Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်ထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အားကောင်းသည့် ဓားဆန္ဒများ ဝဲပျံနေပြီး တစ်ခုစီတိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားများကို သယ်ဆောင်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ရှေ့သို့ လှမ်းလာသော်လည်း ၎င်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်မိပေ။ ဤသည်မှာ သစ်နက်ဓားနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း သင်္ကေတ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်မှာ မူလဝိညာဉ် ဓားမွေးမြူခြင်း ကျင့်ကြံသော တပည့်များကိုသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူများ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပါက ချက်ချင်းပင် ဓားဆန္ဒပေါင်းများစွာ၏ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံရကာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ကျောက်ဓားတစ်လက်က လှုပ်ရှားလာပြီး ၎င်း၏ ဓားဆန္ဒကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ဓားကို မြှောက်လိုက်ရင်း အတွင်းရှိ အနှစ်သာရကို သဘောပေါက် နားလည်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တခါတရံတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ဓားကစားနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရပြီး သေသပ်လှပသော နည်းစနစ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသနေ၏။</p> <p> </p> <p>တခါတရံတွင်တော့ အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်ကြီးကို မြင်တွေ့ရကာ လူတစ်ယောက်က ဓားကိုကိုင်၍ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အော်ရာများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလအစနှင့် ပန်းတိုင် မသေချာသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု လေဟာနယ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားသော အခိုက်အတန့်များလည်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်တိုင်းက ကွဲပြားနေကြသည်။ အားလုံးက နက်နဲသော အရာတစ်ခုကို တစ်ဒင်္ဂ တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားရစေ၏။ နောက်ခံမှာ ဝါးတားတား ဖြစ်နေပြီး ဓားဆန္ဒကိုသာ ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်သည်။ မည်မျှ နားလည်နိုင်သည် ဆိုသည်ကတော့ ကိုယ့်အရည်အချင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို မှတ်သားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် ရှေ့ဆက်တိုးလေ ဓားဆန္ဒများက ပိုသန်မာလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ့ကိုယ်ပိုင် ခွန်အားကိုသာ အားကိုးရလျှင် သတိထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယခုကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ရှေ့ဆက်တိုးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သစ်နက်ဓားက ဓားဆန္ဒနှင့် ထိတွေ့ပြီး ယိမ်းယိုင်မည့် လက္ခဏာပြလာချိန်တွင် ချင်စန်းက ချက်ချင်း ဓားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဓားဆန္ဒကို သူ့ဝိညာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ အတွင်းရောက်သည်နှင့် တာအိုကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓက လွယ်ကူစွာပင် ဖြိုခွင်းပေး၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းတလျှောက်တွင် သူက ဉာဏ်အလင်း များစွာကို မှတ်သားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ နက်နဲပြီး နားလည်ရ ခက်ခဲကာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်ရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အခိုင်အမာ ထွင်းထုထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော အမွေအနှစ် တစ်ခု၏ အကျိုးကျေးဇူးပင်။</p> <p> </p> <p>မကြာခဏဆိုသလို ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို တားဆီးထားသည်မှာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် ပေါက်ပြဲသွားနိုင်သော ပါးလွှာသည့် ဇာပဝါပါးလေး တစ်ခုသာ။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာ ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ဆရာသမားများ၏ လမ်းညွှန်မှု ရရှိကြပြီး အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ကျော်လွန် နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့ကမူ ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ တောင်တိုက်မြောက်တိုက် ဖြစ်နေပြီး တစ်ဘဝလုံး မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှင်းလင်းသည်မှာ ဤကျောက်ဓားများကို လူတစ်ယောက်တည်းက ချန်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဓားဆန္ဒ တစ်ခုမှ တူညီခြင်း မရှိချေ။ သူတို့အားလုံး တူညီသော ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံကြသော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီက မတူညီသော လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆီးနှင်းပြင်ပေါ်က ငန်းတစ်ကောင်၏ ခြေရာများကဲ့သို့ သတင်းအချက်အလက်မှာ နည်းပါးလွန်းလှသည်။ ချင်စန်း၏ စူးရှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့်ပင် ဤဓားသမားများ မည်သည့် အဆင့်ထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်ကို မပြောနိုင်သော်လည်း သူတို့အားလုံး အလွန် အစွမ်းထက်ခဲ့ကြသည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်သူ များစွာနှင့် ဤမျှ ကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုက မည်သို့ ကျဆုံးသွားခဲ့ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး လောကကြီးကလည်း ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ပင်လျှင် ထာဝရ တည်တံ့မှုကို မရယူနိုင်ခဲ့ကြ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမွေအနှစ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မပြည့်စုံသော ကျမ်းစာအုပ် တစ်အုပ်သာ။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများထဲတွင် မှတ်တမ်းတစ်ခုမှပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်မြစ်ရေစီးကြောင်းထဲ မြှုပ်နှံခံလိုက်ရလေပြီ။ ဤကျောက်ဓားများထဲတွင်သာ သူတို့၏ ဓားဆန္ဒ အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်ပြီး ၎င်းတို့ တည်ရှိခဲ့ခြင်း၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန် အဖြစ် ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာ တစ်ခုတည်းမှတဆင့် ရှေးဟောင်း ပညာရှိများ၏ တောက်ပမှုကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ တစေ့တစောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားလမ်းကြောင်းမှာ ရှည်လျားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ဓားသစ်တောကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အမှောင်ထုက သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ကွာကျသွားသော်လည်း လမ်းဆုံးကို မမြင်ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ့ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မတူညီသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းဆုံးတွင် ကျောက်တံခါး တစ်ချပ် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က တစ်စုံတစ်ယောက် ဖွင့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါ တစ်ဝက် ဟနေပြီး အတွင်းရှိ အမှောင်ထုကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ အကြည့်က မြင်ကွင်းကို စူးရှစွာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ကျောက်ဓားများကြားရှိ နေရာလပ်များကိုပင် စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာ ဘာမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>စီနီယာ ချင်းကျူ၏ ရုပ်ကြွင်းက ရှေ့တွင် ရှိနေလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ အမူအရာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုတွင် စမ်းသပ်နယ်မြေ တစ်ခုတည်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဧရိယာ တစ်ခုစီက သီးသန့် ကဏ္ဍတစ်ခုကို စမ်းသပ်လေ့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှာ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတွေ ရှိနေသေးတာလား…</p> <p> </p> <p>ဤမမျှော်လင့်ထားသော ပြောင်းလဲမှုကို အဖွားကျင်းက ထည့်မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာက ရွှေအမြူတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက် ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်… တာအိုကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်တာ... ငါ လမ်းကြောင်းကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်မယ်လို့ အာမခံချက် မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးနှင့်အတူ လေးလံသော ခံစားမှုတစ်ခု သူ့ရင်ထဲ အနည်ထိုင်သွားသည်။ သူက ကျောက်တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်း သွက်သွက် လှမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဂျွတ်...</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ကျောက်တံခါးကို အားစိုက် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလျှင် သူ့အမူအရာ ချက်ချင်း သက်သာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းတွင် လေးထောင့်ပုံစံ ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ငယ် တစ်ခု ရှိနေ၏။ အပြင်ဘက် လမ်းကြောင်းထက် များစွာ သေးငယ်ပြီး နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုများ မရှိပေ။ ခန်းမဆောင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိသော လက္ခဏာ မတွေ့ရ။</p> <p> </p> <p>မှားယွင်းသော သတိပေးချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း ချင်စန်းက ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း အခန်းမှာ မကျယ်ဝန်းသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်ကို အပြင်ဘက်ကဲ့သို့ပင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ကျောက်အုတ်များ ခင်းထားသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ကျောက်ဓားများကို မတွေ့ရသဖြင့် အခန်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ခန်းမဆောင် အလယ်ရှိ လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုသာ။ ယဇ်ပလ္လင်၏ အစွန်းတစ်လျှောက်တွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတများ ထွင်းထုထားပြီး ဝိညာဉ် အစီအရင် တစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းတွင် စီနီယာ ချင်းကျူ၏ ရုပ်ကြွင်း အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤရလဒ်က သူ့မျှော်လင့်ချက်နှင့် လုံးဝ လွဲချော်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က စီနီယာ ချင်းကျူသည် ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ် စစ်တလင်းတွင် ခဏတာ ပေါ်လာပြီးနောက် ခြေရာလက်ရာ မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အချိန်ကာလအရ တွက်ကြည့်လျှင် သူ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းက ကျီဝေနန်းတော် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွင့်ခဲ့ခြင်းနှင့် အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဖွားကျင်းက စီနီယာ ချင်းကျူမှာ ဤရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ထဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဟု သေချာပေါက် ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ ပေးခဲ့သည့် အချက်အလက်များက ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ခန်းမဆောင်ထဲ မဝင်ခင် ချင်စန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးမှာ အဖွားကျင်း ပြောပြခဲ့သည်များနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါဆို ဘယ်နေရာမှာ မှားနေတာလဲ…</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ဤရလဒ်ကို လက်မခံချင်ပေ။ သူက လျှို့ဝှက်တံခါး တစ်ချပ် ရှာတွေ့လို ရှာတွေ့ငြား ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်၏ နံရံများကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘာမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်က ကျောက်ခန်းမဆောင် အလယ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ သူ သတိထားပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ ဘာပြောင်းလဲမှုမှ မရှိသည်ကို မြင်မှ တည့်တည့် လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပလ္လင်မှာ လေးထောင့်ပုံစံ ဖြစ်ပြီး ဘက်လေးဘက်တွင် အောက်သို့ ဆင်းသည့် လှေကားထစ်များ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် တက်လိုက်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ထိပ်ရှိ အစီအရင် တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်လား" ချင်စန်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ အစီအရင်မှာ ရှစ်ကွက် ဝင်္ကပါပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထောင့်ရှစ်ထောင့်က ရှစ်ကွက် ဝင်္ကပါ၏ တည်နေရာများနှင့် ကိုက်ညီနေပြီး ရှုပ်ထွေး နက်နဲသော သင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်။ ထောင့်ရှစ်ထောင့်လုံး လက်ရှိတွင် ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခုစီတွင် ရှင်းလင်းသော အပေါက်တစ်ခု ပါရှိပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ထည့်သွင်းရန် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအစီအရင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချင်စန်းက ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး စံအိမ်ရှိ ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အရင်က နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စီးနင်းခဲ့ဖူးပြီး ထိုအတွေ့အကြုံက နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ကျန်ရစ်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အစီအရင် နှစ်ခုမှာ ပုံစံချင်း တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။ အတွင်း၌ ထွင်းထုထားသော ရှေးဟောင်း အကာအကွယ်များနှင့် သင်္ကေတ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်မှာလည်း ထပ်တူကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူ့ရှေ့ရှိ အစီအရင်က ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး စံအိမ်က တစ်ခုထက် များစွာ သေးငယ်နေခြင်းပင်။ အလယ်ရှိ နေရာလွတ်မှာ လူတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်လောက်သာ ဆံ့ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤအစီအရင်တွင် ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး စံအိမ်က အစီအရင်ထက် ပိုရှေးကျသော သင်္ကေတများ ပါဝင်နေသည်။ ဤမျှ ကျဉ်းမြောင်းသော ဧရိယာအတွင်း ထူထပ်သော သင်္ကေတများ စုဝေးနေခြင်းက နေရာလပ်ကို ပြည့်ကျပ်နေသလို ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရုံဖြင့် ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း ချင်စန်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားလမ်းကြောင်း အဆုံးမှာ တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင် တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အပြင်ဘက်က ဓားသစ်တောကြီးက စမ်းသပ်မှု တစ်ခုဆိုတာထက် အစီအရင်ကို ကာကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား…</p> <p> </p> <p>ဒါဆို ဒီတည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်က ဘယ်ကို ဦးတည်သွားမှာလဲ… စီနီယာ ချင်းကျူက အဲ့ဒီတုန်းက မသေဆုံးခဲ့ဘဲ ဒီအစီအရင်ကို သုံးပြီး ရေခဲလွင်ပြင်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာများလား…</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း သူ့အတွေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်မိသည်။ သူက တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် အစီအရင်မှာ ပျက်စီးခြင်း မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်နိုင်၏။ တခြားတစ်ဖက်ရှိ သက်ဆိုင်ရာ အစီအရင်သာ အလုပ်လုပ်နေသေးပါက အပေါက်ရှစ်ပေါက်ထဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် အသက်သွင်းရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခု... ယဇ်ပလ္လင်၏ ကျောက်တိုင်များထဲမှ တစ်ခုပေါ်တွင် လူလက်ဖြင့် ထွင်းထုထားသော ခြစ်ရာများကို ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ကျောက်တိုင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော စာလုံးတစ်ကြောင်း ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လက်ရေးမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ဖတ်ရခက်ကာ အလျင်စလို ရေးထားကြောင်း သိသာသည်။</p> <p> </p> <p>စာသားဘေးတွင် ချင်စန်း၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သော အလွန် ရှုပ်ထွေးသည့် သင်္ကေတ နှစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သတ်ဖြတ်ခြင်း သင်္ကေတ နှစ်ခု။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save