Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၄</h2> <h2 style="text-align: center;">အခမ်းအနား အငွေ့အသက် အပြည့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်နှစ် ကြာပြီးနောက် ချင်မင်က ဒီနေရာတွင် လက်မောင်းရှည် အမျိုးသားနှင့် မတော်တဆ ပြန်ဆုံရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန် အံ့ဩသွားပြီး ရင်ထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ကိစ္စများ အများအပြား ရှိနေကာ ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို သိရှိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။</p> <p>ချွေဟုန်က သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကာ ပြဿနာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိ၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို ဆင်အိုကြီး မသိစေရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး ဆက်ဆံရန် ခက်ခဲသော မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲများက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ချွေချုံရွှမ်ကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့ပြီး အကယ်၍ ချွေချုံဟယ်ကိုပါ ထပ်မံ ဖမ်းဆီးသွားမည်ဆိုလျှင် သူ တကယ်ပဲ ရူးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်က ထိုတိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့ဩခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း အစရှိသည့် အမူအရာ အပြောင်းအလဲများကို လျှပ်တစ်ပြက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုလက်မောင်းရှည် အမျိုးသား၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး အနည်းငယ် တွေဝေနေပုံရကာ ၎င်းက ပြန်လည် ဆုံတွေ့ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသင့်သည့် အမူအရာမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p>ချင်မင်က စိုက်ကြည့်နေပြီး အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပူနွေးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရင်ထဲမှ ခံစားချက်များက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p>အရှေ့ဘက်တွင် လမ်းပိတ်နေသဖြင့် နယ်လှည့် ကုန်သည် ဦးဆောင်သော အဖွဲ့က ရှေ့ဆက် မသွားနိုင်တော့ဘဲ လူများက အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအဆင့်ရှိ တိုက်ပွဲက လူကို တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆင်အိုကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သောအခါ တောင်တန်းများ အားလုံးက လိုက်ပါ တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆင်အော်သံကြီးက အလွန် ကျယ်လောင်လွန်းလှရာ လူတိုင်း နားအူသွားကြပြီး နားကို နာကျင်စွာဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်ကြရသည်။</p> <p>ထိုကြမ်းတမ်းသော လမ်းကျဉ်းလေး၏ ညာဘက်တွင် အဆုံးအစမရှိသော ကန္တာရကြီး ရှိနေပြီး ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေကာ ဘယ်ဘက်တွင်မူ မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များသော တောင်တန်းကြီးက ဆက်တိုက် တည်ရှိနေသည်။</p> <p>ဆင်အိုကြီး တစ်ကိုယ်လုံးက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ကောင်းကင်အလင်းများ တောက်ပနေကာ နှာမောင်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော ဓားအလင်းတန်းများဖြစ်စေ၊ အပေါ်ပိုင်း ကိုယ်လက်အင်္ဂါများတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဆင်စွယ် ဓားများဖြစ်စေ အံ့မခန်း ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းများ ရှိကြရာ လမ်းကျဉ်းလေး၏ ဘယ်ဘက်ရှိ တောင်နံရံကို ရိုက်ခတ်မိသောအခါ ဧရာမ ကျောက်တုံးများ အဆက်မပြတ် ပြိုကျလာကြသည်။</p> <p>ထိုခမ်းနားကြီးမားသော တောင်ကြီးကိုပင် ၎င်းက ထိုးဖောက်သွားမည်ဟု လူများက သံသယ ဝင်နေကြသည်။</p> <p>ချွေဟုန်က နာမည်ကြီး ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ထားရာ လက်နှစ်ဖက်တွင် ပေါင်သောင်းနှင့်ချီသော