Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၉၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဘုံပလ္လင် အထက်တွင် အခြား ပစ္စည်းများ မရှိသလို ဖုံးကွယ်ထားသော စက်ယန္တရားများ၏ အရိပ်အယောင်လည်း မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>မျက်စိဖမ်းစားမှု အရှိဆုံး အကြွင်းအကျန်များမှာ ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်စိမ်းတိုင်များ ဖြစ်သည်။ အားလုံးက အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပျက်စီးနေကြသည်။ ပြတ်တောက်နေသော အစွန်းများကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်ပြီး နဂါးနှင့် ဖီးနစ် ရုပ်ကြွ အများအပြားမှာ တစ်ဝက်လောက် ပျက်စီးနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုံပလ္လင် ကိုယ်တိုင်က အဆိုးရွားဆုံး ခံစားခဲ့ရသည်။ အလွန်အမင်း ဖျက်ဆီးအား ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှု၏ လက္ခဏာများ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းများ ယှက်သန်းနေကာ အစိတ်အပိုင်း အလိုက် ပြိုကျနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပလ္လင် လုံးဝ ကြေမွမသွားရသည့် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည့် နတ်ဘုံအတားအဆီး၏ ကျန်ရစ်နေသော စွမ်းအားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအတားအဆီး ပင်လျှင် ယခုအခါ အလွန် အားနည်းနေလေပြီ။ ဆိုးရွားစွာ ပျက်စီးနေသဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားကို မနည်း အာရုံခံနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အတားအဆီးက ထိုတိုက်ပွဲကြီး ကတည်းက ဤအခြေအနေ ရောက်နေခြင်းလော... သို့မဟုတ် တိုက်ပွဲက ယိုယွင်းပျက်စီးမှုကို စတင်စေခဲ့ပြီး အချိန်ကာလက တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားကာ ယခုကဲ့သို့ အားနည်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်လာခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှု သက်သက်သာ ဆိုလျှင် နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အကြာတွင် ပလ္လင်က သူ့အလိုလို ပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျမှ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်ထဲ ဝင်လာသူ မည်သူမဆို လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်။ ယခုကဲ့သို့ ပင်ပန်းကြီးစွာ အားထုတ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်း စဉ်းစားရင်း ချင်စန်းက ကျောက်စိမ်းတိုင် တစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု မတွေ့ရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အကြည့်က ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ချိုင့်ခွက်တစ်ခုပေါ် ကျရောက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ပလ္လင် အတွင်းပိုင်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်လည်း သတိထားမိပြီး ထိုနေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချင်စန်းကဲ့သို့ပင် သူလည်း တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အတားအဆီးသာ မပျက်မစီး ရှိနေသေးလျှင် သူတို့၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေက ကွာခြားသွားလေပြီ။ အတားအဆီးက ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် အတွင်းမှ စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက အလောင်းကောင် အမြူတေ အသက်သွင်းပြီး ဓားကို နတ်ဘုံပလ္လင် အထက်သို့ ပျံသန်းစေလိုက်သည်။ သစ်နက်ဓားက လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခုကဲ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပလ္လင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားချီက မရေမတွက်နိုင်သော အမျှင်တန်းများ အဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး ပန်းဖွားများကဲ့သို့ နောက်မှ ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ပလ္လင်ကို ချင်စန်းက ကြယ်ခုနစ်လုံး ခြေကွက်ဖြင့် ဆင့်ခေါ်ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် အတားအဆီးမှာ ပေါ်လွင်နေလေပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ၎င်းကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း အားနည်းချက် အနည်းငယ် ရှာဖွေရန်မှာ မခက်ခဲပေ။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ဓားချီ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် နတ်ဘုံအတားအဆီးက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပလ္လင် တုန်ခါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က လျှပ်စီးကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။ မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် အားနည်းချက် အများအပြားကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်နှင့် ဓားချီက အလင်းဓားသွားများ အဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး အားနည်းချက်များကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖောက်... ဖောက်...