Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၀၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ အစွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး သစ်နက်ဓားကို ဆင့်ခေါ်ကာ လေနှင်ရာ ခရီးသည်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က ဝိညာဉ် အစီအရင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ့အမူအရာမှာ လေးနက်နေ၏။ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ရုပ်သေးငှက်လေး ရှိနေပြီး လက်မောင်းများကို တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံဆီ တည့်တည့် ဆန့်တန်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အစီအရင် အတွင်းရှိ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများက ရုပ်သေးငှက်ပေါ်သို့ စုဝေးရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယင်းကိုယ်ထည်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တချိန်တည်းမှာပင် ရုပ်သေးငှက်က အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ပြီး လေနှင်ရာ ခရီးသည်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခုန်ပျံနေ၏။ နှုတ်သီးကို ကျယ်လောင်စွာ ဟပြီး တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ အငွေ့အသက်များကို အငမ်းမရ စတင် မျိုချတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရုပ်သေးငှက်၏ အရိုးများနှင့် အမွေးများမှာ တစထက်တစ ပိုနီရဲလာပြီး အတွင်းထဲတွင် တကယ့် မီးလျှံများ လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။ မီးလျှံများက တဖြည်းဖြည်း အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ထည် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး အော်မြည်သံ တစ်ခုနှင့်အတူ ရုပ်သေးငှက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးလျှံ အစုအဝေး တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ အငွေ့အသက်များကို စုပ်ယူပြီး ယင်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရုပ်သေးငှက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မီးလျှံမှာ စစ်မှန်သော တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံနှင့် ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွား" လေနှင်ရာ ခရီးသည်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ့လက်ဖဝါးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးငှက်က အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ပြီး လေးကြိုးမှ လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပျံထွက်သွားကာ မီးထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။ လှိုဏ်ခေါင်း နံရံတလျှောက်ရှိ တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ အစွန်ဆုံး အပိုင်းမှနေ၍ မီးတောက်ထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖူး...</p> <p> </p> <p>မီးလျှံကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးသည့်တိုင် ရုပ်သေးငှက်မှာ ချက်ချင်း ပြာကျမသွားပေ။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ငှက်ငယ်လေး တစ်ကောင် ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပ်ယူခဲ့သော တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ အငွေ့အသက်များက ယခုအခါ အသုံးဝင်လာခဲ့လေပြီ။ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ရုပ်သေးငှက်ကို တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားစေရန် ကူညီပေးတော့သည်။ သို့သော် ဤပေါင်းစပ်မှုမှာ ကြာရှည် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ကိုယ်ထည်ထဲရှိ အငွေ့အသက်များမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် နှုန်းဖြင့် ကုန်ဆုံးနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သော်လည်း တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အငွေ့အသက်များ ကုန်ခမ်းသွားသည်နှင့် ရုပ်သေးငှက်လည်း ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယင်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ စက္ကန့်တိုင်း သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်နေသည်ကို မြင်နေရသည်။ အများဆုံး အသက်ရှူချိန် ဆယ်ကြိမ်သာ ခံပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးငှက် မီးလျှံထဲ ဝင်ရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် ချင်စန်းလည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အသွင်မဲ့ ဓားပေါင်းစပ်ခြင်းကို အသုံးပြု၍ မီးကိုတိုးသော ပိုးဖလံ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လေနှင်ရာ ခရီးသည်က လက်သီးဆုပ်၍ အသံနိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပွင့်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးငှက်က အတောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာ ခတ်ပြီး မီးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ကခုန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျက်သရေရှိပြီး ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။ သို့သော် ငှက်တေးသံ မရှိ... တိတ်ဆိတ်မှုသာ။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဝမ်းနည်းမှု တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပြီး ဤလောကမှ မပျောက်ကွယ်မီ ရုပ်သေးငှက်၏ နောက်ဆုံး ဖျော်ဖြေမှု တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က ၎င်းကို မျှားစာအဖြစ် အသုံးပြုပြီး အနည်းငယ်ဖြင့် များစွာသော အကျိုးကို ရယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ဘိုးဘေးများပင် မကပ်ရဲသော တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ အစွန်းပိုင်းမှာ ဖိအားအောက်တွင် တုန်ခါသွားသည်။ မီးလျှံနှင့် နံရံကြားတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ဟာကွက်တစ်ခု ပွင့်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက အချိန်ကိုက် ရောက်လာပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ တိုးဝင်ကာ တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ တဖက်ခြမ်းသို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးလျှံကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် မိစ္ဆာမီးလျှံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အပူရှိန်ကိုပင် မခံစားရသေးခင် အေးစက်သော ယင်မိစ္ဆာ လေပြင်း တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး ဝါးမြိုသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူက ရေခဲနှင့် မီး ကမ္ဘာလောက တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု တစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးသွားတော့သည်။ ရေခဲလေပြင်းက အေးခဲနေသော အပိုင်းအစများကို သယ်ဆောင်လာပုံရသည်။ ဤနေရာတွင် တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံနှင့် ရောထွေးပြီး မီးနှင့် ရေခဲ ယှဉ်တွဲနေထိုင်သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။</p> <p> </p> <p>ခါးသီးလောက်အောင် အေးစက်သော်လည်း ခံနိုင်ရည် ရှိသေးသည်။ အအေးဒဏ်ကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော ခံစစ် မှော်ရတနာများမှာ မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤနေရာရှိ ဓားချီကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းမှာ ယင်မိစ္ဆာ ရေခဲလေပြင်းထက် ပိုပြင်းထန်ကြောင်း ချင်စန်း ပြောနိုင်လိုက်သည်။ ဤထူးဆန်းသော မျှခြေမှာ တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ၏ ပူပြင်းမှုက ရေခဲအေးစက်မှုကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မျှခြေညှိပေးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ထိုအစွန်းရောက် အေးစက်မှုက ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ထင်ရှားစွာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ မူလဝိညာဉ်ဆီ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာ၏။ တခြားလူ တစ်ယောက်သာ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပါက သူတို့၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ခဏအတွင်း ကြေမွသွားပြီး ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ အေးခဲ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရှေ့ဆက်တိုးလေ ဓားရာနှင့် ဓားချီ၏ မူလဇာစ်မြစ်ဆီ ပိုနီးကပ်လေဖြစ်ပြီး ပိုအေးစက်လေပင်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ရှိနေသော အရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယင်မိစ္ဆာ ရေခဲလေပြင်း ဆိုသည်မှာ မပြောပလောက်ပေ။ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ဘိုးဘေးများပင် ထိုရေခဲပြင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော်လည်း ဤဓားချီ လွှမ်းမိုးထားသော ဓားရာထဲသို့မူ ခြေချရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်က ကြပ်တည်းနေသည်။ ချင်စန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျဉ်းချုံး အကဲခတ်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် လှိုဏ်ခေါင်းက မနီးမဝေးတွင် ပြတ်တောက်သွားပြီး ကမ်းပါးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လှိုဏ်ခေါင်း၏ အဆုံး၊ သူ ရပ်နေသော နေရာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တောင်ကမ္ဘာ နေမင်းမီးလျှံ ရှိနေသည့် အခန်းနှင့် အရွယ်အစား တူညီသော ကျောက်ခန်းမ တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်၏ သတင်းအချက်အလက်သာ မှန်ကန်ပါက ဆေးပေါင်းအိုး အပိုင်းအစမှာ ထိုကျောက်ခန်းမထဲတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင်လည်း ဓားချီနှင့် ယင်မိစ္ဆာ လေပြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ချင်စန်း မတုန်လှုပ်ပေ။ ခုန်ပျံပြီး ထိုနေရာသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီး... ရွှီး...</p> <p> </p> <p>လေပြင်းများက တဝေါဝေါ တိုက်ခတ်နေပြီး ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း အံကြိတ်ပြီး မုန်တိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့ဆက်တိုးလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမဆောင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားချီများ ပြည့်နှက်နေသော လေပြင်းက မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်တောက်နေသည်။ ရှေးဟောင်း အကာအကွယ် အတားအဆီးများ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မဟုတ်ပါက ခန်းမဆောင်မှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အပျက်အစီးများ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းပိုင်းမှာ အများအားဖြင့် ဗလာဖြစ်နေသည်။ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့ဖူးသော မည်သည့်အရာမဆို လေပြင်းကြောင့် လွင့်ပါသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လေပြင်းများက လည်ပတ်နေသော ဝဲကတော့ တစ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။ ထိုဝဲကတော့ အတွင်းတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းရောင် တစ်ခု မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း မျက်လုံးများ မှေးစင်းလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိသော ကြေးစိမ်းရောင် အတုံးတစ်တုံး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သံချေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မည်သည့် ကမ္ပည်းစာ သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်း အမှတ်အသားမှ မပါရှိသော ရိုးရှင်းသည့် ကြေးနီ အပိုင်းအစ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အစွန်းများမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှနေပြီး တစ်ချိန်က ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မှော်ရတနာ တစ်ခုမှ ကွဲကြေပြီး ဤနေရာတွင် စွန့်ပစ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လေးလံပုံရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းဒဏ်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဖျက်ဆီးတတ်သော ဓားချီ လေပြင်း၏ နောက်ခံကြောင့်သာ ဤပစ္စည်း၏ ထူးခြားသော သဘာဝကို အမှန်တကယ် ခံစားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးကျပြီး တည်ကြည်ကာ ခမ်းနားသော အငွေ့အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစဆီမှ နတ်ဘုရား မှော်ရတနာ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံမခံမိပေ။ ဤအရာများ အားလုံး အလဟဿ မဖြစ်စေဖို့သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ချလွင်...</p> <p> </p> <p>စူးရှသော ဓားမြည်သံ တစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သစ်နက်ဓားက ပြင်းထန်သော ဓားချီဖြင့် တောက်ပလာကာ ယင်မိစ္ဆာ လေပြင်း ဝဲကတော့ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက မြေကြီးကို ခြေထောက်ဖြင့် ဆောင့်နင်းပြီး ဝဲကတော့ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဗဟိုချက်ဆီ တည့်တည့် ဝင်ရောက်သွားပြီး ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစကို လှမ်းယူ၏။</p> <p> </p> <p>သတိထားနေသော်လည်း ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစက မည်သည့် ခုခံမှုမှ မပြုလုပ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့လက်ဖဝါးက အလွယ်တကူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးမှု တစ်ခု သူ့အထိအတွေ့မှ တဆင့် စီးဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားချီနှင့် ယင်မိစ္ဆာ လေပြင်းတို့၏ တိုက်စားမှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရသော်လည်း လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့။</p> <p> </p> <p>ဒါကမှ နတ်ဘုရား မှော်ရတနာ အပိုင်းအစ တစ်ခု ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံပဲ...</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိသည်။ ဤကျိုးပဲ့နေသော ကြေးနီ အပိုင်းအစမှာ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း အသိအမှတ် ပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး မဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့ကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပြီး ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစကို မနိုင်ရုံသာမက လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ ဒီလောက် လေးနေရတာလဲ...</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲရင်း ချင်စန်းလည်း အလျင်အမြန်ပင် စစ်မှန်သော အနှစ်သာရများကို လက်ဖဝါးထဲ ပိုဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစကို အောင်မြင်စွာ မနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အသက်ရှူချိန် သုံးကြိမ်သာ ကုန်ဆုံးသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အပိုင်းအစကို ယူဆောင်ခြင်းက လေနှင်ရာ ခရီးသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုချောမွေ့ခဲ့သည်။ ချင်စန်းတွင် အခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရန်နှင့် ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစကို အသေအချာ စစ်ဆေးရန် အချိန်ပင် ရသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှ ကြည့်လျှင် ပိုရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ ကျောက်ခန်းမဆောင်မှာ ဗလာကျင်းနေပြီး ရှိသမျှ အရာအားလုံး ဓားချီနှင့် ယင်မိစ္ဆာ လေပြင်းကြောင့် လွင့်ပါသွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစမှလွဲ၍ တခြား ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စမ်းသပ်သည်ဖြစ်စေ၊ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ ဖြည့်သွင်းသည်ဖြစ်စေ ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစမှာ သမုဒ္ဒရာထဲ နစ်မြုပ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်မဟုတ်သော အလေးချိန်မှလွဲ၍ ကြေးစိမ်းရောင် အပိုင်းအစတွင် တခြား ထူးခြားသော အရည်အသွေးများ မပြသခဲ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save