ခွန်အားများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်တွင် ညအမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်ကာ ဆင်အိုကြီးကို အကြိတ်အနယ် ရင်ဆိုင်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ အောက်စည်းရောက်မနေပေ။</p> <p>လူသား သိုင်းသမားနှင့် အဆင့်မြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲတို့ တိုက်ခိုက်နေကြရာ ကောင်းကင်အလင်းများ လှိုင်းထန်နေပြီး ပေါင်ထောင်နှင့်ချီ အလေးချိန်ရှိသော ကျောက်တုံးများက တောင်ကြီးပေါ်မှ အဆက်မပြတ် လိမ့်ကျလာကာ အရှေ့ရှိ လမ်းကျဉ်းလေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>နယ်လှည့် ကုန်သည် ရွှီချန်းက ကံဆိုးလိုက်တာဟု တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကိုမှ ဒီလို ကိစ္စမျိုးနဲ့ လာကြုံရတာလဲ။ သူက လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆက်တိုက် နောက်ဆုတ်သွားပြီး အစွမ်းထက်သူများ၏ ပြဿနာထဲ ပါသွားကာ တစ်ဖွဲ့လုံး သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>"ကြောက်စရာကြီး"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်ပြီး လူအများစု၏ မျက်နှာများတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။</p> <p>သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦးက တိုက်ခိုက်နေရင်း တောင်ကမ်းပါး တစ်ခုကို ပြိုကျသွားစေပြီး ဝုန်းခနဲ အသံများနှင့်အတူ ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားက ရေကြီးသကဲ့သို့ စီးဆင်း ပြုတ်ကျလာကာ ဖုန်လုံးကြီးများ ထောင်းထောင်းထသွားပြီး အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>လူတိုင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး မျက်နှာများက ဖြူရော်နေကြသည်။</p> <p>ရွှီချန်း ခေါင်းကိုက်သွားသည်။ သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦးက ဘာလို့ ထွက်မသွားကြသေးတာလဲ။ ယခု သူတို့က လမ်းကျဉ်းလေး၏ အလယ်နှင့် နောက်ပိုင်း အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်း မရောက်မီ ထိုကန္တာရ၏ အစွန်းပိုင်း ဧရိယာမှ လွတ်မြောက်သင့်သော်လည်း ယခုအခါ အရှေ့ဘက်တွင် လမ်းပိတ်နေသဖြင့် ထပ်မံ ကြန့်ကြာနေမည်ဆိုလျှင် အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ လာလမ်းအတိုင်း နောက်ပြန်လှည့်သွားမည်ဆိုလျှင်လည်း အချိန်က လုံလောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာနေသည်။</p> <p>သိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦး ထုတ်လွှတ်သော ကောင်းကင်အလင်းများက မတ်စောက်သော တောင်နံရံကို ရှင်းလင်းစွာ လင်းထိန်စေနိုင်သော်လည်း ညာဘက်ရှိ ကန္တာရက အမြဲတမ်း မှောင်မည်းနေပြီး ကောင်းကင်အလင်းများ ဖြာကျလာသောအခါ ဤဘက်တွင် လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ်မျှပင် မဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း လူများက ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဆင်အိုကြီး ငါ မင်းနဲ့ ဆက်မပြဿနာ ရှာတော့ဘူး ငါတို့ ဒီနေရာမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>ချွေဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရတယ် မင်း သွားလို့ရပြီ"</p> <p>ဆင်အိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးမားသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တောင်ထွတ် တစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကာ လှည့်၍ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ချွေဟုန်၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရပ်လိုက်ပြီ ဆိုမှတော့ မင်းတို့ လူကို ပြန်လွှတ်ပေးလို့ ရမလား"</p> <p>"စစ်ဆေးလို့ မပြီးသေးဘူး"</p> <p>ဆင်အိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချွေဟုန်က အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်"</p> <p>"အင်း ချွေ... နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ မိသားစုဆိုတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ မျိုးနွယ်စုပေါင်း တစ်သောင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပြီး ညအမှောင်ထုအောက်က ကျယ်ပြန့်တဲ့ မြေပြင်ကြီးမှာ နာမည်ကြီးတယ်လေ ဒါပေမယ့် ငါတို့လည်း မညံ့ပါဘူး နာမည်ကြီး တောင်ကြီး တစ်တောင်မှာ နေထိုင်ပြီး မင်းတို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ နေရာတွေထဲက တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်"</p> <p>ဆင်အိုကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ချွေဟုန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန် လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ စကားပြောကြည့်ရအောင် ဒီကိစ္စမှာ သေချာပေါက် နားလည်မှု လွဲတာ ရှိရမယ် ငါတို့ ဒီနေရာကို ရောက်ခါစဆိုတော့ မင်းတို့ကို သွားစော်ကားစရာ အကြောင်း မရှိဘူး"</p> <p>သူက ချွေချုံရွှမ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြချင်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆင်အိုကြီးကို ဒီနေရာမှ ထွက်သွားအောင် မြှူဆွယ်ချင်နေကာ နောက်မှ ချွေချုံဟယ်ကို တိတ်တဆိတ် လာတွေ့ရန် စဉ်းစားထားသည်။</p> <p>...</p> <p>ရွှီချန်းက ထိုသိုင်းသမားကြီး နှစ်ဦး တောင်ကမ်းပါးပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မြန်မြန် သွား မဟုတ်ဘူး ငါနဲ့အတူ အရှေ့ကို ပြေးကြ"</p> <p>အချိန် အလုံအလောက် မရှိတော့ရာ သူက လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ စတင် ပြေးလွှားပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ဤကန္တာရ၏ အစွန်းပိုင်း ဧရိယာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်မည်ကို မလိုလားပေ။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လူအားလုံးက ဘဝသစ်ရထားသူများ ဖြစ်ကြပြီး မဟုတ်လျှင် အရှေ့ဘက်တွင် ပြိုကျနေသော တောင်ကမ်းပါးက လမ်းပိတ်နေသဖြင့် သာမန်လူများ ကျော်ဖြတ်ရန်ဆိုလျှင် အချိန်အကြာကြီး ယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့က တောက်လျှောက် အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြရာ မောဟိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် အရှေ့ဘက်တွင် မြူခိုးကြီးများ ထကျလာပြီး ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်းက ခြေအောက်တွင် ရှိနေလျှင်ပင် မကြာမီ မမြင်ရတော့ချေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ရွှီချန်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထူထပ်သော မြူခိုးကြီးများက သူ့ကို ခြေလှမ်း မြန်မြန် မလှမ်းရဲအောင် လုပ်နေပြီး အကယ်၍ လမ်းမှားပြီး ကန္တာရထဲ ဝင်သွားမည်ဆိုလျှင် အကျိုးဆက်များကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုရွှီ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီချန်းက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မကြောက်ကြနဲ့ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ငါတို့ ကန္တာရကို မရိုမသေ မလုပ်ခဲ့ဘူး အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိခဲ့တယ် အခု လုံးဝ မပြာကြနဲ့ နောက်လူက ရှေ့လူရဲ့ အင်္ကျီကို ကိုင်ထား သေရင်တောင် မလွှတ်နဲ့ ငါက အရှေ့ဆုံးကနေ လမ်းပြမယ်"</p> <p>လူအများအပြားက သူ၏ အင်္ကျီကို ကိုင်ချင်နေကြပြီး သူ့အနားတွင် ရှိနေမှသာ ပိုမို လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်း သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။</p> <p>"မတိုးကြနဲ့ ဘယ်သူ ကန္တာရထဲ ကျသွားကျသွား ငါ လိုက်မရှာဘူးနော်"</p> <p>လက်တွေ့တွင် ယခုအခါ ရွှီချန်း ကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲတွင် မသေချာချေ။ နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးက ညလမ်းတွင် သေရေးရှင်ရေးကို ဆယ်ကြိမ်ကျော် မကြုံဖူးဘဲနှင့် ဆရာ တစ်ဆူ မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု သူ့ကို ပြောဖူးရာ ယခု ကြုံတွေ့ရတော့မည်လား။</p> <p>ချင်မင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ပြီး