</p> <p> </p> <p>ဓားချီက အတားအဆီးထဲ လုံးဝ နစ်ဝင်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်အတွင်း ရောင်စုံ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ အတားအဆီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါပြီး ကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ချင်စန်းဆီ တည့်တည့် ဝင်ဆောင့်သည်။</p> <p> </p> <p>သေခါနီး အချိန်မှာတောင် အတားအဆီးရဲ့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မှုက ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်…</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဓားချီမိုးကြိုးသံကို အသက်သွင်းကာ လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းက သူ့ကို သီသီလေး လွဲချော်သွား၏။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က အခွင့်ကောင်းကို စောင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လှိုင်းလုံး ပေါ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် နှောင့်နှေးမနေဘဲ ချိုင့်ခွက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ လက်ဖဝါးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းပြီး အခွင့်အရေး ယူကာ ချိုင့်ခွက် ဘေးရှိ အတားအဆီး အစိတ်အပိုင်းကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်း နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုံပလ္လင်က ယခင်ကထက် ပိုပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာလေပြီ။ အတွင်းမှ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် ချိုင့်ခွက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွတက်လာတော့သည်။ ၎င်းအောက်တွင် ပလ္လင်ထဲ မြှုပ်နှံထားသော ကျောက်စိမ်းတိုင် တစ်တိုင် ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တိုင်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်း နီးပါး တူညီသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တိုင်က အပေါ်သို့ အပြည့်အဝ တက်လာသည်နှင့် အောက်ရှိ လျှို့ဝှက် အကန့်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ လဲလျောင်းနေသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံး လိမ့်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး…</p> <p> </p> <p>ကလောက်...</p> <p> </p> <p>ပြတ်သားသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ပုလင်းက လျှို့ဝှက် အကန့်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ချင်စန်းနှင့် လေနှင်ရာ ခရီးသည်နှစ်ယောက်လုံး၏ အကြည့်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုလင်းမှာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သည်။ မျက်နှာပြင်မှာ ကြည်လင်နေပြီး အတွင်းတွင် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်အရည်များ ရှိနေကာ ပုလင်း တစ်လုံးလုံးကို ၎င်း၏ အရောင်ဖြင့် ဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းတွင် အရည် ဆယ်စက်ကျော်ခန့် ရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်စိမ်းပုလင်း ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချင်စန်းက အစွမ်းထက်သော အသက်စွမ်းအင်နှင့် ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လှိုင်း တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်နှင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကောင်းပြီး မူးယစ်စေသော ခံစားမှု တစ်ခုက ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွား၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များပင်လျှင် ပုလင်းဆီသို့ ယိမ်းညွတ်လာပြီး အရိုအသေ ပေးနေသကဲ့သို့ ကခုန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အံ့ဖွယ် ဝိညာဉ်အရည်ပါတကား။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း အံ့ဩမနေဘဲ မနေနိုင်တော့။</p> <p> </p> <p>"ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်... ဒါ တကယ်ကို ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်ပဲ"</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ... ဒီ ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြရအောင်" ချင်စန်းက သူ့ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး လိုလိုလားလား ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လောဘမကြီးပေ။ ကျောက်စိမ်းပုလင်းထဲတွင် ဝိညာဉ်အရည် အတော်များများ ရှိနေသည်။ တစ်ဝက် ယူလိုက်ရုံဖြင့် ကိုးသွယ်ပုံရိပ်ယောင် ကောင်းကင်သစ်ခွ၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို စတင်ရန် လုံလောက်ပြီး အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် အပိုတချို့ပင် ကျန်ဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ထားဘဲ လေနှင်ရာ ခရီးသည်က ခေါင်းခါပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သုံးစက်ဆိုရင် ငါ့အတွက် လုံလောက်တာထက် ပိုပါပြီ... များတာက ကောင်းတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး... အများကြီး ယူလိုက်ရင် ငါ့ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... ကံကို အားကိုးပြီး ရှေ့ဆက် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်သွားစေနိုင်တယ်... အဲ့ဒါက အကျိုးမရှိဘူး... ကျန်တဲ့ ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်ကို မင်းပဲ ယူလိုက်ပါ... အနာဂတ်မှာ ငါ လိုအပ်လာရင် မင်းဆီက တောင်းမယ်... မင်း ငါ့ကို ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းလည်း ရယ်မောကာဖြင့်…</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ လိုအပ်ရင် ကြိုက်သလောက် ယူနိုင်ပါတယ်... ကိုးသွယ်ပုံရိပ်ယောင် ကောင်းကင်သစ်ခွကလွဲရင် ဝိညာဉ်ဥယျာဉ် နန်းတော်ထဲက ယူလာတဲ့ တခြား ဆေးပင်တွေ အကုန်လုံးကို ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကြား ခွဲဝေလိုက်ကြပြီ... နောက်ထပ် ဘယ်အရာမှ ကျုပ်လက်ထဲ ပြန်ရောက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်က တန်ဖိုးရှိပေမဲ့ အဆုံးစွန်ထိတော့ ကုသရေး ဆေးဝါး တစ်မျိုးပါပဲ... နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်နို့ရည်ထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးမကြီးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဥယျာဉ် နန်းတော်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်၏ အကြီးမားဆုံး အသုံးဝင်မှုမှာ ယခုအခါ အရေးမပါတော့ပေ။ သူက ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက် မုန်ညင်းစေ့အိတ်ထဲမှ အခြား ပုလင်းငယ် တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ သုံးစက် လောင်းထည့်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ချင်စန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အေးမြသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ကျောက်စိမ်းပုလင်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် အတွင်းရှိ အရည်များ တုန်ခါသွားပြီး ပိုပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအင် ခံစားချက်ကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။ ချင်စန်း အသက်ပြင်းပြင်း မရှူဘဲ မနေနိုင်တော့။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည် သူ့ဝေစုကို ယူပြီးနောက်တွင်ပင် ပုလင်းထဲ အရည် ဆယ်စက်ခန့် ကျန်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ပုလင်းကို ပိတ်ပြီး စိတ်မချသေးသဖြင့် အသက်စွမ်းအင်များ မယိုစိမ့်စေရန် အတားအဆီး တစ်ခုဖြင့် သီးခြားခွဲထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျင်းတစ်ထောင် လက်စွပ်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်း၏။</p> <p> </p> <p>ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်ကို လုံခြုံအောင် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူတို့က နတ်ဘုံပလ္လင်၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဂရုတစိုက် ရှာဖွေပြန်သည်။ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်းခွက် တကယ် မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သစ်တောကြီး အထက်တွင်...</p> <p> </p> <p>စောစောက ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသော်လည်း ရိပ်ခနဲ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုနှင့်အတူ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းနှင့် လေနှင်ရာ ခရီးသည်တို့က သစ်ပင်ထိပ်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် စစ်ဆေးနေကြသည်။ စူးစမ်းနေသော မျက်လုံးများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ရွေ့လျားရဲသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ သတိထားမှုမျိုး လိုအပ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်လာသူ တိုင်းမှာ အနည်းဆုံး ရွှေအမြူတေ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်ပါလား။ သူတို့နှစ်ယောက်က အစာကွင်းဆက်၏ အောက်ဆုံးတွင် ရှိနေကြသည်။ မဆင်မခြင် ခြေလှမ်းမှား တစ်ချက်က ထာဝရ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က သစ်ပင်ထိပ်များဆီမှ ပြေးထွက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ချက် ပြောင်းလိုက်သည်။ ချင်စန်းက လေနှင်ရာ ခရီးသည်နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည် သွားချင်သည့် နေရာမှာ ရှေးဟောင်း ဆေးဥယျာဉ်နှင့် မဝေးပေ။ သူ့အဆိုအရ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မှော်ဆေးပညာရှင်များ အသုံးပြုခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပြီး အတွင်း၌ သူ့ပြန်လည် သက်သာလာရေးအတွက် အထောက်အကူ ပြုနိုင်မည့် အရာတစ်ခု ရှိနေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>သူတို့က အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးလာကြပြီး မကြာမီ တောင်ခြေတစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က သူ့ ဝိညာဉ် ဝါးပျံလှေကို သိမ်းဆည်းပြီး တောင်ထိပ်ဆီ လက်မြှောက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှေ့ရှိ တောင်မှာ မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ် များကာ တောင်စောင်းများကို ထူထပ်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မြူခိုးများကြားမှ တဆင့် နန်းတော် အဆောက်အအုံ အချို့၏ အရိပ်အယောင်များကို တွေ့မြင်နေရသည်။ အများစုမှာ ပျက်စီးနေပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း ခန်းမဆောင်ကဲ့သို့ ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အံ့သြစရာ အကောင်းဆုံး အရာမှာ တောင်အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ တောင်ထိပ်မှ အောက်ခြေအထိ ရှည်လျားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုပင်။ ချောက်နက်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ တောင်စောင်းမှာ အပြင်ဘက်သို့ ယိုင်နဲ့နေပြီး ပြိုကျရန် တာစူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုသည်က သဘာဝ အလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဓားချက် တစ်ချက်တည်း၏ ရလဒ် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းက တောင်ကို နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာ ချင်းကျူလည်း အရင်က ယခုလို လုပ်ခဲ့ဖူးသည့်တိုင် အမာရွတ်ထဲ ကျန်ရှိနေသေးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားချီကို ကြည့်လျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ချင်းကျူ၏ စွမ်းရည်ထက်ပင် ကျော်လွန်ကြောင်း သိသာနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save