Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၅</h2> <h2 style="text-align: center;">မိဘများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အေးစက်သော ဆောင်းညတွင် နယ်လှည့် ကုန်သည် ရွှီချန်းပင် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက ကန္တာရအကြောင်းကို အတော်လေး နားလည်ထားရာ သဘာဝကျကျ ပိုမို ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှု ရှိသည်။</p> <p>ယနေ့ သေချာပေါက် ပြဿနာကြီး ကြုံရတော့မည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>လူအများအပြား ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မသိရသော အရာများအပေါ် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေကြပြီး အကယ်၍ နားလည်ထားလျှင် သို့မဟုတ် အမှန်တရားကို သိရှိထားလျှင် ဤမျှအထိ ကြောက်လန့်နေမည် မဟုတ်ချေ。</p> <p>အဓိကအချက်မှာ ထိုကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်က လူများ၏ မလုံခြုံမှုကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေပြီး မျက်စိရှေ့တွင် လက်ဆန့်တန်းလိုက်လျှင်ပင် ဘာမှ မမြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ လူအများအပြားက မျက်ကန်းများ ဖြစ်နေကြပြီး အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းနှင့် အနာဂတ်က သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ဖန်တီးမှုအောက်တွင်သာ ရှိနေတော့သည်။</p> <p>ချင်မင်က အနည်းငယ် ပိုကောင်းပြီး အနီးနားရှိ မြင်ကွင်းများကို ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နေရကာ သူက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူ သံမဏိဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အချိန်မရွေး ခုတ်ပိုင်းရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်မှ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ရှိုက်ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာရာ လူအများအပြား၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်..."</p> <p>အမျိုးသမီးက ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့ ငါ့ လည်ပင်းက သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေပြီ ခေါင်းတောင် ပြတ်ထွက်တော့မယ်"</p> <p>အမျိုးသားက သြရှရှနှင့် အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>နယ်လှည့် ကုန်သည် ဦးဆောင်သော အဖွဲ့နှင့် သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် ချွေဟုန်၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ချွေးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက ထိုဆင်အိုကြီးကို မြှူဆွယ် ခေါ်ထုတ်သွားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ဆင်အိုကြီးနှင့် ညှိနှိုင်းခဲ့ပြီး ချွေချုံရွှမ် အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သေချာသွားသောကြောင့် အနီးနားတွင် ရှိနေသော ချွေချုံဟယ်ကို အရင် လာရှာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချွေဟုန်က ကန္တာရ၏ အခြေအနေ အချို့ကို သိရှိထားသော်လည်း သူ၏ အဆင့်တွင် သေလမ်း မရှာသရွေ့ အစွန်းပိုင်း ဧရိယာမှ ဖြတ်သန်းသွားလာရန် လုံးဝ ပြဿနာ မရှိချေ။</p> <p>သူက တောင်နံရံကို ကပ်၍ လျှောက်သွားခဲ့ရာ ရလဒ်အနေဖြင့် နေရာမှာတင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်နေခဲ့ပြီးနောက် သူက အလျင်အမြန် စိတ်အေးစေသော မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုကာ အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက် နည်းစနစ် တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်မှသာ ဆက်လက် ခရီးသွားနိုင်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ချွေဟုန်က မတော်တဆ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဦးရေပြား တင်းမာသွားပြီး အနောက်ဘက်တွင် တစ်ခုခုက သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည်။</p> <p>အနောက်ဘက်ရှိ ထူထပ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော ညမြူခိုးများထဲတွင် ဧရာမ မျက်လုံးကြီး တစ်စုံ ရှိနေပြီး အေးစက်ကာ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများက ညမြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းလာသည်။</p> <p>အိမ်တစ်လုံးစာခန့် ကြီးမားသော