Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၃၅)</h2> <h2 style="text-align:center">ခိုသွေးနီနှင့် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တန်ယန် - "မလိုပါဘူး၊ သိပ်အများကြီးမှ မဟုတ်တာ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်"</p> <p>ကျင့်မုန့် - "တစ်လကို စာမူခ ယွမ်သန်းချီ ရနေတဲ့သူကို ကျွန်မက ဘာတွေပြောနေမိပါလိမ့် (အပြုံးမျက်နှာ)"</p> <p>တန်ယန် - "လက်ဆောင် ဘာလိုချင်လဲ"</p> <p>ကျင့်မုန့် - "…"</p> <p>တန်ယန် - “ပုံများ”</p> <p>ကျင့်မုန့် - "ဟယ်... H တံဆိပ်အိတ်တွေ ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား"</p> <p>တန်ယန် - "လိုချင်လား"</p> <p>ကျင့်မုန့် - "တွေးပဲတွေးရဲပါတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ မတန်ပါဘူး"</p> <p>တန်ယန် - "ဒီပုံလေးကော ကြည့်ရတာ ရှင်နဲ့ အရမ်းလိုက်မှာပဲ"</p> <p>ကျင့်မုန့် - "တော်ပါပြီ၊ ကျွန်မသာ အစစ်ကြီး လွယ်ထားရင် လူတွေက အဆင့်မြင့် အတုလို့ပဲ ထင်ကြမှာ"</p> <p>တန်ယန် - "ချစ်စရာပုံ လက်ဆောင်ရဖို့သာ စောင့်နေလိုက်တော့"</p> <p>ကျင့်မုန့် - "..."</p> <p>ကျင့်မုန့် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးမကြီးရှင်"</p> <p>တန်ယန်သည် ကျင့်မုန့်အတွက် ယွမ် ၁၄၀,၀၀၀ ခန့် တန်ဖိုးရှိသည့် Hermès အမှတ်တံဆိပ် ရွှေရောင်အလှဆင် အိတ်တစ်လုံးကို ရွေးချယ်ပေးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးငယ်များနှင့် လိုက်ဖက်ပြီး မည်သည့် အဝတ်အစားနှင့်မဆို တွဲဖက်၍ ဝတ်ဆင်နိုင်ပေသည်။ ကျင့်မုန့်နှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း လူချင်းမှာမူ တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသေးချေ။ သို့သော် ကျင့်မုန့်သည် အလွန် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တန်ယန် ခံစားမိနေသည်။</p> <p>သူမသည် ပါဆယ်ထုတ်ကို သေချာထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ထိန်းအား ပို့ခိုင်းလိုက်ကာ လက်ခံရရှိသူ စိတ်ကျေနပ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p>ည ၈ နာရီတိတိတွင် တန်ယန်သည် သူမ၏ စာရေးဆရာ Weibo အကောင့်သို့ ဝင်လိုက်၏။ ထိုအချိန်၌ နောက်ဆုံးတင်ထားသော ပို့စ်အောက်ရှိ မှတ်ချက်များမှာ တစ်သိန်းကျော်နေချေပြီ။ Weibo ၏ တရားဝင် ကံစမ်းမဲ စနစ်ကလည်း ကံထူးသူ စာရင်းကို သူမအား ပေးအပ်လာသည်။</p> <p>ဆားထဲ သကြားနည်းနည်းခတ် V<strong> -</strong> "ကံထူးရှင်တွေအတွက် ဝမ်းမြောက်ပါတယ်ရှင် ကံထူးသူတွေ အနေနဲ့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းချီအကောင့် နာမည်လေးတွေ ပို့ပေးကြပါဦးနော် ဖုန်းချီအကောင့် မရှိရင်လည်း ငွေသားအဖြစ် ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်ရှင်"</p> <p>【ရှယ်ပဲ အမှတ်တစ်သောင်းဆိုတာ ယွမ် ၁,၀၀၀ တောင်လေ၊ လူတစ်ရာဆိုတော့ ယွမ်တစ်သိန်းကြီးများတောင် အားကျလိုက်တာ】</p> <p>【အားကျလို့ မျက်ရည်တောင်ဝဲတယ်... အမြဲတမ်း ကံမကောင်းတတ်တော့ တစ်ခါမှ မပေါက်ဖူးဘူး ငိုချင်တာပဲ】</p> <p>【ကျွန်တော်ပေါက်ပြီ အရမ်းပျော်တာပဲ တန်တာကို ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောပါရစေ】</p> <p>【အပေါ်ကလူလိုပဲ ကျွန်မလည်း ပေါက်တယ် ဖုန်းချီအကောင့် မရှိပေမဲ့ စာရေးဆရာမအတွက် အခုချက်ချင်း သွားဖွင့်လိုက်တော့မယ်】</p> <p>【အပေါ်က နှစ်ယောက်ကို အရမ်းအားကျတာပဲ...】</p> <p>【အားကျခြင်း +၁】</p> <p>【အားကျခြင်း +၁၀၀၈၆】</p> <p>【အားကျခြင်း + မှတ်ပုံတင်နံပါတ်】</p> <p>ယိတျန်တျန်သည် ကံထူးရှင်များ၏ အကောင့်စာရင်း အားလုံးကို ပြုစုပေးလိုက်၏။ ငွေသား ထုတ်ယူလိုသူများကို Weibo မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ငွေလွှဲပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော စာရင်းကိုမူ အယ်ဒီတာ ကျင့်မုန့်ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့ပြီး တန်ယန်က သူမထံသို့ ငွေလွှဲပေးကာ အမှတ်များ ဖြည့်သွင်းခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>အကောင့်များ အားလုံးကို