Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကိုယ်မင်း အနိုင်မရနိုင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်တာလား”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... မင်းကတော့ သေမင်းရဲ့ခေါ်သံကို ကိုယ်တိုင်နှိုးဆွလိုက်တာပဲ။ သေခြင်းတရားရဲ့ စွမ်းအားစက်ကွင်းထဲကိုလည်း မင်းရောက်နေပြီ”</p> <p>ရွှီရန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>ခုနက သူ ဓားကို လွှဲယမ်းခဲ့စဉ်က ဤရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို ပစ်မှတ်တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားပြီး သူ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို လုံးဝအသုံးမပြုရသေးသလို စူပါပေါက်ကွဲအားပြင်းဓားချက် သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းမျိုးစေ့ကိုလည်း အပြည့်အဝ မထုတ်ဖော်ရသေးပေ။ သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် လေ့ကျင့်နေခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ဤရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးသည် ထူးဆန်းပြီး အမည်မသိသော စွမ်းအားအချို့ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကိုယ်၎င်း အမှန်တကယ်ပင် အနိုင်မရနိုင်တော့ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းပင်။</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ဝိညာဉ်သလင်းချပ်ဝတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အဆင့်မြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို အပြည့်အစုံ ဆင်မြန်းထားသည့်အလား ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ လျှာဖျားများမှာပင် စိပ်စိပ်လေးများ ပေါက်နေသည့် ဆူးချွန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>အဲ့လိုဝတ်ထားလဲ ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p>ရွှီရန်က ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အေးအေးလူလူပင် ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်ကို ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။</p> <p>ယွဲ့နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး နှစ်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မမြင်နိုင်သော ထိုနယ်ပယ်အတွင်းသို့ အလုံးစုံ ဝန်းရံခြင်း ခံလိုက်ရသည်ကို ထိုရှေးဟောင်းသစ်ပင်မိစ္ဆာမှာ သတိပင်မထားမိပါချေ။</p> <p>၎င်းသည် သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသော ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>၎င်း၏ ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲပစ်ရန်အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု တွေ့ရှိသွားပုံပင်။</p> <p>လက်မမလပ် လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော လျှာလှံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူကို ထိုးစိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လှံများမှာ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားရုံမျှသာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍သာ အခြားသော သက်ရှိတစ်ကောင်ဖြစ်ပါက ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးနေလောက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ၎င်းသည် သစ်ပင်မိစ္ဆာထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားစဉ် အရှိန်ပင် လျော့မသွားခဲ့ပေ။</p> <p>ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူသည် စိတ်ဆန္ဒဆိုင်ရာ ပကတိစည်းမျဉ်းများထဲမှ တစ်ခုပင်။</p> <p>မည်သူမျှ ၎င်းကို တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>၎င်းသည် တစ်နယ်ပယ်လုံး၏ အခြေခံကျသော နိယာမဖြစ်သဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးမှသာ ၎င်းကိုလည်း ချေမှုန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်သည့် ပြိုင်ဘက်မျိုးအား ရွှီရန် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သစ်ပင်မိစ္ဆာသည် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူက ၎င်း၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကပ်ပါးကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လာသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p>၎င်းသည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ၏ တိုက်ပွဲစွမ်းရည်ကို ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းမျှ အတင်းအကျပ် လျော့ကျသွားစေရုံသာမက မျက်နှာပေါ်၌ပါ ကခုန်နေခဲ့သည်။</p> <p>သစ်ပင်မိစ္ဆာက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>“မင်းကို ငါထိုးသတ်လို့ ရမရ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”</p> <p>၎င်းသည် သူ့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူကို ရိုက်ချရန်အတွက် လျှာဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်သော်လည်း ယွဲ့နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူမှာ အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းအောင် သစ်ပင်မိစ္ဆာ၏ မျက်နှာတွင် မြဲမြံစွာ ကပ်တွယ်နေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကိုယ်ထည်အစစ်မဟုတ်သလို အမြင်အာရုံနှင့် အာရုံခံစားမှုများကိုလည်း မထိခိုက်စေသော်လည်း ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သစ်ပင်မိစ္ဆာကို ဒေါသပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။</p> <p>ရာနှင့်ချီသော လျှာတန်းကြီးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးနေသဖြင့် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ကျင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ကိုယ့်သင်္ချိုင်းကိုယ် တူးနေတာလား မင်းကတော့ နေရာကောင်း ရွေးတတ်သားပဲ။ မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ရွှီရန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဖျက်ဆီးခြင်းတံဆိပ်အထပ်ထပ် ဆင့်တက်လာမည့် အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဆယ်ဆခန့်သာ ကွာခြားတော့သည့်အတွက် ဖျက်ဆီးခြင်းတံဆိပ်သည် အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာ ဆင့်တက်လာခဲ့ပြီး ဆယ်မိနစ်ခန့်အတွင်းမှာပင် အပြည့်အဝ ဖြစ်လာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။</p> <p>ဤအရှိန်အဟုန်မှာ ယခင်က သစ်သားရုပ်တုမိစ္ဆာကို သုတ်သင်စဉ်ကနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားလှသည်။ ထိုစဉ်က သွေးစွမ်းအင် ၁.၂ သန်းရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကိုပင် ဖျက်ဆီးခြင်းတံဆိပ် အပြည့်ဖြစ်လာရန် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ယခုမူ သွေးစွမ်းအင် ၁၀ သန်းနီးပါးရှိသော မိစ္ဆာကြီးကို ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် အပြီးအပိုင် ရှင်းလင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်း၌ ဆယ်မိနစ်ဆိုသော အချိန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှည်လျားလှသည်။ သို့သော် အမဲလိုက်သမားတစ်ဦးက အမြဲတစေ စိတ်ရှည်ရမည်ပင်။</p> <p>ဆယ်မိနစ်မကဘဲ တစ်နေ့နှင့် တစ်ညပတ်လုံး အနားမနေတမ်း အမဲလိုက်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ရွှီရန်အနေဖြင့်လည်း ထိုသစ်ပင်မိစ္ဆာထံမှ ဓားစာခံများကို ကယ်တင်ရန် မလိုအပ်သဖြင့် ဤသားရဲကြီးကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းပစ်ရန်အတွက် အချိန်အလုံအလောက် ရှိနေသည်။</p> <p>သူသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုလျက် မြေပြင်အထက် မီတာ ၁၈၀၀ အမြင့်တွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ သားကောင်ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>သစ်ပင်မိစ္ဆာသည် ငါးမိနစ်ခန့် ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းပြီးနောက်တွင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းက အာရုံခံမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်မှာ ၎င်းကို ခြိမ်းခြောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းသူကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့လှည့်ကာ အဝေးတစ်နေရာဆီသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်တော့သည်။</p> <p>ရွှီရန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “စစ်ကူတွေ သွားခေါ်မလို့လား မင်းကို အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်မျိုးတော့ ငါ ပေးလို့မဖြစ်ဘူး”</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီရန်မှာ အေးစက်ရက်စက်လှသော ယမမင်းနှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။</p> <p>သူသည် စူပါပေါက်ကွဲအားပြင်းဓားချက်အချို့ကို အသုံးပြုကာ ထိုသစ်ပင်မိစ္ဆာကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ လက်နက်များ အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ထိုအက်ကြောင်းများကြားမှ သွေးများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသွေးတန်းကြီးများမှာ အတော်ပင် မြင့်မားသော နေရာအထိ ပန်းထွက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သွေးများကို တမင်တကာ ပန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ရွှီရန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသစ်ပင်မိစ္ဆာ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်ကို သူ သိသည်။ ပျံ့နှံ့နေသော သွေးမြူများမှတစ်ဆင့် ရွှီရန်ကို သွေးစွန်းစေပြီး သူ၏ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ ရွှီရန်ကို တိုက်ရိုက်မထိမှန်လျှင်ပင် လေထုထဲ၌ သွေးငွေ့မော်လီကျူးများကို ချန်ထားရစ်ရမည်ဖြစ်ရာ ရွှီရန်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းက ရိပ်မိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သွေးမြူတစ်စက်မျှ ရွှီရန်ကို ထိမှန်သွားသည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်းအတတ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤအကွက်မှာ အခြားသူများအတွက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် လှည့်ကွက်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရွှီရန်အတွက်မူ အသုံးမဝင်ပါချေ။</p> <p>ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်သည် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသော သွေးမြူများကို အခြေခံအမှုန်အမွှားများအဖြစ်သို့ ချေဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင်ပင် လွင့်ပါးသွားစေသည်။</p> <p>ရွှီရန်၏ နယ်မြေလွှမ်းမိုးမှု အတိုင်းအတာမှာ အချင်းဝက် မီတာနှစ်ထောင်အထိ ရှိနေခြင်းကြောင့် သွေးမြူများမှတစ်ဆင့် ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ် တည်ရှိနေသည်ကို သစ်ပင်မိစ္ဆာ သိရှိသွားလျှင်ပင် ရွှီရန် အတိအကျ မည်သည့်နေရာမှာ ရှိနေသည်ကိုမူ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရွှီရန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာမူ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မီတာနှစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ တရုတ်ပြည်၏ အထွတ်အမြတ်ထားရာ တောင်ကြီးငါးလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ထိုက်ရှန်းတောင်ပင်လျှင် ၁,၅၃၂.၇ မီတာသာ မြင့်မားပါသည်။ ရွှီရန်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် ထိုမိစ္ဆာသည် ထိုက်ရှန်းတောင်ထက်ပင် မြင့်သောနေရာသို့ အရင်ဆုံး တက်လှမ်းနိုင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရွှီရန်က ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သစ်ပင်မိစ္ဆာက အရှိန်ဖြင့် ခုန်တက်နိုင်သော်လည်း ရွှီရန်မှာ ငြိမ်ခံနေမည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။</p> <p>သစ်ပင်မိစ္ဆာသည် အပေါ်သို့ အားကုန်သုံး၍ ခုန်တက်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်</p> <p>ရွှီရန်သည် မိုးကြိုးခြေလှမ်း သုံးထောင်ကို အသုံးပြုကာ ဘေးဘက်သို့ ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။ သစ်ပင်မိစ္ဆာသည် ပစ်မှတ်လွဲချော်သွားပြီး လေထဲတွင် ယောင်ယမ်းကာ ရုန်းကန်နေရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ မြေကြီးမှာ သိမ့်သိမ့်တုန်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ဝေတက်လာကာ တောင်ကုန်းကြီးမှာ အက်ကွဲသွားပြီး ကမ်းပါးယံကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>“အားးးးး”</p> <p>“အားးးးး”</p> <p>သစ်ပင်မိစ္ဆာသည် ပထမတွင် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ အမျိုးသားအသံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p>ထိုဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မြည်တမ်းသံများမှာ ရွှီရန်၏ ကျောရိုးထဲအထိပင် စိမ့်သွားစေသည်။</p> <p>အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဝဲပျံနေသဖြင့် အပူချိန်မှာ ၁၀ ဒီဂရီခန့် ကျဆင်းသွားသော်လည်း ရွှီရန်အတွက်မူ သူ၏မျက်နှာကို လာရောက်ပွတ်သပ်နေသော လေပြေလေညင်းမှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်၏ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးပင်။</p> <p>ရွှီရန်သည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် တိမ်တိုက်များအထက်မှနေ၍ သူ၏ သားကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အမဲလိုက်နေသော လင်းယုန်တစ်ကောင်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် တူညီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save