Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၈)</h2> <h2 style="text-align:center">နေရောင်ခြည်ကို လွှတ်ထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>“ဒီအရာက ကျည်ဆန်တစ်တောင့်လိုပဲဆိုတာ ရှင်သိတယ်မလား။ တစ်ခါသုံးပြီးရင် ကုန်သွားပြီနော်”</p> <p>“ငါ တစ်ခုပဲ လိုတာပါ။ မင်း ရအောင် ရှာပေးနိုင်မလား”</p> <p> ချားလ်စ်က အပူတပြင်း လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>ဦးခေါင်းခွံ ဆေးမင်ကြောင်နှင့် အရက်စပ်ဆရာမသည် ရင်ဘတ်ကို လက်ပိုက်ကာ စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>“ဟင်း... ရှင် တစ်ခုတည်းပဲ လိုတာဆိုရင်တော့... စဉ်းစားပါရဦး...”</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမသည် လက်ဝါးချင်း ရိုက်လိုက်၏။</p> <p>“ဪ... မကြာခင်ကပဲ ရှာကီတို့အဖွဲ့ ကုန်စည်တစ်ခုကို ကြားဖြတ်လုယူခဲ့တာမှာ မှန်သေတ္တာတွေ ပါလာတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ ရှင် အရေးတကြီး လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အမြတ်တင်ဈေး အက်ကိုး လေးသောင်းနဲ့ ရောင်းပေးနိုင်တယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို လိမ်နေတာလို့ မထင်နဲ့ဦး၊ ဒီအရာတွေက မူလကတည်းက ဈေးမပေါဘူး”</p> <p>“ပြဿနာမရှိဘူး။ အခုချက်ချင်းပဲ တစ်ခု ယူလာပေးပါ”</p> <p>ချားလ်စ်က ဈေးနှုန်းကို အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အရက်စပ်ဆရာမက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။ ဒီထက် ပိုတောင်းခဲ့ရမှာဟု သူမ နောင်တရသွားပုံရသည်။</p> <p>“လူနာ၊ ငါ့သူငယ်ချင်းကို ဧည့်ခံထားလိုက်ဦး။ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ဦးခေါင်းခွံ ဆေးမင်ကြောင်နှင့် အမျိုးသမီး ထွက်သွားလေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် အရက်ကောင်တာပေါ်မှတစ်ဆင့် ချားလ်စ်ထံသို့ တွားသွားကာ တိုးကပ်လာ၏။</p> <p>သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးမှာ မည်မျှပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိစေကာမူ ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကသာ ကြီးစိုးနေသည်။ သူသည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် နေရောင်ခြည်သည်သာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည် ဖြစ်၏။ သို့သော် နေရောင်ခြည်ဆိုသည်မှာ သေတ္တာတစ်ခုအတွင်း ထည့်ပိတ်ထား၍ ရသောအရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤမြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ယုတ္တိမရှိသော အဖြစ်အပျက်များသည် ချားလ်စ်ကို အံ့အားသင့်စရာများစွာ ပေးခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါ သူသည် မြေပေါ်ကမ္ဘာ၏ အချက်အလက်များကိုပင် သေချာရေရာခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>“ဟေး... ဘာလို့ ခြေထောက်တွေ ဒီလောက်တောင် တုန်နေရတာလဲ။ ရှင်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နေတာလား”</p> <p>ပါးလွှာသောအဝတ်အစားနှင့် အမျိုးသမီးက ချွဲနွဲ့စွာပြောရင်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။</p> <p>စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော ချားလ်စ်သည် လက်တံစွမ်းအားပါသော လက်စွပ်ဝတ်ထားသည့် သူ၏ လက်ဖြင့် သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအခွင့်အရေးကို စောင့်နေသော အော်ဒရစ်သည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အမျိုးသမီးကို သူ၏ ဝတ်ရုံဖြင့် ပတ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ကာ သူ၏ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် သွားစွယ်များကို ထုတ်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်စေလိုက်၏။ ဝတ်ရုံပြင်ပသို့ ထွက်နေသော သူမ၏ ခြေထောက်ဗလာများမှာ မနားတမ်း လူးလွန့်နေတော့သည်။</p> <p>စောင့်ဆိုင်းရသော အချိန်မှာ ချားလ်စ်အတွက် အလွန်ကြာရှည်နေသလို ခံစားရ၏။ ကုန်ဆုံးသွားသော စက္ကန့်တိုင်းမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသလိုပင်။</p> <p>မိနစ်သုံးဆယ်ခန့်အကြာတွင် ဦးခေါင်းခွံ ဆေးမင်ကြောင်နှင့် အရက်စပ်ဆရာမသည် လက်ထဲတွင် မှန်သေတ္တာ တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ၎င်းမှာ စက္ကူပေါ်က ပုံနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီလှပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်ရန် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>“နေဦး။ ကပ္ပတိန်။ ကျွန်တော် အပြင်အရင် ထွက်ပါရစေဦး” ဟု ဆိုကာ နှုတ်ခမ်းတွင် သွေးများ ပေကျံနေသော အော်ဒရစ်သည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် သေတ္တာအဖုံးကို ကိုင်ထားရင်း အသက်ရှူများ မြန်ဆန်လာ၏။</p> <p>“ရှင် အခုပဲ ဖွင့်ကြည့်မလို့လား။ အက်ကိုး လေးသောင်းတန်တဲ့ ရတနာကို တကယ်ပဲ ကစားစရာလို သဘောထားနေတာလား”</p> <p>အရက်စပ်ဆရာမက အံ့ဩတကြီး မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှူး...</p> <p>သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ အရက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ထိုအလင်းရောင်မှာ နွေရာသီ၏ ပြင်းထန်သော နေရောင်နှင့် မတူပေ။ ဆောင်းရာသီ၏ နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး စိတ်ကို အေးချမ်းစေကာ လူကို အိပ်ငိုက်စေသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်း၏။</p> <p>ထိုအလင်းရောင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ချားလ်စ်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး တည်ငြိမ်မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော နေရောင်ခြည်၏ နွေးထွေးမှုကို သူ နှစ်သက်စွာ ခံစားနေမိ၏။ သူသည် အိမ်နှင့် ဤမျှလောက် နီးကပ်နေသည်ဟု တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>တောက်ပလှသော အလင်းရောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သုံးစက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။ အရက်ဆိုင်အတွင်းရှိ အလင်းရောင်မှာလည်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆူညံသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်က ဖုန်မှုန့်လေးများ၏ အနံ့ကို သူ ရှူရှိုက်လိုက်မိ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာလေသည်။</p> <p>မှန်ပေသည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် စစ်မှန်သော နေရောင်ခြည်များ ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ နေမင်းကြီးထံမှ တိုက်ရိုက်ရရှိသော အလင်းရောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် ချားလ်စ်၏ အိမ်ပြန်ခရီးအတွက် လမ်းပြမီးရှူးတန်ဆောင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ပင်လယ်ခွေးရဲ့ သူငယ်ချင်းက မှန်သေတ္တာကို ကစားစရာလို သဘောထားနိုင်အောင် တကယ့်ကို သူဌေးပဲ။ ဟေး... ရှင် အမျိုးသမီး လိုအပ်လား။ ကျွန်မကိုရော စဉ်းစားပေးမလား”</p> <p>ဆိုကာ အရက်စပ်ဆရာမသည် သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားပြီး အရက်များကို ဆက်လက် စပ်နေလေသည်။</p> <p>လက်ထဲက မှန်သေတ္တာကို ကိုင်ရင်း ချားလ်စ်သည် နှာတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ “ဒါက ဘယ်ကလာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မစောစောက ပြောပြီးပြီလေ။ ‘ဘုရင်’ က နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ် ဒါတွေကို ထုတ်ရောင်းတာပါဆို”</p> <p>“ဟင့်အင်း၊ ငါ ဆိုလိုတာက ဒီသေတ္တာထဲက အရာက ဘယ်ကလာတာလဲလို့ မေးတာ”</p> <p>အရက်စပ်ဆရာမသည် လက်ထဲက ပုလင်းလှုပ်နေမှုကို ရပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> “ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ။ ‘ဘုရင်’ ရဲ့ စီးပွားရေးကို လုယူဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေအားလုံး အသားစတေးခံရပြီး ငါးမန်းစာ ဖြစ်ကုန်ကြပြီနော်”</p> <p>“ငါ သူ့စီးပွားရေးကို လုဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ဒီနေရောင်ခြည်ရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာကိုပဲ သိချင်တာပါ”</p> <p> ချားလ်စ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါက အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ ရှင်သာ သူ့နေရာမှာဆိုရင် တခြားလူတွေကို ပြောပြမှာလား။ ဒီစီးပွားရေးကနေ ‘ဘုရင်’ ဘယ်လောက်တောင် ပိုက်ဆံရနေသလဲဆိုတာ ရှင် သိလား။ ရှင်က ပင်လယ်ခွေးရဲ့ သူငယ်ချင်းမို့လို့ ကျွန်မ အကြံပေးပါရစေ၊ သေကြောင်း မရှာပါနဲ့”</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ်က မလျှော့ဘဲ ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p> “သူက ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်အချိန်မှာ ပေါ်လာတတ်လဲ”</p> <p>အရက်စပ်ဆရာမသည် သက်ပြင်းချကာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“’ဘုရင်’ က လေလံပွဲတွေမှာ ပေါ်လာတတ်တယ်။ နောက်တစ်ပတ် လေလံပွဲကတော့ နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အကြာမှာ ရှိတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ လက်ချောင်းများမှာ အရက်ကောင်တာပေါ်တွင် တချက်ချက် မြည်အောင် ခေါက်နေမိသည်။</p> <p> “သူက ဆော့တွမ်ရဲ့ ဘုရင်လား။ ဆော့တွမ် တစ်ခုလုံးကို သူ ပိုင်တာလား”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ဆော့တွမ် တင်မကဘူး။ သူ့ရဲ့ ဩဇာအာဏာက အရမ်းကြီးတယ်။ မီတာ တစ်ရာကျော်ရှည်တဲ့ သင်္ဘောကြီး ဆယ်စင်းကျော်ကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မြောက်ပိုင်းပင်လယ်က ပင်လယ်ဓားပြတွေတောင် သူ့ကို နာခံရတယ်။ ကျွန်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေတောင် သူ့ရှေ့မှာ သတိထား နေကြရတာ”</p> <p>တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချားလ်စ်သည် အတွေးထဲတွင် နစ်မျောသွားလေ၏။</p> <p>“အကြံထုတ်မနေနဲ့တော့၊ ကျသင့်ငွေ ပေးချေလိုက်ဦး”</p> <p> အရက်စပ်ဆရာမက ခါးထောက်ကာ တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>အော်ဒရစ်၏ အကူအညီဖြင့် ချားလ်စ်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ဒဏ်ရာမှ နာကျင်မှုများမှာ သူ၏ သံသယများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ ဤ ‘ဘုရင်’ ဆိုသူတွင် မြေပေါ်ကမ္ဘာသို့ သွားနိုင်သော နည်းလမ်း အမှန်တကယ် ရှိနေပါက သူ ဘာလို့ အပေါ်ကို မသွားတာလဲ။ နေရောင်ခြည် မရှိသော ဤမြေအောက်ကမ္ဘာမှာပဲ ဘာလို့ နေထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ မြေပေါ်ကမ္ဘာက အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးချပြီး ဤမြေအောက်ကမ္ဘာမှာ အထက်တန်းလွှာ တစ်ယောက်အဖြစ် အလွယ်တကူ နေထိုင်နိုင်ဖို့လား။ သို့မဟုတ် ထိုနေရောင်ခြည်သည် နေမင်းကြီးထံမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်နေရာမှ လာခြင်းများလား။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချားလ်စ်သည် ထို ‘ဘုရင်’ နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်နေစဉ်မှာပင် ဒုတိယအရာရှိ ကော်နာသည် အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာလေသည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ဟို အဘိုးကြီးအကြောင်းကို မြို့ခံတွေဆီကနေ သတင်းအချို့ ရလာပြီဗျ”</p> <p> ကော်နာက အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူတို့ ဘာပြောကြလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က ကုတင်ပေါ်တွင် ထထိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကော်နာသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်၏။</p> <p> “ကပ္ပတိန်၊ ဒီသတင်းရဖို့ ကျွန်တော် တော်တော်လေး ကုန်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးနိုင်မလား”</p> <p>“ပြဿနာမရှိဘူး။ ပြောသာပြော”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ မြို့ခံတွေ ပြောတာကတော့ အဲဒီအဘိုးကြီးက ဒီမှာ နေလာတာ တော်တော်ကြာပြီတဲ့။ သူ ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ပင်လယ်ဓားပြ အများစု ဒီကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူက ဒီမှာ ဖျားနာသူတွေနဲ့ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို ကုသပေးနေပြီ။ သူက ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာဖြစ်ဖြစ် ကုသပေးနိုင်တယ်။ အဲဒါပါပဲ။ သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်သလို ဘယ်ပင်လယ်ဓားပြကမှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာမရဘူးလို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ကြဘူးလေ”</p> <p>“အင်း... ဟုတ်ပါပြီ...”</p> <p>ချားလ်စ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ သူ့နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းနေတာလဲ။ သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> ကော်နာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နာဝေးလ် သင်္ဘောပေါ်မှာ သင်္ဘောဆရာဝန် တစ်ယောက် လိုအပ်နေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား”</p> <p>ကော်နာ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဟသွားရ၏။</p> <p> “ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက”</p> <p>ကော်နာ စကားမဆုံးမီမှာပင် တံခါးပွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လာစတိုသည် အခန်းထဲသို့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် ဝင်လာကာ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> “အင်္ကျီချွတ်လိုက်။ ပတ်တီးလဲရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်ရိပ်ပြမှုကို နားလည်သွားသော ကော်နာသည် အခန်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>လာစတိုသည် သူ၏ သံလက်ဖြင့် ချားလ်စ်၏ ရင်ဘတ်က ပတ်တီးများကို ဖြည်ချလိုက်ရာ ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်လာ၏။ ကျက်နေရမည့် ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ပြန်လည် စိမ့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>“ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လျှောက်သွားနေတာပဲ။ မင်းက သေမင်းကို အလုပ်အကျွေး ပြုချင်နေတာလား”</p> <p>လာစတိုသည် အနက်ရောင် အမှုန့်အချို့ကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ညီညာစွာ ဖြူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သံလက်ကို ချွတ်လိုက်ရာ စာရွက်များ ညှပ်သည့် ကိရိယာနှင့် တူသော ကိရိယာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် ထိုကိရိယာကို ချားလ်စ်၏ ဒဏ်ရာပေါ်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။</p> <p>ဖောက်... ဖောက်... ဖောက်...</p> <p>ဒဏ်ရာကို သံကလစ်များဖြင့် ညှပ်ကာ ပိတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချားလ်စ်အနေဖြင့် နာကျင်မှုကို မခံစားရပေ။ သူ၏ သွေးသားများကို သံကလစ်များဖြင့် စုစည်းပေးနေသည်ကို ထူးဆန်းသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့်သာ ကြည့်နေမိလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save