ရွှီချန်း၏ အင်္ကျီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ စောစောက သူ တုံ့ပြန်မှု အတော်လေး မြန်ဆန်သဖြင့် အရှေ့ဆုံးသို့ ပထမဆုံး ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သဘာဝအားဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိသော နယ်လှည့် ကုန်သည်နှင့် ကပ်နေခြင်းက အယုံကြည်ရဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p>အလယ်ရှိ လူများက အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အားနည်းသွားပြီး အရှေ့ရှိ လူကို ဆွဲမထားနိုင်ဘဲ လမ်းပြနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။</p> <p>ရွှီချန်းက မီးတုတ်ကို ထုတ်ယူကာ လမ်းကို လင်းထိန်စေရန် မီးညှိရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။</p> <p>အဖွဲ့ထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့်က အလင်းရောင်ပေးသော ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာကြပြီး မီးညှိရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း မကြာမီ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော တုန်ယင်နေသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"အကိုရွှီ တစ်ခုခုက... လေအေးတွေ မှုတ်နေသလိုပဲ ကျွန်တော့် မီးကို အကြိမ်ကြိမ် မှုတ်ငြိမ်းပစ်တယ်"</p> <p>"မပြောနဲ့တော့"</p> <p>ရွှီချန်းက ထိုလူကို စကားဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူလည်း လည်ပင်းပေါ်သို့ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားရပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ မြူခိုးကြီးများက ပုံမှန်မဟုတ်အောင် ထူထပ်နေပြီး ဘယ်ဘက်ရှိ တောင်ကြီးကို မမြင်ရသလို ခြေအောက်ရှိ လမ်းကိုလည်း မမြင်ရဘဲ အဆုံးအစမရှိသော အမှောင်ထုသာ ရှိနေသဖြင့် မျက်လုံးများက အသုံးမကျတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ချင်မင် အသံမထွက်ချေ။ ဤလေထုက အလွန် လေးလံပြီး ထူးဆန်းလွန်းလှရာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မြူခိုးကြီးများ ထကျလာပြီး ဘာမှ မမြင်ရတော့ကာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများလည်း ပျံ့နှံ့၍ မရတော့ချေ။</p> <p>"အစ်ကိုရွှီ မီးတုတ် မလိုတော့ဘူး အရှေ့မှာ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှိတယ် သူတို့ မီးထွန်းထားတယ် နည်းနည်း ဝေးပြီး ဝါးတားတား ဖြစ်နေပေမယ့် သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားရင် ထွက်သွားနိုင်လောက်တယ်"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင် မြူခိုးတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ တကယ်ပဲ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှိနေတာပဲ လူရိပ်တွေ အများကြီးပဲ ခေါင်းဆောင်က မီးတုတ် ကိုင်ထားပြီး အရှေ့လမ်းကို လင်းထိန်စေတယ်"</p> <p>အခြားလူများလည်း တွေ့ရှိသွားကြပြီး ဝမ်းသာသော အမူအရာများ ပြသလိုက်ကြသည်။</p> <p>ချင်မင်က ရွှီချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် လုံးဝ တင်းမာသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများ ထသွားပုံရကြောင်း သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အဲဒီ မီးတုတ်ကို မကြည့်ကြနဲ့ အဲဒီ အဖွဲ့ကို သွားမကြည့်ကြနဲ့"</p> <p>ရွှီချန်း၏ အသံက နိမ့်ကျနေပြီး လူအားလုံးကို အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကန္တာရ အနီး မရောက်ခင် ရိက္ခာဖြည့်တဲ့ မြို့နယ်လေးမှာ ငါ သေသေချာချာ မေးခဲ့တယ် ဒီနေ့ ငါတို့ကလွဲရင် ခရီးထွက်တဲ့ အဖွဲ့ လုံးဝ မရှိဘူး"</p> <p>"ရှုး"</p> <p>"တောစောင့်နတ်ရေ"</p> <p>လူအားလုံးက လေအေးများကို တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ကြပြီး အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ အရှေ့ဘက်က အဖွဲ့က ဘယ်လို အဖွဲ့မျိုးလဲ။</p> <p>"ငါ့လခွီး ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့ကို မတိုးနဲ့ ငါ့ဝိညာဉ်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားတော့မယ်ဟ"</p> <p>ချင်မင်၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းနေပြီး ညမြူခိုးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအဖွဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအတော်လေး များပြားပြီး ဝေဝါးသော မီးတုတ်များက လမ်းကို လင်းထိန်စေကာ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ လမ်းပြပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုနေရာက အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသံ အနည်းငယ်မျှပင် မထွက်ပေါ်ချေ။</p> <p>ချင်မင် အပါအဝင် လူတိုင်းက နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှ ကြည့်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ အားလုံးက ရွှီချန်း၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"အဲဒါ တကယ်တော့... ဘာကြီးလဲ"</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အချို့လူများက ရင်ထဲတွင် ပိုမို စိုးရိမ်လာလေလေ၊ တစ်ခုခုကို ပိုမို မေးမြန်းချင်လေလေ ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p>"နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးရဲ့ ပြောစကားအရ ထားလိုက်ပါတော့ မပြောတော့ဘူး မင်းတို့ကို သေလောက်အောင် လန့်သွားစေလိမ့်မယ်"</p> <p>ရွှီချန်း၏ စကားက တစ်ဝက်တည်းနှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>အကယ်၍ အချိန်နှင့် နေရာသာ မမှားယွင်းနေပါက အဖွဲ့ထဲရှိ အနည်းငယ် အစွမ်းထက်သော ဘဝသစ်ရထားသူ အချို့က သူ့ကို ထိုးကြိတ်ချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီချန်းက  ဘာမှ မပြောတာကမှ ပိုကောင်းမည် ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် စကားက ပို၍ပင် ကြောက်စရာ မကောင်းဘူးလား။</p> <p>"အစ်ကိုရွှီ အစ်ကို ဆက်ပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် အစ်ကိုက စပြောပြီးမှ ရပ်လိုက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး လန့်နေပြီဗျ"</p> <p>"နယ်လှည့် ကုန်သည်အိုကြီးရဲ့ အဲဒီ ရှင်းပြချက်ကို ပြောပြရင် မင်းတို့ထဲက သတ္တိနည်းတဲ့ကောင်တချို့ တကယ်ပဲ သေလောက်အောင် လန့်သွားလိမ့်မယ် ဒါဆိုရင် လျှို့ဝှက် ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ရှင်းပြချက် အတိုင်းပဲ ပြောကြရအောင် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အခမ်းအနား တစ်ခု လုပ်နေတာ ဖြစ်လောက်တယ် ငါတို့ လုံးဝ ဝင်မပါရဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရော ငါရော အနားကပ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိလို့ပဲ  အဲဒီ မီးတုတ်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး အဲဒီ အဖွဲ့ထဲ ဝင်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ သေချာပေါက် သူများရဲ့ စားပွဲပေါ်က ဟင်းလေး တစ်ခွက် ဖြစ်သွားပြီး သွေးသံတရဲရဲ အစားခံရလိမ့်မယ်"</p> <p>လူအများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ချင်မင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ဤညအမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် သာမန် ဘဝသစ်ရထားသူများ အပြင်ထွက်၍ ခရီးဝေး သွားရန်ပင် ဤမျှ အန္တရာယ်များနေရာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>သူ ဤဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသမှ လုံးဝ မထွက်ခွာရသေးမီမှာပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်ကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက ဘာတွေ ထပ်ကြုံရဦးမည်နည်း။</p> <p>"တခြား... ရှင်းပြချက်တွေ ရှိသေးလား"</p> <p>အချို့လူများက ပိုမို ကြောက်လန့်လေလေ၊ ပိုမို အသေးစိတ် သိချင်လေလေ ဖြစ်လာပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများကြားတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပါဝင်လာကာ အမှန်တရားကို သိရှိချင်နေကြသည်။</p> <p>ရွှီချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှေးဟောင်း