Book List

<p><strong><img src="file:///C:/Users/ADMIN/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image002.jpg" style="height:864px; width:611px" /></strong></p> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျားရည်ဆမ်းခရီး ပြဿနာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုနှစ်၏ နွေဦးပွဲတော် (တရုတ်နှစ်သစ်ကူး) မှာ ဖေဖော်ဝါရီလ အစောပိုင်းတွင် ကျရောက်လေသည်။</p> <p>တရုတ်နိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် တန်ယန်သည် အေးအေးလူလူပင် နေထိုင်ခဲ့၏။ သူမသည် နေ့စဉ် ဝတ္ထုရေးခြင်း၊ စာဖတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခွေးလေးများနှင့် ဆော့ကစားခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန် စေခဲ့သည်။</p> <p>မိသားစုဝင် အားလုံးမှာလည်း အသီးသီး အလုပ်ရှုပ်နေကြချေပြီ။</p> <p>တန်ယန့်ဖခင်က ကုမ္ပဏီကိစ္စများဖြင့် မအားမလပ် ဖြစ်နေစဉ် တန်ယန့်မိခင်မှာမူ တန်ချင်းရွှဲ့နှင့်အတူ မင်္ဂလာဆောင် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် လိုက်ပါကူညီ ပေးနေရသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ တန်ချင်းရွှဲ့တစ်ယောက် လက်ထပ်တော့မည်ဖြစ်ရာ မင်္ဂလာရက်ကို လဆန်းရှစ်ရက်နေ့ဟု သတ်မှတ်ထားကြ၏။</p> <p>ထိုသတင်းကို သိပြီးနောက် တန်ယန်က တန်ယွဲဂျားလေး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အထူးတလည် စောင့်ကြည့်မိသော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်မှုမှာ အပိုသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ကလေးမလေးမှာ သူမ၏မိခင်ကို မနက်ဖြန်ပင် လက်ထပ်စေချင်နေသည့်အလား မင်္ဂလာဆောင်ပစ္စည်းများ ရွေးချယ်ရာတွင် တက်တက်ကြွကြွနှင့် ပါဝင်ကူညီနေပေသည်။</p> <p>တန်ချင်းရွှဲ့ လက်ထပ်သွားပြီး မိသားစုတွင် လူနှစ်ယောက် လျော့သွားမည်ကို တွေးမိတိုင်း တန်ယန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အိမ်သစ်မှာ ထန်ရပ်ကွက် အတွင်းမှာပင် ရှိနေသည်ဟု သိရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်းသည် သူ၏ ကုမ္ပဏီအနီးရှိ အဆင့်မြင့် ထန်ရပ်ကွက်တွင် အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း တန်ယွဲဂျားက ထိုအရပ်သို့ မပြောင်းရွှေ့လိုပေ။ ထို့ကြောင့် အားလုံးညှိနှိုင်း တိုင်ပင်ပြီးနောက် တန်ချင်းရွှဲ့ အမည်ပေါက်ဖြင့်ရှိသော ဗီလာသို့သာ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်း၏ လိုက်လျောညီထွေ ရှိမှုအပေါ် တန်ယန့်မိဘများက အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိကြလေသည်။</p> <p>မင်္ဂလာပွဲကို အကျဉ်းရုံးသာ ပြုလုပ်မည် ဖြစ်သဖြင့် ဧည့်သည်အများအပြား မဖိတ်ကြားဘဲ မိသားစုနှစ်ဖက်မှ ဆွေမျိုးများဖြင့်သာ ထမင်းတစ်နပ် အတူစားရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာပွဲကို ဝေ့ယီစားသောက်ဆိုင်တွင် ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>ထို့အပြင် တန်ယန်သည် ဝေ့ယီစားသောက်ဆိုင်ကို လဆန်းရှစ်ရက်နေ့တွင် လုပ်ငန်းများ ခေတ္တရပ်နားထားရန်နှင့် ပြင်ပဧည့်သည်များကို လက်မခံရန်လည်း ညွှန်ကြားထားခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ထပ် နွေဦးပွဲတော် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြန်ရာ တန်ယန်မှာလည်း တစ်နှစ်ကြီးသွားခဲ့ချေပြီ။ နောက်ထပ် လေးလမပြည့်မီ အချိန်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရတော့မည်ကို တွေးမိကာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်ဟု သူမ တိတ်တဆိတ် အံ့သြနေမိသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် တန်ချင်းရွှဲ့အတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ၎င်းတို့နှစ်ဦး အတူတူ ပိုင်ဆိုင်သော ဆိုင်နှစ်ဆိုင်၏ ရှယ်ယာအားလုံးကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ တန်ချင်းရွှဲ့ကို အိမ်ရှင်မဘဝမှ ရုန်းထွက်စေကာ ပြင်ပလောက၏ စိတ်လှုပ်ရှား ဖွယ်ရာများကို မြင်တွေ့နိုင်မည့် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူမ၏ ကြိုးစားမှုကြောင့် ဆိုင်နှစ်ဆိုင်လုံးမှာ အောင်မြင်ဖြစ်ထွန်းနေပြီ ဖြစ်ရာ တန်ယန်၏ ဆန္ဒမှာလည်း ပြည့်ဝသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လဆန်းရှစ်ရက်နေ့ ရောက်သောအခါ တန်ချင်းရွှဲ့သည် အနီရောင် တရုတ်ရိုးရာ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ တန်မိသားစုဗီလာမှ သူမအမည်ပေါက် ဗီလာအိမ်သစ်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>အကွာအဝေးမှာ မီတာရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသော်လည်း ယန်ဝေ့ကျိန်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ကာ တစ်လှမ်းချင်း ချီပိုးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ သူ၏မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထိုခဏ၌ သူမသည် သူ၏ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေပေတော့သည်။</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်း၏ မိဘများမှာလည်း သားဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် H မြို့တော်မှ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တန်ယန်အနေဖြင့် သူ၏မိသားစုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် သဘောကောင်းကြသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။</p> <p>ယန်ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏ အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထောင်ကျသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝမ်းသာပီတိ မျက်ရည်များ ဝဲလာကြ၏။ တစ်ချိန်က သူတို့သားလေးမှာ တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်စွာ အိုမင်းသွားတော့မည်ဟု အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူချစ်မြတ်နိုးရသူနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံလည်း စိတ်အေးသွားရချေပြီ။</p> <p>တန်ချင်းရွှဲ့၏ မင်္ဂလာပွဲ ပြီးစီးသည်မှာ သုံးရက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ဟန်းနီးမွန်း ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း တန်ယွဲဂျားမှာမူ သူတို့နှစ်ဦး၏ အချိန်များကို မနှောင့်ယှက်လိုသဖြင့် အိမ်သို့မပြန်တော့ဘဲ တန်မိသားစုအိမ်တွင်သာ နေထိုင်မည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးနေလေသည်။</p> <p>တန်ယန့်မိခင်က ပြုံးလျက် တန်ယွဲဂျား၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တန်ချင်းရွှဲ့တို့ ဇနီးမောင်နှံကို ဘာမှပူပန်စရာမလိုဘဲ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူရန်နှင့် ဂျားဂျားလေးကို သူမ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အားလပ်ရက် တစ်လျှောက်လုံး စန္ဒရားကို သေချာ မကျင့်ရသေးဘူး၊ အစ်မက သမီးကို ဆူတော့မှာ"</p> <p>တန်ယွဲဂျားက နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ ဧည့်ခန်းတစ်ဖက်ရှိ စန္ဒရားကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလေသည်။</p> <p>"သမီးလေးရဲ့... သမီး ခရီးသွားချင်တယ်ဆို၊ ဒီတစ်ခေါက် မေမေနဲ့ ဦးဦးယန်တို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား"</p> <p>တန်ချင်းရွှဲ့သည် သမီးဖြစ်သူနှင့် တစ်ခါမျှ မခွဲဖူးသဖြင့် ထားခဲ့ရန် စိတ်မချနိုင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>"မေမေရယ်... သမီးက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘယ်သူက မေမေ့ကိုပဲ အမြဲကပ်နေမှာလဲ ပြီးတော့ သမီးက အဒေါ်တို့အိမ်မှာပဲ ရှိနေတာ၊ တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ မေမေတို့ပဲ ဟန်းနီးမွန်းသွားပြီး သမီးအတွက် မောင်လေးတစ်ယောက်လောက် ရအောင်ယူခဲ့ပေးပါ"</p> <p>"ဂျားဂျား မေမေ မောင်လေးယူမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ မေမေ့မှာ သမီးရှိတာနဲ့ ပြည့်စုံနေပါပြီ"</p> <p>တန်ယွဲဂျားက မောင်လေးတစ်ယောက် လိုချင်သည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ တန်ချင်းရွှဲ့၏စိတ်ထဲ ဗလာဖြစ်သွားရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကလေးမလေးကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်၍သာ ထိုသို့ပြောခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးမိလေသည်။</p> <p>"ချင်းရွှဲ့... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး"</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်းက တန်ချင်းရွှဲ့၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖက်ထားရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"မေမေ... ဒါကို ဘယ်သူမှ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး အစ်မတန်ယန်မှာ တန်ယွီဆိုတဲ့ မောင်လေးရှိသလိုမျိုး သမီးလည်း အနိုင်ကျင့်ဖို့ မောင်လေးတစ်ယောက်လောက် လိုချင်လို့ပါ အပြင်သွားပြီး ပစ္စည်းဝယ်ရမှာ ပျင်းတဲ့အခါ မောင်လေးကို ခိုင်းလို့ရတာပေါ့ မေမေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဆိုးနေရတာလဲ"</p> <p>သူမ၏မိခင် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်ကို တန်ယွဲဂျား လုံးဝနားမလည်နိုင် ဖြစ်နေချေသည်။</p> <p>တန်ယွဲဂျား၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရမှ တန်ချင်းရွှဲ့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p>"မေမေက သမီးကို အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာ စိုးရိမ်လို့ စိတ်နည်းနည်း လှုပ်ရှားသွားတာ တကယ်လို့ ဂျားဂျား တကယ်မသွားချင်ဘူးဆိုရင် မသွားနဲ့တော့လေ၊ မေမေနဲ့ ဦးဦးတို့လည်း မသွားတော့ဘူး"</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်းက ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။ အခြေအနေမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူကြိုတင် သိရှိထားပြီးသားပင်။ သို့သော် ဤအချက်သည်ပင် သူမကို အချစ်ဆုံး အချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ မိမိချစ်ရသူအတွက် အရာအားလုံးကို ပုံအောပေးဆပ်တတ်သည့် သူမ၏စိတ်ထားမှာ အသည်းယားစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် နုနယ်လှပေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း အခုလောလောဆယ် မသွားဘဲ နေကြတာပေါ့၊ နောက်မှ အခွင့်ကြုံရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"</p> <p>ဟု သူပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးမီမှာပင် တန်ယန်က ကြားဖြတ် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"အဒေါ်... လူတိုင်းရဲ့ဘဝက ကိုယ်ပိုင်ပဲလေ၊ ပြီးတော့ ဂျားဂျားက အဒေါ်အတွက် ဘယ်တုန်းကမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး"</p> <p>တန်ချင်းရွှဲ့မှာ နှာခေါင်းလေး တရှုံ့ရှုံ့နှင့် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ</p> <p>"ဂျားဂျားကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလို့ မေမေတစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး၊ သမီးက မေမေ့ရဲ့ ရင်နှစ်သည်းချာလေးပါ"</p> <p>ဟု ပြောရှာသည်။</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်းက ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကိုဖက်ထားရင်း ချော့မော့သည့် အနေဖြင့် ကျောလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ</p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး ဂျားဂျားက ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အသည်းကျော်လေး ဖြစ်သွားပြီလေ၊ မငိုပါနဲ့တော့"</p> <p>ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p>တန်ယွဲဂျားက အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး တန်ချင်းရွှဲ့၏ ခါးကိုဖက်လိုက်၏။</p> <p>"မေမေ မငိုပါနဲ့တော့၊ မေမေငိုရင် သမီးလည်း ငိုချင်လာလို့"</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်းက တန်ယွဲဂျား၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း</p> <p>"ဂျားဂျားလေးရေ... မေမေ့ကို မရယ်ပါနဲ့ဦး၊ မေမေက ဂျားဂျားနဲ့ မခွဲနိုင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တန်ယွဲဂျားက မော့ကြည့်ကာ</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သမီးတို့က ခွဲကြတာမှ မဟုတ်တာ မေမေက ဦးဦးနဲ့အတူ အပြင်ကို