စီစဉ် ပြီးစီးသွားသောအခါ သူမသည် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးပြီးနောက် အိပ်ရာဝင်ခဲ့တော့သည်။ ကံစမ်းမဲ စာရင်းများကို စာရင်းဇယား ပြုလုပ်ရသည်မှာ တကယ့်ကို လူပင်ပန်းလှပေသည်။ နောက်နောင်တွင် မိမိကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ဟုလည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>【အရှင်... တစ်ဖက်လူကပဲ အလုပ်တွေ အကုန်လုပ်ပေးသွားတာ သိသာနေတာကို】</p> <p>【အချစ်လေးရေ... မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်】</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စာမေးပွဲအမှတ်များ စစ်ဆေးရမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>နံနက်စောစော ကတည်းက တန်မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ ရင်ခုန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်လည် စုဝေးနေကြသည်။</p> <p>ယန်ယီအန်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သမ်းဝေလျက် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်၏။ သူတကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ အမှတ်ကို စောစောစစ်စစ်၊ နောက်ကျမှစစ်စစ် ထူးခြားသွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ အတူရှိနေရသည်ကို နားမလည်ချေ။</p> <p>တန်ယန်သည် ဖရဲသီးဖျော်ရည် တစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ အသာအယာ ငုံ့သောက်နေသည်။ သူမသည် ရာသီသွေးပေါ်နေချိန် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်တိုလွယ်နေကာ ဖျော်ရည်ကိုလည်း အလောတကြီး မသောက်ရဲပေ။</p> <p>"အချိန်စေ့ပြီ၊ အချိန်စေ့ပြီ"</p> <p>"တန်ယွီ... မင်းအစ်မရဲ့ စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကတ်နံပါတ်ကို အမြန်ရိုက်ထည့်လိုက်စမ်း"</p> <p>အမှတ်စစ်ဆေးသူ အလွန်များပြားနေသဖြင့် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်စာမျက်နှာမှာ တက်လာရန် အတော်လေး ကြာမြင့်နေသည်။</p> <p>"ဘာလို့ အမှတ်တွေ မပေါ်လာတာလဲ ကွန်ပျူတာပဲ ဟန်းသွားတာလား"</p> <p>တန်ယန့်အမေသည် လော့ဂ်အင်ဝင်ထားသည့် စာမျက်နှာကိုကြည့်ကာ အမှတ်များ ပေါ်မလာသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေကြောင်း ပြောလေသည်။</p> <p>"အစ်မရဲ့အဆင့်က တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ထိပ်တန်း ၅၀ ထဲကို ဝင်သွားလို့ အမှတ်တွေကို ခဏပိတ်ထားတာ ဖြစ်မယ်"</p> <p>တန်ယွီက အောက်နားရှိ စာလုံးအသေးလေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒီမှာ ရေးထားတာက ၂၇ ရက်နေ့ကျမှ စစ်လို့ရမယ်တဲ့"</p> <p>"အို... ဟုတ်တယ် တကယ်ကြီးပဲ တကယ်ကြီး"</p> <p>တန်ယန့်အမေမှာ ဝမ်းသာလွန်းလှသဖြင့် ခုန်ပေါက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>တန်ယန့်ဖခင်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခုပ်တီးကြသလို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆုတောင်းလိုက်ကြ၏။</p> <p>"ယန်ယီအန်ရဲ့ အမှတ်ကိုလည်း စစ်ကြည့်ဦး"</p> <p>တန်ယွီက စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကတ်နံပါတ်ကို ဆက်လက် ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။ တန်ယန့်အမေက အမိန့်ပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တန်ယွီကတော့ လိုက်လံ ဆောင်ရွက်ပေးနေရသည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ရလဒ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ စုစုပေါင်း အမှတ်မှာ ၅၆၉ မှတ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"ယန်ယီအန်အစ်ကို... ၅၆၉ မှတ်ဗျ"</p> <p>တန်ယွီက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ယီအန်မှာ ဆိုဖာပေါ်မှ ဒုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်၏။</p> <p>"၅၆၉ ဟုတ်ရဲ့လား"</p> <p>ဤအမှတ်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်သော ရလဒ်ဖြစ်ပေသည်။ ယန်ယီအန်တစ်ယောက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေပြီ။ ဤအမှတ်ဖြင့် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် တစ်ခုသို့ အေးဆေးစွာ ဝင်ခွင့်ရနိုင်ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်အမှတ်မှာ ၅၀၉ မှတ်သာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>"အရမ်းကောင်းတာပဲ ဒီနေ့တော့ ဒီကိစ္စကို ဂုဏ်ပြုဖို့ ဝေ့ယီဂဲမှာ ထမင်းသွားစားကြစို့"</p> <p>တန်ယန့်အဖေက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ သူသည် ဝေ့ယီဂဲတွင် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုအရသာကို လွမ်းဆွတ်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>"ရှင်ကတော့ အစားအသောက် မက်တာနဲ့တင် အတော်ပဲ သမီးက VIP ကတ် ပေးထားတာကို ရှင်တစ်ခါမှ မသုံးဘဲ နေတာမှ မဟုတ်တာ"</p> <p>တန်ယန့်အမေက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အတွေးကို ဗူးပေါ်သလိုပေါ်အောင် ပြောချလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း S မြို့တော်တွင် ဝေ့ယီဂဲ စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက ၎င်းတို့မိသားစု၏ အရေးကြီးသော လူမှုရေးပွဲများနှင့် စုဆုံပွဲများအတွက် ထိုဆိုင်ကိုသာ အမြဲတမ်း အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဝေ့ယီဂဲသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသောပုံရိပ် ရှိရုံသာမက ဟင်းလျာများ၏ အရသာများမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိပေသည်။</p> <p>"ကျွန်မလည်း သဘောတူပါတယ် ယီအန် ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲကို ဒီလောက် အမှတ်ကောင်းကောင်း ဖြေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဒါတွေအားလုံးက ယန်ယန့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ၊ သူမကပဲ ဝိုင်းပြီး စာပြပေးခဲ့တာကိုး"</p> <p>ဂျူးမန်သည်လည်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေတော့သည်။ မူလက သူမ၏ သားဖြစ်သူအပေါ် တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ ကျန်းမာဘေးကင်းဖို့သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှု ရရှိလာသောအခါ မိခင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။</p> <p>"ယန်ယန်... သမီးမှာ ဘာမှမလိုဘူးဆိုတာ အဒေါ်သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မောင်လေးကို စာပြပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုတော့ ပေးမယ်နော်"</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဂျူးမန်သည် အိတ်ထဲမှ သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တန်ယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းကို သူမကြိုတင်၍ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>တန်ယန်က သေတ္တာလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ဖွင့်ကြည့်ပါဦး၊ သမီးကြိုက်ရဲ့လားလို့"</p> <p>ဂျူးမန်က ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းလေသည်။</p> <p>တန်ယန် သေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"တကယ် လှတာပဲ"</p> <p>ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ ချောမွေ့ဝင်းလက်နေပြီး သဘာဝအတိုင်း ကြည်လင်တောက်ပသော အရောင်အဆင်း ရှိ၏။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုကျောက်စိမ်း လက်ကောက်၌ အဖြူနှင့် အနီရောင် နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကာ သဘာဝတရားက ဖန်တီးထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် အလားပင်။ အနီရောင်မှာ အလွန်ရှားပါးသော 'ခိုသွေးရောင်' ဖြစ်ပြီး အနာအဆာမရှိ ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။</p> <p>"သမီးကြိုက်တယ်ဆိုလို့ အဒေါ်ဝမ်းသာပါတယ် ဒါက အဒေါ်တို့ မိသားစုမှာ မျိုးဆက်နဲ့ချီ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ခိုသွေးရောင်နဲ့ အဖြူရောင်စပ် ကျောက်စိမ်း လက်ကောက်လေးလေ သမီးကို ပေးချင်နေတာကြာပြီ၊ အခုမှပဲ အခွင့်အရေး