Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး စံအိမ်ရှိ ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင် အသက်ဝင်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ဖူးပြီး အလယ်အလက် အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သုံးခဲ့သည့် မြင်ကွင်းအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ ဤအစီအရင်လည်း ချွင်းချက် မရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး စံအိမ်က တစ်ခုထက် ပိုသေးငယ်ပြီး ပိုရှုပ်ထွေးပုံ ပေါ်နေသည့်တိုင် အသက်သွင်းရမည့် နည်းလမ်းကတော့ တူညီသင့်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးက သက်ဆိုင်ရာ အပေါက်များထဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝင်ရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း သိပ်မျှော်လင့်မထားသော်လည်း ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများအား အသက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင် တစ်ခုလုံးမှာ စတင် တုန်ခါလာတော့သည်။ အစီအရင်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများ လျင်မြန်စွာ လင်းလက်လာပြီး ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သံနှင့်အတူ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟီးလာ၏။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်က တဖြည်းဖြည်း ပိုတောက်ပလာပြီး အစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခု စတင် လှုပ်ရှားကာ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အာ...</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အစီအရင် အသက်သွင်းခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပြီး အလယ်အလက် အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးအား အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစီအရင် လုံးဝ မပျက်မစီး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ စီနီယာ ချင်းကျူက အသုံးပြုပြီးနောက် တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လက်ခံသည့် နေရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပုံ မရချေ။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်ပေါ် တက်လိုက်ရုံနဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ကူးပြောင်းသွားနိုင်တယ်…</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်စန်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ လွယ်ကူ၏။ သူ့တွင် လက်တလော ရေခဲလွင်ပြင်မှ ထွက်ခွာသွားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည် မရသေးသလို ကိုးသွယ်ပုံရိပ်ယောင် ကောင်းကင်သစ်ခွကလည်း ယွင်ချန်ရွှံ့နွံတောတွင် ရှိနေသေးသည်။ ထို့အပြင် လေနှင်ရာ ခရီးသည်ကို ပေးထားသည့် ကတိကိုလည်း မတည်ရသေးပေ။ ထိုအရာများက သူ့အတွက် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အောင်မြင်စွာ ဖွဲ့စည်းနိုင်ဖို့ အဓိက သော့ချက်များ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ပိုဆိုးသည်မှာ နယ်မြေနှစ်ခုလုံးကို ဝဋ်ကြွေးကြေ နန်းတော်၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုမှ ကူညီပေးခဲ့၍ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တချို့ဆီက ကတိကဝတ်တွေ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် သက်စောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်လည်း သေချာနေပြီ ဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် အလွယ်တကူ ထွက်သွားရတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းခရီးက မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အလားအလာ ကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ပြီး အမည်မသိ နေရာတစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားခြင်းမျိုး အရူးများသာ လုပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိနေသော်လည်း သူ ကျီဝေနန်းတော်မှ ထွက်ခွာသည်နှင့် ရွှေအမြူတေ ဖွဲ့စည်းပြီး အမြောက်စာ ဘဝထဲက ရုန်းထွက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများလို အလှည့်တိုင်း သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး မရေမရာ နေထိုင်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ့ဂိုဏ်းတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီ မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ရှေးစကား ဆိုရိုးအတိုင်းပဲ... ကံတရားက ရဲရင့်သူတွေကို မျက်နှာသာ ပေးလေ့ရှိတယ်… အဲ့ဒီစစ်ပွဲက အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ မျက်နှာထားမှာ မရေရာမှုများဖြင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်၏ တခြားတစ်ဖက်ခြမ်းက လုံခြုံစိတ်ချရသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ စတင် သံသယ ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာ ချင်းကျူက အဲ့ဒီမှာ အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလို တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို ပိတ်မိနေစေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်… ဓားလမ်းကြောင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ စီနီယာ ချင်းကျူက သတ်ဖြတ်ခြင်း သင်္ကေတတွေကို လွယ်ကူစွာ သန့်စင်နိုင်မှာပဲ… သူ့ပါရမီနဲ့ဆို ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့စည်းနိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ မြင့်မားတယ်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ကျီဝေနန်းတော် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွင့်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာလောက်ပဲ ရှိသေးတာ… လင်းယွမ်ထျန်း အသက်ရှင်နေသေးသလို အဖွားကျင်းကလည်း စီနီယာ ချင်းကျူနဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့တာ ရှင်းနေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>လက်စားမချေသေးဘူး... သူ့ကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ မိတ်ဆွေရင်းတွေ ရှိနေသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်မလာခဲ့ဘူး… ဒါက စီနီယာ ချင်းကျူ ပြုမူနေထိုင်ခဲ့တဲ့ ပုံစံနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာ သေချာတယ်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ထိုစဉ်က စီနီယာ ချင်းကျူထက် များစွာ အားနည်းနေသေးသည်။ အချိန်ကလည်း ကျပ်တည်းနေ၏။ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရတနာများ ရှိနေလျှင်ပင် စွန့်စားရတာ မတန်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးဖြင့် ချင်စန်းက ပြတ်သားစွာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သိမ်းဆည်းကာ ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကန်ရေပြင်ဘေးတွင် လေနှင်ရာ ခရီးသည်က မူလနေရာ၌ပင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ချင်စန်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့် အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ထဲတွင် သူတွေ့ရှိခဲ့သည်များကို အကျဉ်းချုံး မျှဝေလိုက်သော်လည်း လေနှင်ရာ ခရီးသည်မှာ ထိုအကြောင်း ဘာမှ မသိသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ အပင်တွေက စိမ်းလန်းလွန်းတယ်... အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ် ရပ်၍ အဝေးရှိ မြစ်ဝှမ်းတစ်ခုဆီ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ရှိ မြစ်ဝှမ်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကဲ့သို့ပင် အရိုင်းပေါက် မြက်ပင်များနှင့် ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ပါက ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များမှာ ထူးခြားစွာ မြင့်မားနေကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သစ်တောပင်လယ်ကြီးက ကပ်လျက်ရှိသော တောင်စောင်းများ၏ အမြင့်နီးပါး ရောက်ရှိနေပြီး ရှေးအကျဆုံး အပင်များဆိုလျှင် အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်များကိုပင် ကျော်လွန်နေလေပြီ။ ကြီးမားသော သစ်ရွက်အုပ်များက တောင်ငယ်လေးများသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အရိုင်းပေါက် မြက်ပင်များပင်လျှင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူထပ် သန်မာနေပြီး သစ်ပင်ငယ်လေးများနှင့် တူနေသည်။ တောပန်းများမှာ ဇလုံ အရွယ်အစားခန့် ကြီးမားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော်က လူသားများ၏ ထိတွေ့မှု ကင်းဝေးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အများစုကား ထူထပ်သော အပင်များဖြင့် စိမ်းလန်း စိုပြေနေတတ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများ စုဝေးနေခြင်းမျိုး ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က နှလုံးသားထဲကပင် သဘောတူပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီနေရာက အသက်စွမ်းအင်တွေ လွန်ကဲနေတယ်... ဒါ ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်ရဲ့ လက်ရာ ဖြစ်ဖို့များတယ်... အဲ့ဒီ ဆေးရည်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကို စုစည်းထားပြီး သူ့ အသက်စွမ်းအင်က ကုသရေး ဆေးဝါးတွေထဲမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတဲ့အထိ ပြင်းထန်တယ်... ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်က ဒီဧရိယာထဲ ကျရောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်... ကျောက်စိမ်းရည်ကို သေချာ ချိပ်ပိတ်ထားရင်တောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အနီးအနား လီဒါဇင်အတွင်းက သက်ရှိတွေနဲ့ အပင်တွေ မလွဲမသွေ သက်ရောက်မှု ရှိမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ယွီထျန်းရီ ပြောတာက ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်က လေဟာနယ်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေတာတဲ့... အရင်တုန်းက ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားက ဒီနေရာက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပင်တွေကို သတိထားမိခဲ့ကြတယ်... သူတို့က ဒီမြစ်ဝှမ်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ရှာခဲ့ကြပေမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး" ချင်စန်းက ပြောရင်း ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော်တွင် နေ့နှင့်ည ခွဲခြားမှု မရှိပေ။ တိမ်ပင်လယ်ကြီးက ခေါင်းပေါ်တွင် အဆုံးမဲ့ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး နေကို မမြင်ရသော်လည်း ကောင်းကင်မှာ စူးရှစွာ လင်းထိန်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက မျက်လုံးမှေးပြီး တိမ်ပင်လယ်၏ အစွန်းဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် တိမ်များက လှိုင်းလုံးများသဖွယ် လွင့်မျော လှိမ့်ဝင်နေကြသည်။ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေသော လွင့်မျောကျွန်းစုများ၏ နယ်နိမိတ်များ ကဲ့သို့ပင်... ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ရေစီးကြောင်းများက ၎င်းပတ်လည်တွင် ဝဲကော့နေ၏။</p> <p> </p> <p>တိမ်များအတွင်းရှိ လေထန်မှုမှာ ပိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားက ကောင်းကင်ဘုံ အထက်ရှိ လေပြင်းများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်မှာ ထိုလေထန်မှု၏ အနိမ့်ဆုံး အလွှာတွင် တည်ရှိနေသည်။ သူတို့၏ လက်ရှိ ခွန်အားဖြင့် ခံနိုင်ရည် ရှိနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် ကျန်ရစ်နေသော အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ပိုခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထိုတာဝန်က လေနှင်ရာ ခရီးသည်အပေါ်တွင်သာ လုံးဝ ကျရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို အဲ့ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကိုး... အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး..." လေနှင်ရာ ခရီးသည်က အပေါ်သို့ နှစ်ကြိမ် မော့ကြည့်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှု ရှိစွာဖြင့် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ချင်စန်းကို လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်က အစီအရင် အပိုင်းအစ တစ်ခုပဲ... အက်ကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိမှာ သေချာတယ်... ဖျက်ဆီးဖို့ သိပ်မခက်ဘူး... ညီအစ်ကိုချင်... မင်းက ဓားနဲ့ လမ်းရှင်းပေးဖို့ လိုတယ်... ငါ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်"</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အလောင်းကောင် အမြူတေကို တံဆိပ်ခွာကာ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲ၍ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့် သူ့မြင်ကွင်းက ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ အထူးခြားဆုံး မြင်ကွင်းမှာ တိမ်ပင်လယ်ထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ကြီးမားသည့် တောင်ကြီး တစ်လုံးပင်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့များက တောင်စောင်းပေါ်တွင် အစက်အပြောက်လေးများ သဖွယ် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက် တောင်ထဲ ဝင်ရောက်သွားတာလား သို့မဟုတ် မူလကတည်းက ထိုသို့ ဖြစ်နေတာလား ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့မြင်ကွင်း အတွင်းတွင် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေသော အလင်းတိုင် အများအပြားကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ ချင်စန်း လေထဲသို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့် အလင်းတိုင် တစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုဧရိယာရှိ အကာအကွယ် တစ်ခု ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီအစ်ကိုချင်... ညာဘက်ကို ဆယ်ဂျင်... အနောက်နန်းတော် ရှိတဲ့ နေရာဆီ တိုက်ခိုက်လိုက်"</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိသည်နှင့် ချင်စန်းက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လိုက်နာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည် လေသံအရ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်၏ ကျန်ရစ်နေသော အစီအရင်မှာ ကြယ်တာရာများနှင့် ချိန်ညှိထားပုံရသည်။ သို့သော် ချင်စန်း အမြင်တွင်တော့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယွီထျန်းရီ၏ မှတ်ဉာဏ်ကိုသာ လိုက်နာခဲ့လျှင် အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ ရှိမည် မဟုတ်... မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နည်းလမ်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လေနှင်ရာ ခရီးသည်က တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှု ရှိစွာဖြင့် ရှင်းလင်းသော လမ်းညွှန်ချက်များကို ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ညာဘက်သို့ ဆယ်ဂျင် ရွေ့လျားလိုက်ပြီး သူ့ဓားကို ကောင်းကင်ဆီ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ်ဟု ထင်ရသော်လည်း သစ်နက်ဓား ထိုးဖောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြယ်ရောင် အက်ကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး မပျောက်ကွယ်မီ တဒင်္ဂ လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်စန်းနှင့် သူ့ဓား နှစ်ခုလုံး လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့ပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထု ဝန်းရံလျက်။ အဝေးတွင် အလင်းစက် အနည်းငယ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်နေသည်။ အထက်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာ ဘာမှ မရှိဘဲ တွယ်ကပ်စရာမဲ့နေ၏။ ဤကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် နှစ်မြုပ်နေရခြင်းက သဘာဝအလျောက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ထိုမှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များဆီ သွားလိုစိတ်ကို တွန်းလှန်ရန် ခက်ခဲစေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကာကွယ်ရန် ဓားချီကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အစီအရင်ထဲ ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အတွင်း၌ အားနည်းချက် များစွာ ဖုံးကွယ်နေကြောင်းလည်း နားလည်သော်လည်း ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ရန်မှာ သူ့စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်ပြီး သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် အဝေးရှိ အလင်းအုပ်စု တစ်ခုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ခြေထောက် တည်နေရာ ဖြစ်ရမယ်... အစီအရင် မျက်လုံးက အဲ့ဒီမှာ လည်ပတ်နေတယ်... ဒါက အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ သော့ချက်ပဲ... ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတော့ ဖျက်ဆီးရတာ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်... သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save