ရက်နည်းနည်းပဲ သွားတာလေ၊ ပြီးရင် ပြန်လာမှာပဲကို"</p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကိုကြားမှ တန်ချင်းရွှဲ့လည်း သူမကိုယ်သူမ စိတ်ကူးယဉ်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် အားနာဟန်ဖြင့်</p> <p>"ဒါဆိုရင် ဂျားဂျားက အဒေါ်တို့အိမ်မှာ ရက်နည်းနည်းလောက် နေခဲ့နော် မေမေနဲ့ဦးဦး ပြန်လာရင် လက်ဆောင်ဝယ်ခဲ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>တန်ယွဲဂျား၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p>ဟု ဖြေလေသည်။ သူမသည် လက်ဆောင်ရသည်ကို အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်၏။</p> <p>"ဝု ဝု"</p> <p>တန်ယန် အရင်က ကောက်ရခဲ့သော ခွေးလေးမှာ တန်ယွဲဂျား၏ ခြေထောက်နားသို့ ပြေးလာပြီး ပတ်ချာလည် ဆော့ကစားနေလေသည်။</p> <p>"ဒိုဒို..."</p> <p>တန်ယွဲဂျားက ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခွေးလေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။</p> <p>"နင်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ"</p> <p>ဒိုဒိုဆိုသည်မှာ တန်ယွဲဂျားက ထိုခွေးလေးကို ပေးထားသည့် အမည်ဖြစ်သည်။ အာဟာရ ဖြည့်စွက်စာများ တိုက်ကျွေးပြီးနောက်တွင် ထိုခွေးလေးမှာ သိသိသာသာ ပြန်လည် ကျန်းမာလာပြီး အလွန်ပင် သွက်လက် တက်ကြွနေပေတော့သည်။</p> <p>တန်ယွဲဂျားက သူမဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"နင် ဗိုက်ဆာနေတာလား အာ... နေဦး၊ ငါခုနကမှ စားပြီးတာပဲလေ နင်က ငါနဲ့အတူ အပြင်မှာ ထွက်ဆော့ချင်လို့လား"</p> <p>ဒိုဒိုက သူမ၏အမေးကို ပြန်ထူးသည့်အလား နှစ်ချက်မျှ ဟောင်ပြလေသည်။</p> <p>"အိုကေ... ဒါဆို ငါနင့်ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ခဏဆော့ပေးမယ်"</p> <p>တန်ယွဲဂျားက တန်ချင်းရွှဲ့နှင့် ကျန်သူများကို လှည့်ကြည့်ကာ</p> <p>"မေမေ၊ ဦးဦးယန်... သမီး ဒိုဒိုကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ခဏဆော့လိုက်ဦးမယ် မေမေတို့က ပြန်ပြီး အိတ်တွေပြင်ထားကြလေ၊ သမီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း မေမေပဲ သိမ်းပေးထားနော်"</p> <p>"ဂျားဂျားလေး... ဒိုဒိုနဲ့ သွားဆော့ချင်ဆော့လေ"</p> <p>တန်ယန့်မိခင်က တန်ယွဲဂျား၏ ခေါင်းလေးကို အသည်းယားစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်လျှံနေ၏။ ဤကလေးမလေးမှာ အလွန်ပင် အလိုက်သိလွန်းလှသဖြင့် ကြည့်ရသူအဖို့ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ်နှင့် သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် တန်ယွဲဂျားကိုခေါ်၍ ဒိုဒိုနှင့်အတူ ဆော့ကစားရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ထွက်လာစဉ် 'ယိတျန်တျန်' ကိုလည်း အဖော်အဖြစ် ခေါ်ခဲ့သည်။ ‘ဂျင်နရယ်’ ကမူ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီကပင် လောင်ဝေအန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p>အိမ်ထဲတွင်မူ တန်ချင်းရွှဲ့၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ အမြဲတမ်း ကြံ့ကြံ့ခံတတ်သော ထိုအမျိုးသမီးသည်ပင် သမီးဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင်မူ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ ဤသည်မှာ ယန်ဝေ့ကျိန်းက သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည့် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဟု ဆိုရပေမည်။ သူမသည် တင်းခံထားသမျှကို လျှော့ချတတ်လာပြီး မိမိ၏ နုနယ်သော အားနည်းချက်များကို ထုတ်ပြတတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယန်ဝေ့ကျိန်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့ထားလိုက်၏။ သူသည် တန်ယွဲဂျားကို မိမိ၏ သမီးအရင်းကဲ့သို့ အမှန်တကယ် သဘောထားကြောင်း သူမအား သိစေချင်နေသည်။ သူမနှင့်အတူ လက်တွဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက သူသည် ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေး မယူတော့ရန်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ချမှတ်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save