မျက်လုံးကြီး နှစ်လုံးက နီးကပ်လာနေသည်။</p> <p>အမည်မသိ သတ္တဝါကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း ၎င်း၏ အရွယ်အစားက အလွန် ကြီးမားမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ချွေဟုန် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူ၏ အစွမ်းအစဖြင့်ပင် အကယ်၍ မတော်တဆ လှည့်မကြည့်မိခဲ့ပါက ၎င်းကို ကြိုတင် သတိပြုမိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီး၏ အရှေ့တွင် သွေးရောင် မီးအိမ် တစ်လုံး ရှိနေပြီး အတော်လေး သေးငယ်ကာ သူဌေးအိမ်ပေါက်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်များနှင့် အရွယ်အစား ဆင်တူသော်လည်း ၎င်းက ညမြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးအတွက် လမ်းပြပေးနေပုံရသည်။</p> <p>ချွေဟုန်က မကြန့်ကြာရဲတော့ဘဲ အမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ဘဲ အကယ်၍ ၎င်းက ကန္တာရထဲမှ ထွက်လာသော အရာဖြစ်ပါက သူလည်း ရင်ထဲတွင် မသေချာတော့ပေ။</p> <p>ညမြူခိုးများက ပိုမို ထူထပ်လာပြီး ချွေဟုန်၏ အာရုံငါးပါးလုံးပင် ရုပ်သိမ်းခံရတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေကာ ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းများပင် ဖုံးကွယ်ခံနေရပြီး သူ မတော်တဆ ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်မှ ကန္တာရထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ခြေအောက်တွင် စိုစွတ်ပြီး စေးကပ်နေကာ သဲများပေါ်တွင် ရေစွန်းများ ရှိနေပြီး အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေကာ သူ အတိအကျ နင်းမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချွေဟုန်က အလျင်အမြန် ခုန်တက်ကာ တောင်ပေါ်လမ်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်နှာအမူအရာက အလွန် ဆိုးရွားနေသည်။ သူက ခြေဖဝါးမှ ပြင်းထန်သော ဆီးနံ့ကို တကယ်ပဲ ရလိုက်ရာ ဒါက ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ကန္တာရက ပိုမို ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်လာပြီး ထူထပ်သော မြူခိုးကြီးများက ပင်လယ်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p>ချွေဟုန် နောက်တစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဧရာမ မျက်လုံးကြီးများက သူ့အနီးသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့အပြင် သွေးမီးအိမ်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းက ဧရာမ အမွေးဖြူ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက ငါ့ထက် အများကြီး မြန်တယ် အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် ငါ့ကို... မီလာနိုင်တယ်"</p> <p>ချွေဟုန်က အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ကန္တာရတွင် ထူးခြားသော လက္ခဏာများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အမွေးဖြူ သတ္တဝါကြီးက မျက်လုံး မှိတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြေးသွားတော့ရာ သွေးရောင် မီးအိမ်လည်း အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မှေးမှိန်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>"ပြဿနာပဲ ကန္တာရက စော်ကားခံလိုက်ရပုံပဲ"</p> <p>ရွှီချန်းက အံ့ဩပြီး သံသယ ဝင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးက ကြုံရခဲပြီး ဘယ်သူကများ ဒီလိုနေရာမျိုးတွင် ရိုင်းစိုင်းရဲတာလဲ။</p> <p>ထိုအဆုံးအစမရှိသော ကန္တာရထဲတွင် မြူခိုးကြီးများက လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်ရှိ မတ်စောက်သော တောင်ကမ်းပါးကို ရိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ရွှီချန်းက ဦးတည်ရာကို ပြန်လည် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"</p> <p>"မပြာကြနဲ့ ဒါက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး"</p> <p>ရွှီချန်းက ပြောကာ လူများကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရှိုက်ငိုသံပင် ရပ်တန့်သွားပြီး အရှေ့တွင် မီးတုတ် ကိုင်ထားသော အဖွဲ့လည်း မှေးမှိန်သွားကာ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုရွှီ တစ်ခုခုက ကျွန်တော့် ခြေကျင်းဝတ်ကို လာစမ်းနေတယ် တစ်ကိုယ်လုံး အမွေးကြမ်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့် အင်္ကျီကိုတောင် ဖောက်ထွင်းလာတယ်"</p> <p>သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ လူအများအပြားလည်း ခံစားမိလိုက်ကြသည်။</p> <p>ချင်မင်က သတ္တဝါငယ်လေး တစ်ကောင်ကို ဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူ သံမဏိဓားကို ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူမှ လျှောက်မလှုပ်ကြနဲ့"</p> <p>ရွှီချန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် စကားမပြောတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု သူ၏ အလှည့် ရောက်လာပြီး သတ္တဝါ တစ်ကောင်က သူ့ကို သစ်ငုတ်တို တစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်တိုက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါတို့ တောင်ပေါ် တက်ကြမယ်"</p> <p>ညဦးပိုင်း မကုန်ဆုံးမီ ထိုကန္တာရ၏ အစွန်းပိုင်း ဧရိယာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>လူတစ်စုက အလျင်အမြန် တွယ်တက်သွားကြပြီး ပြေပြစ်သော တောင်စောင်းအတိုင်း အနီးနားရှိ အနိမ့်ဆုံး တောင်ကမ်းပါး တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း မီတာ ထောင်ချီ မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီမှာ နားကြမယ် မနက်ဖြန် မြူခိုးတွေ ရှင်းသွားမှ ဆက်သွားကြမယ်"</p> <p>"ငါတို့ တောင်တန်းတွေထဲကနေ သွားကြရအောင်"</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အကြံပြုလိုက်သည်။ ကန္တာရကို တကယ်ပဲ ကြောက်လန့်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီချန်းက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အရှေ့ဘက်က တောင်ကြီးတွေက မီတာ ထောင်ချီ မြင့်တယ် နေရာတိုင်းမှာ အန္တရာယ်များတဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲတွေရဲ့ ပိုင်နက်တွေ ရှိတယ် ငါတို့ နယ်လှည့် ကုန်သည်တွေက ဒီတောင်တန်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ဖြတ်ကျော်ဖို့ မကြိုးစားဘူး"</p> <p>လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက် ပြင်ပတွင် စောစောက လည်ပင်း ပြတ်တော့မည်ဟု အားနည်းစွာ အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသားက မသေဆုံးဘဲ သွေးများစွာ ထွက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>တောင်ကမ်းပါးပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူက တစ္ဆေ တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံ ဖုံးလွှမ်းထားသော အမျိုးသမီးကို ရှောင်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မက ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးဝေး ထွက်ဖူးတာ အရမ်း စိုးရိမ်သွားလို့ မတော်တဆ ရှင့်ကို ကုတ်မိသွားတာ"</p> <p>"ရ... ရပါတယ်"</p> <p>အမျိုးသားက နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးကမူ မျက်နှာတွင် သွေးရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး လက်ထဲရှိ အမည်းရောင် အမွေးရှည်ကြီး အချို့ကို တိတ်တဆိတ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံအောက်ရှိ သားမွေးများကို သူ ပိုမို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် ညအမှောင်ထုက ထိုမျှလောက် မထူထပ်တော့ရာ လူငယ်လေးက သူ အမြင်မှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း ထပ်မံ အကဲမခတ်ရဲတော့ချေ。</p> <p>"အားလုံး အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ"</p> <p>ရွှီချန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက နယ်လှည့် ကုန်သည် တစ်ဦးအနေဖြင့် အဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ မကြာခဏ ခရီးဝေး ထွက်လေ့ရှိရာ အဖွဲ့ထဲတွင် တစ်ခါတလေ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲ အချို့ ပါဝင်လာခြင်းကလည်း ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခင်က ထိုမြို့နယ်လေးတွင် ရိက္ခာ ဖြည့်တင်းစဉ်က ရွှီချန်းက သူတို့ကို နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ခန့် တောထဲတွင် အိပ်ရနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>လူတိုင်းက ဤနယ်လှည့် ကုန်သည်က တမင် ဝင်ငွေရှာနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုမြို့နယ်လေးတွင် ဈေးကြီးပေး၍ တဲများကို ဝယ်ယူခဲ့ရသည်။</p> <p>ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ချင်မင်က ဟောက်သံကြောင့် လန့်နိုးသွားပြီး