Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(၄၁၄၅)</h2> <h2 style="text-align:center">ငရဲသို့ ဝင်ပေါက်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း လုံတောက်ကျိ မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချူဖုန်း၏ သေဆုံးမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန့်အလွန် အပြစ်ရှိမှုကို သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ ချူဖုန်း၏ အကူအညီကို မတောင်းခံခဲ့လျှင် ချူဖုန်းအဖို့ ရှေးခေတ်ဟောင်း ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်း သားရဲနှင့် ကြုံတွေ့ကာ ထိုကဲ့သို့ သေဆုံးခဲ့ရမည် မဟုတ်ဟု သူ ယူဆမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လုံတောက်ကျိမှာ ကြီးလေးသော တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူဖုန်း၏ သေဆုံးမှုအတွက် သူ ဝမ်းနည်းခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်ခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စကြောင့် သူ၏ အရေးကြီးသော တာဝန်ကို စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စက နဂါးမျိုးနွယ်စုသို့ သူ၏ မျိုးနွယ်စု ပြန်သွားနိုင်ခြင်း ရှိမရှိနှင့် ပတ်သက်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်က အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အချိန်ကျလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုံတောက်ကျိနှင့် ရှေးဦးသိုင်း နဂါးမြို့မှ ကျန်သိုင်းထိပ်သီးများမှာ အသူတစ်ရာနက်သော တွင်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တွင်းမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ တွင်း၏ အကျယ်သာ ရေကန်တစ်ခု၏ အရွယ်အစားနှင့် တူညီခဲ့လျှင် လူသားတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အတိုချုပ်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ထိုကြီးမား၍ အသူတစ်ရာနက်သော တွင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေချိန်၌ အလွန့်အလွန် သေးငယ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ တွင်းအနီးတွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု  စုရုံးမိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူတစ်ဦးမျှ ၎င်းအတွင်းသို့ ခြေမချနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အသူတစ်ရာနက်သော တွင်းသို့ ဝင်ပေါက်ကို ကာကွယ်ထားသည့် မမြင်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ် အစီအရင် အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုမမြင်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ် အစီအရင်မှာ အလွန့်အလွန် အားကောင်း၍ မျက်မှောက်ရှိနေသည့် လူအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုံလောက်ကျိလည်း အသူတစ်ရာနက်သော တွင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းကို သူ များစွာ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူက မျက်မှောက်ရှိနေသည့် လူများကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူတို့အားလုံး မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်သည့်တိုင်၊ နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သူနှင့် သူ၏ ရှေးဦးသိုင်း နဂါးမြို့နည်းတူ သနားဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သည့်တိုင် ၎င်းတို့မှာ သူ့ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြောင်း လုံတောက်ကျိ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပြီး ရန်သူအကြောင်း သိလျှင် အမြဲတမ်း အောင်ပွဲရလိမ့်မည်’ ဟူ၍ ဆိုရိုးရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လုံတောက်ကျိ မပေါ့ဆဝံ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ လုံတောက်ကျိနံဘေးတွင် ရှေးဦးသိုင်း နဂါးမြို့မှ သိုင်းထိပ်သီးများအပြင် နောက်ထပ်လူတစ်ဦး ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူကား ရှေးဦးသိုင်း ကြယ်တာရာမြေ၏ ကျော်ကြားသော အသန်မာဆုံး ကမ္ဘာ့စိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်သူ ဆရာကြီးလျန်ချိုးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆရာကြီးလျန်ချိုး၏ လက်ရှိ စိတ်အခြေအနေမှာ များစွာ မကောင်းလှပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မြို့စားလုံ၊ မိတ်ဆွေလေးချူဖုန်းက တကယ်ပဲ ကံခေမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာလား”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးလျန်ချိုးက ကောက်ကာငင်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ချူဖုန်း သေဆုံးကြောင်း သူ သိရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းကို သူ လက်မခံနိုင်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့ခံစားချက် ထိုမျှ လေးနက်နေခဲ့သည်မှာလည်း ထိုအချက်ကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူက ချူဖုန်းအပေါ် များစွာ အထင်ကြီးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီးလျန်ချိုး၊ ဒီကိစ္စက အပြည့်အဝ မှန်ပါတယ် … အဲဒါကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားလုံးက ကျုပ်အပြစ်ပါ … မိတ်ဆွေလေးချူဖုန်း သေရတာ ကျုပ်ကြောင့်ပါ”</p> <p> </p> <p>လုံတောက်ကျိက သူ့မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးရှိ လိပ်ပြာမလုံသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လှောင်ပြောင်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“လုံတောက်ကျိ၊ အဲဒီလူငယ် ရိုးရိုးတန်းတန်း သေသွားတယ်လို့ ခင်ဗျားပြောရင် အမှန်လို့ ကျုပ် လက်ခံလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက သူ့ကို ရှေးခေတ်ဟောင်း ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်း သားရဲတစ်ကောင် မျိုချခဲ့တယ်လို့ တကယ် ပြောနေတယ် … ကျုပ်အထင်တော့ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို ဟာသလုပ်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှေးခေတ်ဟောင်း ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်း သားရဲတွေက ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်း ကြယ်တာရာမြေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေဆိုတာ ဘယ်သူ မသိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှေးခေတ်ဟောင်း ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်း သားရဲတွေရဲ့ အရိုးစုတွေ ရှိနေပေမဲ့ သူတို့ မျိုးတုံးသွားခဲ့တာ ကြာလှပြီ”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သူမှာ ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မုတ်ဆိတ်မည်းမည်းနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားမှာ အလွန် ရက်စက်သည့်အသွင် ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့နောက်တွင် တူညီဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအတော်များများ ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အကြောင်း မသိသူများမှာ သူ၏ မှတ်ချက်များကို ကြားရပြီးနောက် သူ့ကို လုံတောက်ကျိ၏ ပြိုင်ဘက်ဟု တွေးထင်မိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက လုံတောက်ကျိ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါချေ။ သူနှင့် လုံတောက်ကျိတို့ အကြားတွင် ပဋိပက္ခ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူက လုံတောက်ကျိ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားသည့် အင်အားစုလေးခု၏ ခေါင်းဆောင်များအနက်မှ တစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း အမျိုးသားမှာ ရှေးဦးသိုင်း နဂါးမြို့မှ လူများနှင့် လုံတောက်ကျိအပေါ် အထင်သေးနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ပြောခဲ့တာ အတော် ယုံနိုင်စရာမရှိမှန်း ကျုပ် သိပါတယ် … ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ကျုပ် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့ရတဲ့ အရာပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှေးခေတ်ဟောင်း ကောင်းကင်ဝါးမျိုခြင်း သားရဲတွေ ရှိနေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လုံတောက်ကျိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာသပဲ … ခင်ဗျားတို့ ရှေးဦးသိုင်း နဂါးမြို့က သတင်းထွက်နေသလို အတော် အသုံးမကျဘူး ထင်ပါရဲ့ … ခင်ဗျားတို့ အသုံးမကျလွန်းလို့ တခြားသူရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ဖို့ တရားလွန် အပြောတွေကို အားကိုးနေရတယ်”</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်တို့ ရှေးဦးသိုင်း ကြယ်တာရာမြေရဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လုံတောက်ကျိ၊ အင်အားစုငါးခု ပူးပေါင်းရမယ်လို့ နဂါးမျိုးနွယ်စု စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားလို့သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် ကျွန်မတို့က ရှင်နဲ့ လုံးဝ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်ပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ … နောက်ဆုံးတော့ နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးတွေက လေးတုံးပဲ ရှိတာလေ … ရှင့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်မှု ချို့တဲ့နေရင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မရနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါက လုံတောက်ကျိအတွက်တင် မကဘူး … ကျန်တဲ့ ရှင်တို့အတွက်လည်း မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ရဲ့ မဟာမိတ်က အင်အားစုငါးခုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားပြီး နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးတွေက လေးတုံးပဲ ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့က မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ စွမ်းဆောင်မှုအလိုက် ခွဲဝေရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိရင် နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>အဘွားအိုတစ်ဦးက ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အင်အားစုငါးခု၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့အနက် အခြားသော အင်အားစုတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား သတိမပေးရင်တောင် အဲဒါကို ကျုပ်တို့ သိတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်အင်အားစုများမှ ကိုယ်စားလှယ်များလည်း သူတို့၏ စကားများကို တုံ့ပြန်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုံတောက်ကျိမှာ ဤအခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည်ကိုမျှ မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်နှင်းအပ်ခြင်း အထက်ဘုံသို့ သူ ကြိုတင်၍ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တန်ပြန်ရေး အစီအမံတစ်ခုကို ထိုအင်အားစုလေးခုနှင့် ဆွေးနွေးနိုင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူတစ်ဦးတည်း ကြိုရောက်လာခဲ့ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ကျန်အင်အားစုလေးခုမှာ မကြာမီကမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုအင်အားစုလေးခု၏ သဘောထားကို မမေးမြန်းဘဲ သူ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့က မဟာမိတ်များ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့အကြားတွင် ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူတို့အားလုံးက သူ၏ ရှေးဦးသိုင်း နဂါးမြို့ကို လိုအပ်သည့် အရေအတွက် ပြည့်မီစေရန် အိမ်ဖြည့်အဖြစ်သာ ရှုမြင်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် လုံတောက်ကျိ၏ ခွန်အားက သူတို့ထက် ပိုမိုသန်မာကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့နှင့် ငြင်းခုံရန် လုံတောက်ကျိ စိတ်မဝင်စားခဲ့သည်မှာလည်း ထိုအချက်ကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုံတောက်ကျိမှာ အရှက်ခွဲမှုကို သည်းခံမည့်သူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူ သည်းခံခဲ့သည်မှာ သူ့ခွန်အားကို မဖော်ထုတ်လိုခဲ့၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအင်အားစု လေးခုစလုံးက သူ့ကို အိမ်ဖြည့်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူ၍ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်မှသာ သူ၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားနှင့် လုံတောက်ကျိဟူသည့် သူ မည်သို့သော လူစားမျိုး ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အထက်ကောင်းကင်တွင် ရွှေရောင်အလင်း ဖြာထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည့် ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လျှင် အောက်ဘက်ရှိ လူအားလုံး တညီတညာတည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ လုံတောက်ကျိနှင့် ကျန်သူများလည်း ခြွင်းချက်မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရွှေရောင်အလင်းထံမှ လွင့်မျောနေသော စစ်ရထားဆယ့်ရှစ်စင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘နဂါးမျိုးနွယ်စု’ ဟူသည့် စာလုံးများကို ရေးထိုးထားသည့် အလံများက ၎င်းတို့အပေါ်ဘက်တွင် လွင့်ဝဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စစ်ရထားများဖြင့် ရောက်ရှိလာသူများမှာ နဂါးမျိုးနွယ်စုမှ လူများပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သခင်တို့ကို ကျုပ်တို့ ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>နဂါးမျိုးနွယ်စုမှ လူများ ရောက်ရှိလာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့မိချိန်တွင် အောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်မြည်ဟိန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့အားလုံး ထလို့ရပြီ”</p> <p> </p> <p>အဓိက စစ်ရထားအတွင်းမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ၊ ဒီတွင်းကို အဆုံးမဲ့ချောက်လို့ ခေါ်တယ် … အဲဒီအထဲမှာ ရှိနေတာက ကျုပ်တို့ နဂါးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖိုးတန် ကျင့်ကြံမှုရတနာ၊ နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအဆုံးမဲ့ချောက်က ရှေးခေတ်ဟောင်းကနေ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ရှေးခေတ်ဟောင်းရဲ့ မဟာ အစီအရင်တစ်ခုနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ် … အဲဒါကို ချိုးဖျက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး … ဒါ့အပြင် ဝင်ပြီးတဲ့နောက် မင်းတို့ရဲ့ သေရေးရှင်ရေးကို မင်းတို့ပဲ တာဝန်ယူရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အခုအချိန်မှာ လက်လျှော့ချင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ထွက်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ စစ်ရထား ဆယ့်ရှစ်စင်းစလုံးမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားကြသည်။ ၎င်းတို့တွင် လူအတော်များများ ဝင်ဆံ့သည်မှာ ကျိန်းသေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဦးတလေမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ စကားပြောခဲ့သည့် အဘိုးအိုပင် လူလုံးမပြခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ လူများမှာ သူတို့၏ ရုပ်သွင်များကို မြင်တွေ့ရန် အရည်အချင်း မမီကြသည့်နှယ်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ သဘောထားများမှာ အလွန့်အလွန် စီးပိုးလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့တိုင် အောက်ဘက်ရှိ မည်သူတစ်ဦးမျှ တစ်စုံတစ်ရာ မကျေနပ်မှုကို မဖွင့်ဟဝံ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထွက်သွားဝံ့သူလည်း မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအစား သူတို့အားလုံးက အသူတစ်ရာနက်သော တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သူတို့၏ သန္နိဋ္ဌာန်များကို ဖွင့်ဟခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်လျှင် စစ်ရထားထံမှ အဘိုးအို၏ ကျေနပ်သော ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့အားလုံး ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြပုံပဲ … ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့က အတော်အသင့် သတ္တိရှိတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ကျုပ်က မင်းတို့ကို အကူအညီတချို့ ပေးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မကြာခင် ကျုပ်တို့ရဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုက မင်းတို့အားလုံးကို ကူညီပြီး ဒီရှေးခေတ်ဟောင်းရဲ့ မဟာ အစီအရင်ကို အသက်သွင်းပေးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို အသက်သွင်းပြီးတာနဲ့ ဝင်ပေါက်တွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ် … ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဝင်ပေါက်တွေကို တစ်ပြိုင်နက် ဖွင့်ဖို့ ကမ္ဘာ့စိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်သူငါးယောက် လိုအပ်တယ် … အဲဒီနောက်မှပဲ ဝင်ပေါက်တွေကို ချိုးဖျက်နိုင်တယ် … ချိုးဖျက်ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့အားလုံး အဆုံးမဲ့ချောက်ကို ဝင်နိုင်ကြလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီအဆုံးမဲ့ချောက်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေဦးမှာပဲ … ဒါပေမဲ့ နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံး ရယူဖို့ အခွင့်အရေးက အဲဒီအထဲမှာ ရှိနေတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဆုံးမဲ့ချောက်ထဲမှာ နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံး လေးတုံးတိတိ ရှိတယ် … နဂါးကြော ရင်းမြစ်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရတဲ့ ဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံးကို ခေါ်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ်စုကို ပြန်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို ပြောပြီးနောက် စစ်ရထားဆယ့်ရှစ်စင်းက အက္ခရာများနှင့် သင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည့် အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းများ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် အဆုံးမဲ့ချောက်အတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အုန်း …”</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဆုံးမဲ့ချောက်သို့ အလင်း မဝင်ရောက်နိုင်မီ စိတ်ဝိညာဉ် အစီအရင်တစ်လွှာက ၎င်းကို တားဆီးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး၌ မမြင်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ် အစီအရင်မှာ အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စိတ်ဝိညာဉ် အစီအရင်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မျက်မှောက်ရှိနေသည့် ကမ္ဘာ့စိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်သူအားလုံး ပင့်သက်ကိုယ်စီ ရှိုက်သွင်းလိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ အင်အားစုအသီးသီး တောင်းဆိုထားခဲ့သည့် ကူညီသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က စိတ်ဝိညာဉ် အစီအရင်ကို ချိုးဖျက်ခြင်းအတွက် အရေးပါကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် မဟာ အစီအရင်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဖိအားကို သူတို့အားလုံး ခံစားမိခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူ ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက မဟာ အစီအရင် ထွက်ပေါ်လာမှုနှင့် ယှဉ်တွဲလာခဲ့၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါမှာ အဆုံးမဲ့ချောက်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကား အလွန့်အလွန် ပြင်းထန်သော သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုးထွင်းမြင်နိုင်သော ကမ္ဘာ့စိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်သူများ ဖြစ်သည့်အလျောက် အဆုံးမဲ့ချောက်မှာ သူတို့အတွက် အခြားမည်သည်ထက်မဆို ငရဲနှင့် ပိုတူနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save