ကြုံတော့တယ်"</p> <p>"ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ် အဒေါ်ရယ်"</p> <p>တန်ယန် တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ မိသားစု အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရန်မှာ မသင့်တော်ဟု ခံစားရသော်လည်း ဤလက်ကောက်ကို သူမ အမှန်တကယ် သဘောကျနေမိ၏။</p> <p>"အို... အဒေါ်တို့ မိသားစုက အချမ်းသာဆုံး စာရင်းထဲမှာ မပါပေမဲ့ အမွေအနှစ် လက်ဝတ်ရတနာ အချို့တော့ ရှိပါသေးတယ် စိတ်မပူဘဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ဒီလက်ကောက်က အဒေါ်နဲ့လည်း မလိုက်တော့ပါဘူး၊ သမီးတို့လို မိန်းကလေး ငယ်လေးတွေနဲ့မှ အလိုက်ဖက်ဆုံးပဲ"</p> <p>ဂျူးမန်သည် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူကာ တန်ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စွပ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"တကယ်လှတာပဲ၊ ယန်ယန့်ရဲ့ အသားအရေက ဖြူဝင်းနုနယ်နေတော့ ဒီလက်ကောက်က သေတ္တာထဲမှာ ရှိနေတာထက် သမီးလက်မှာ ရှိနေတာက ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းနေတယ်"</p> <p>"တကယ်ကို လှတာပဲ"</p> <p>တန်ယန့်အမေကလည်း ဘေးမှဝင်၍ ထောက်ခံလေသည်။</p> <p>"ဒီအရောင်က မိန်းကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်တာ မန်မန်... ငါ့မှာလည်း ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်းရှိတယ်၊ နင်နဲ့ဆို အရမ်းလိုက်မှာပဲ လာ... ငါ့အခန်းထဲသွားပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တန်ယန့်အမေသည် ဂျူးမန်ကိုခေါ်ကာ ဒုတိယထပ်ရှိ အဝတ်လဲခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p>တန်ယန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ လက်ကောက်လေးကို သဘောကျစွာ ကြည့်မဝ ဖြစ်နေမိသည်။ ကြည့်လေလေ ပို၍ နှစ်သက်လာလေလေပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"အစ်မ... အစ်မရဲ့ဖုန်း မြည်နေတယ်"</p> <p>တန်ယွီက ဘေးနားရှိဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>လက်ကောက်ကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် သူမ၏ဖုန်း မြည်နေသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>"ဟဲလို"</p> <p>တန်ယန် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတန်းပိုင် ဆရာမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"တန်ယန်... သမီးအိမ်မှာရှိလား"</p> <p>ဆရာမဝမ်သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားနေရပုံပင်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာမဝမ်၊ အိမ်မှာရှိပါတယ်"</p> <p>"သမီးအမှတ်တွေ စစ်ပြီးပြီလား"</p> <p>"စစ်ပြီးပါပြီ ဆရာမ၊ ဒါပေမဲ့ အမှတ်တွေက ပိတ်ထားလို့ပါ"</p> <p>ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆရာမဝမ်သည် စိတ်ကို အေးအေးထားနိုင်ရန် ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ရင်း</p> <p>"တန်ယန်... ဂုဏ်ယူပါတယ်သမီး၊ သမီးက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အမှတ်အများဆုံးရပြီး ဒီနှစ်ရဲ့ သိပ္ပံဘာသာတွဲ ထိပ်ဆုံးကျောင်းသူ ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမ"</p> <p>တန်ယန်သည် စာမေးပွဲကို ကောင်းကောင်း ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်ဟု သိထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။</p> <p>တန်ယန်၏ တည်ငြိမ်မှုကို မြင်သောအခါ ဆရာမဝမ်က စိတ်ထဲမှကျိတ်၍ ချီးကျူးမိ၏။</p> <p>"ကျောင်းရဲ့ ပါရမီရှင်ကျောင်းသူ ပီသပါပေတယ် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပထမရတာတောင် ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နိုင်တာပဲ"</p> <p>"တန်ယန်... အခု ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ ဘေကျင်းတက္ကသိုလ်နဲ့ ဟွာကျုံးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားလက်ခံရေး အရာရှိတွေ ရောက်နေကြတယ် သမီး ကျောင်းကိုလာပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ချင်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save