာကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီ ဆရာဝန်ကို မင်း ဘယ်မှာ သွားရှာတွေ့တာလဲ”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ ဆော့တွမ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားက အသက်ငင်နေပြီလေ။ ဆိပ်ကမ်းက လူတစ်ယောက်က ဒီမှာ တော်တဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ခင်ဗျားကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကော်နာ၏ စကားကို ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“သူ့အကြောင်းကို သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်ပါ။ သူ့ရဲ့ နောက်ကြောင်းက သန့်ရှင်းရဲ့လားဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ” ဟု ကော်နာက ဆိုကာ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ကျွန်တော်ရော ဘာလုပ်ရမလဲ”</p> <p> အော်ဒရစ်က ဘေးနားမှ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဒီကို အရင်က ရောက်ဖူးတယ်မလား။ ကျောက်ဆူးအရက်ဆိုင်ကို သွားတဲ့လမ်းကို မင်း သိလား။ ငါ့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးပါ”</p> <p>ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p>အော်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ ကျောဘက်က ဝတ်ရုံမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး လင်းနို့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းနို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အရှေ့ဘက်သို့ ပျံသန်းသွား၏။ ချားလ်စ်သည်လည်း ၎င်းကို မျက်ခြေမပြတ်စေရန် အမြန် လိုက်ပါသွားလေသည်။</p> <p>လက်ရှိ လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်း၏ အလွန်တွင် အရွယ်အစား မျိုးစုံရှိသော သင်္ဘောပျက်များမှာ သင်္ဘောသင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန်အတွက် သင့်တော်သော လမ်းကြောင်း မရှိပေ။</p> <p>အော်ဒရစ် အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူသည် အားကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် သံချေးတက်နေသော သင်္ဘောကိုယ်ထည်များကြားတွင် ခုန်ကူးကာ သွားလာလေတော့သည်။</p> <p>အော်ဒရစ်၏ အရှိန်ကို လိုက်မှီအောင် သွားရင်း ချားလ်စ်သည် ဆော့တွမ်ရှိ လူနေမှုဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဆော့တွမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဒုစရိုက်မြို့တော်ဟူသော နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ တရားမဝင် ပစ္စည်းများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး နွမ်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများကိုပင် လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်နေကြ၏။</p> <p>အလင်းရောင် မရသော မှောင်မည်းသည့် လမ်းကြားများထဲတွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်များမှာ အချိန်မရွေး ဖြစ်ပွားနေသည်။ နာမည်ကျော် ဆိပ်ကမ်းရပ်ကွက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင်ပင် ဤနေရာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလှ၏။</p> <p>ဆော့တွမ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ လင်းနို့သည် အပြင်ဘက်တွင် မီးရောင်စုံများ လင်းထိန်နေသော အရက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ချားလ်စ်သည် ရပ်လိုက်သည်နှင့် အဝတ်အစားအောက်သို့ လက်တစ်ဖက် နှိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် သူ၏ ဒဏ်ရာမှ သွေးများ ပြန်ထွက်နေပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အိမ်ပြန်နိုင်မည့် သဲလွန်စမှာ သူ၏ ရှေ့မျက်မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ချားလ်စ်သည် သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော အော်ဒရစ်နှင့်အတူ အရက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>အရက်ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မျှော်လင့်မထားလောက်အောင် လင်းထိန်သွား၏။ ထိုအရက်ဆိုင်ကို သန္တာကျွန်းစုမှာပင် နည်းပညာအရ အသုံးမပြုနိုင်သေးသော လျှပ်စစ်မီးများဖြင့် လင်းထိန်စေထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အဝတ်အစား အနည်းငယ်သာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးအချို့မှာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဂီတသံစဉ်နှင့်အတူ လူးလွန့် ကပြနေကြ၏။ ကကွင်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း သီချင်းသံများနှင့် စကားပြောသံများဖြင့် ဆူညံနေလေသည်။ ဤနေရာမှာ သူ ရင်းနှီးထားသော ရိုးရာအရက်ဆိုင်ထက် ခေတ်မီကလပ်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်ဟု ချားလ်စ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ကပြနေသော လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ဖြတ်ကျော်ကာ ချားလ်စ်သည် အရက်အရောင်းကောင်တာ၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မျက်နှာတွင် ဦးခေါင်းခွံပုံ ဆေးမင်ကြောင် ထိုးထားပြီး မိတ်ကပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးသမီး အရက်စပ်ဆရာမတစ်ဦးသည် သူ့ထံသို့ တိုးလာကာ “ဘာလိုချင်လို့လဲ အချောလေး” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>“ပင်လယ်ခွေးက ဒီကို သွားခိုင်းလိုက်တာပါ။ မေးစရာ အချို့ ရှိလို့ပါ”</p> <p> ချားလ်စ်က လက်တောင်ဆစ်ကို ကောင်တာပေါ်တွင် တင်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>အရက်စပ်ဆရာမ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်မသွားဘဲ သူမသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ပုလင်းများကို လှည့်ပတ်ကစားရင်း အရက်များ စပ်နေလေသည်။</p> <p>“ရှင်က ပင်လယ်ခွေးရဲ့ မိတ်ဆက်နဲ့ လာတာဆိုရင်တောင် ကျန်တဲ့လူတွေလိုပဲ ပိုက်ဆံပေးရမယ်။ မေးခွန်းတစ်ခုကို အက်ကိုး ငါးထောင်”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။ ဆော့တွမ်မှာ နေရောင်ခြည်ကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးလိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မြန်ဆန်လာ၏။</p> <p>“နေရောင်ခြည် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”</p> <p>ချားလ်စ်၏ စိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် လျော့ကျသွားရ၏။ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ရသွားပြီး အော်ဒရစ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ “နေရောင်ခြည် ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာပုံကို ဆွဲပြလိုက်စမ်း” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>အော်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သားရေစက္ကူတစ်ချပ်နှင့် မီးသွေးခဲတစ်ချပ်ကို ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ လက်များမှာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် မျက်နှာပြင် ခြောက်ဖက်ပါသော မှန်သေတ္တာပုံလေးမှာ စက္ကူပေါ်တွင် အသက်ဝင်လာလေသည်။</p> <p>အော်ဒရစ်က ပုံကို အသေးစိတ် ထပ်ဆွဲရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အရက်စပ်ဆရာမက ထိုစက္ကူကို ဆွဲယူကာ ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p>“ဪ... ရှင် ဒါကို လိုက်ရှာနေတာကိုး။ ဒါကိုတော့ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ ဒါက အမှောင်ထုထဲက သတ္တဝါတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဒီဘက်မှာတော့ ဒါကို နေရောင်ခြည်လို့ မခေါ်ကြဘူး၊ မှန်သေတ္တာလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ နေရောင်ခြည် ဟုတ်လား။ တကယ့်ကိုပဲ... ဘယ်သူက ဒီလောက် ထုံအတဲ့ နာမည်ကို ပေးလိုက်တာလဲ”</p> <p>“အဲဒါကို ဘယ်မှာ ဝယ်လို့ရမလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးထလာပြန်၏။</p> <p>“မှန်သေတ္တာ အရောင်းအဝယ်က ‘ဘုရင်’ ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိတာ။ နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် သူ စုဆောင်းထားတာတွေထဲက တစ်သုတ်ကို ထုတ်ရောင်းလေ့ရှိတယ်။ မင်း ကံစမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အက်ကိုးတော့ အလုံအလောက် ပြင်ထားပေါ့။ ဒါက အရမ်းကို ဝယ်လိုအားများတဲ့ အရာလေ။ တခြားကျွန်းတွေမှာ ပြန်ရောင်းရင်တောင် ရှင် သူဌေးဖြစ်သွားနိုင်တယ်”</p> <p>“ငါ အဲဒီလောက် အများကြီး မလိုပါဘူး။ တစ်ခုပဲ လိုတာပါ”</p> <p>“တစ်ခုတည်း ဟုတ်လား။ ရှင်က ဒါကို ကလေးကစားစရာလို့ ထင်နေတာလား” ဟု ဆိုကာ ဦးခေါင်းခွံ ဆေးမင်ကြောင်နှင့် အရက်စပ်ဆရာမက ချားလ်စ်ကို သံသယအကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save