ရှင်းပြချက် တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ် ကန္တာရထဲက ခန့်မှန်းလို့ မရတဲ့ တည်ရှိမှုက စော်ကားခံလိုက်ရလို့ ဒီမြူခိုးကြီးက သူ့ရဲ့ ဒေါသပဲ အဲဒီ မီးတုတ်က သူ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ဒေါသမီးပဲ မင်းက မီးတောက်ကို တိုးဝင်တဲ့ ပိုးဖလံ လုပ်မလို့လား"</p> <p>ရုတ်တရက် သူ လုံးဝ ရပ်တန့်သွားပြီး ခြေလှမ်း စမ်းသပ် မလှမ်းရဲတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကိုယ်တိုင် မျက်စိလည် လမ်းမှားတော့မည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုမီးတုတ်ကို မော့ကြည့်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘယ်ဘက်က ကန္တာရ၊ ဘယ်ဘက်က ခမ်းနားကြီးမားသော တောင်ကြီးနှင့် ကပ်နေသည်ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ချင်မင်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘယ်ဘက်တွင် တောင်ကြီး ရှိသင့်ပြီး ညာဘက်တွင် ကန္တာရ ရှိသင့်သော်လည်း ယခု သူ၏ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်က သဲပြင်ပေါ်သို့ နင်းမိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီချန်းလည်း ဤကဲ့သို့ ပြဿနာ ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး သဲထဲတွင် နစ်ဝင်နေသော ဘယ်ဘက် ခြေထောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အရှေ့သို့ ဆက်မသွားရဲတော့ချေ。</p> <p>"မတိုးနဲ့"</p> <p>နောက်ဘက်ရှိ လူအချို့က ခြေလှမ်း မတန့်နိုင်ကြချေ။</p> <p>"ငါ့ကို မတိုက်နဲ့ အို... မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး အပြင်ထွက်ရတာ မလွယ်ဘူးနော် ကိစ္စမရှိပါဘူး မလန့်ပါနဲ့"</p> <p>အမှောင်ထဲတွင် လူတိုင်း အလွန် စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း ထိုလူကို တိတ်တဆိတ် အထင်သေးနေကြသည်။</p> <p>"မိန်းကလေး မကြောက်နဲ့ ဘာလို့ ငါ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တွယ်တက်လာတာလဲ ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါ မိန်းကလေးကို ကျောပိုးပြီး ဆက်သွားမယ် ငါ့ လည်ပင်းကို ဖက်ထား"</p> <p>သို့သော် ထိုအမျိုးသား၏ အသံက အလျင်အမြန် တုန်ယင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မိန်းကလေး မိန်းကလေးရဲ့ လက်သည်းတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှည်နေတာလဲ အေးစိမ့်နေတာပဲ ငါ့လည်ပင်းကို လျှောက်မစမ်းပါနဲ့... ရမလား"</p> <p>စောစောက ထိုအမျိုးသားကို အထင်သေးနေခဲ့သော လူများ အားလုံး ယခုအခါ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြပြီး သူ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ တကယ်ကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>"မိန်းကလေး စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောဦးလေ ငါ့ လည်ပင်းကို မစမ်းပါနဲ့တော့ သွေးထွက်နေပြီ... နည်းနည်း နာတယ်ဟ"</p> <p>အမျိုးသား၏ အသံက သြရှရှ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>နောက်ဘက်ရှိ လူငယ်လေး တစ်ဦးက မျက်နှာတွင် သွေးရောင် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး အစ်ကို... စကား ဆက်မပြောပါနဲ့တော့ ငါ..."</p> <p>အမျိုးသားက တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေး မင်းက... မိန်းကလေးရဲ့ အင်္ကျီကို ကိုင်ထားတာလား ငါ့ကို ကူညီပြီး သူမကို ငါ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ ဆွဲချပေးလို့ ရမလား"</p> <p>"ငါ အမွေးရှည်ကြီးတွေကို ကိုင်ထားသလို ခံစားရတယ်..."</p> <p>လူငယ်လေး၏ အသံက အလွန် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>အမျိုးသား၏ အသံက အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူ လာကူညီပေးကြပါဦး အသက်ရှူရတာ... အရမ်း ခက်နေပြီ ငါ့ လည်ပင်းကနေ သွေးတွေ ထွက်နေတယ် နည်းနည်း နာတယ် မိန်းကလေးရဲ့ လက်ကို ငါ ဆွဲခွာလို့ မရဘူး ဒီလက်သည်းတွေက အရမ်း ရှည်လွန်းတယ်"</p> <p>လူတိုင်း အသံမထွက်ကြတော့ဘဲ အားလုံးက လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save