အလျင်အမြန် ကျောက်စိမ်းဖြူ သံမဏိဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကြီးမားသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အတိုင်း အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းနေပြီ။ သူ၏ တဲထဲကို ဘယ်လိုလုပ် လူတစ်ယောက် ရောက်လာရတာလဲ။ တခြားလူရဲ့ ဟောက်သံတောင် ကြားနေရသေးတယ်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ချင်မင်က အသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ လိုက်ကြည့်ရာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို တွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p>အဲဒါက ဝက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>ချင်မင်က မီးခြစ် တစ်ချောင်းကို ခြစ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန် သေးငယ်သော ဝက်လေး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးထက် အနည်းငယ်သာ ပိုရှည်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝက်လေးလည်း လန့်နိုးသွားပြီး ချင်မင်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကာ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>တောဝက်လေးက အလွန် သေးငယ်သော်လည်း ပုံမှန် မဟုတ်ချေ။ ဖြူဖွေးသော အစွယ် တစ်စုံက ပါးစပ် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းက ဝက်ကလေးများတွင် ရှိသင့်သော အခြေအနေ မဟုတ်ချေ။</p> <p>လက်ဝါးထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော တောဝက်လေးက အစွယ်ဖြဲကာ ပြုံးပြလိုက်ရာ ချင်မင် အံ့ဩသွားပြီး ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ခုတ်ပိုင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက သည်းခံလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒါက အလွန် ပုံမှန်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်တွေ့တွင် ယနေ့ ကန္တာရ အနီးတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများထဲမှ တစ်ခုမျှ ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားရသည်။</p> <p>သူက သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဝက်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် အကြေးခွံ အချို့ ရှိနေပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူက ရောဂါမှ ပြန်လည် ကောင်းမွန်စ အချိန်က တောင်ထဲတွင် ဓားချို သမင်နှင့် မြည်းခေါင်း ဝံပုလွေတို့ကို အမဲလိုက်စဉ်က အခြား တောဝက်များထက် အများကြီး ပိုကြီးသော ဧရာမ တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရပြီး ပေါင် တစ်ထောင့်ငါးရာ၊ ခြောက်ရာခန့် အလေးချိန် ရှိကာ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ အပြေးအလွှား တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို ခရီးအတော်ဝေးဝေး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးကြောင်း သတိရသွားသည်။</p> <p>ထိုနေ့က လမင်းပိုးကောင် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ထိုဧရာမ တောဝက်ကြီးက တုန်ရီသွားပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်ဆုတ်ကာ မိမိကိုယ်ကို နှင်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုဧရာမ တောဝက်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အမည်းရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေပြီး အရှေ့ရှိ ဝက်လေးနှင့် အလွန် တူညီသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုဧရာမ တောဝက်ကြီးက မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါ ဖြစ်သော်လည်း သားရဲစိတ် အလွန် ပြင်းထန်ပြီး အသိဉာဏ် လုံးဝ မပွင့်သေးဘဲ ဝိညာဉ်ဓာတ် မရှိချေ။</p> <p>အရှေ့ရှိ ဝက်လေးက ပုံစံအရ ထိုဝက်ကြီးနှင့် အလွန် တူညီသော်လည်း မျက်လုံးများက ရူးသွပ်မနေဘဲ သားရဲစိတ် မရှိကာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှသည်။</p> <p>၎င်းက ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် သေးငယ်သော်လည်း ချင်မင်ကမူ ၎င်းက တောဝက်အိုကြီး တစ်ကောင်နှင့် ပိုတူသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။</p> <p>ချင်မင်က အလျင်စလို မလှုပ်ရှားဘဲ ဝက်လေးကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းဖြူ သံမဏိဓားကို သိမ်းကာ တဲ၏ အစွန်းပိုင်းသို့ တမင် ဆုတ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီ တဲထဲမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မြူခိုးများက ထိုမျှလောက် မထူထပ်တော့ချေ။ ရွှီချန်းက လူအရေအတွက်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စိတ်အေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်အထိ လူလျော့သွားခြင်း မရှိဘဲ လူဖြစ်စေ၊ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲ ဖြစ်စေ အားလုံး အသက်ရှင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချင်မင်က လူအချို့က သူ့ကို ကြည့်သောအခါ အပြစ်တင်ချင်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒေါသထွက်နေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ညီလေး မင်း ကြည့်ရတာ ရုပ်ရည် သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်လေးနဲ့ အိပ်တဲ့အခါ ဘာလို့ အသံက အဲဒီလောက် ကြီးရတာလဲ သန်းခေါင်ယံမှာ မိုးကြိုးပစ်တယ် ထင်လို့ ငါ အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်တော့ မင်းက တဲထဲမှာ ဟောက်နေတာကိုး"</p> <p>ချင်မင်က ပါးစပ်လေး ဟသွားသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ချေ။ တကယ်ပဲ မတရား ခံရလွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ အဲဒါက တောဝက် တစ်ကောင် ဟောက်နေတာလို့ သူတို့ကို ပြောပြရမလား။</p> <p>"ဟုတ်တယ် လူလေး မင်း တကယ် တော်တာပဲ ငါလည်း သန်းခေါင်ယံမှာ ဆောင်းမိုးကြိုး ပစ်တယ်လို့ ထင်နေတာ"</p> <p>အဘိုးကြီး တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝူကျန်းက မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းနေပြီး စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေသည်။ မူလက အသိမိတ်ဆွေနှင့် အတူနေပြီး အကူအညီ ရယူချင်ခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုချင် အိပ်သောအခါ အရှိန်အဝါ ဒီ​လောက် ကြီးမားမည်ဟု ဘယ်သူ သိမည်နည်း။</p> <p>"အချိန် မဆွဲကြနဲ့ ရေပူ နည်းနည်း ကျိုပြီး ခြောက်သွေ့တဲ့ ရိက္ခာ နည်းနည်း စားကြ ပြီးရင် ငါတို့ ချက်ချင်း ခရီးဆက်မယ်"</p> <p>ရွှီချန်းက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထပ်မံ ခရီးထွက်ပြီး တစ်နာရီမျှသာ ကြာသေးသော်လည်း လူတစ်စုလုံး မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ညမြူခိုးများထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး လူ တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p>ဝူကျန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အခြားလူများ အားလုံး စကားမပြောကြချေ။ အပြင်ဘက်တွင် လူနှင့် တွေ့ရခြင်းက ဘီလူးနှင့် တွေ့ရသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့ အဖွဲ့ထဲတွင်ပင် မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>မကြာမီ ရွှီချန်း၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုလူကို မှတ်မိသွားသည်။ မနေ့က ဆင်အိုကြီးနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုသိုင်းသမားကြီး ဖြစ်ပြီး လက်မောင်းများက ဒူးအထိ ရှည်ကာ မျက်နှာက ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။</p> <p>ချင်မင်က လက်မောင်းရှည် အမျိုးသားက သူ့အတွက် လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင် အပြင်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ သွားကြတော့"</p> <p>ချွေဟုန်က ကုန်သည်အဖွဲ့မှ လူများကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ရွှီချန်းက အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိမရှိ ဆိုသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အစွမ်းအစ ကွာဟချက်က ကြီးမားလွန်းရာ သူက ပိုမို များပြားသော လူများအတွက် တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ညီလေး ဂရုစိုက်နော်"</p> <p>ရွှီချန်းက အဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝူကျန်းလည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ကာ အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"သခင်လေး"</p> <p>ချွေဟုန်က ဂါရဝပြုလိုက်သည်။</p> <p>ချင်မင်က ရှောင်ရှားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလို ဂါရဝပြုတာကို ကျုပ် မခံယူရဲပါဘူး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျုပ်ကသာ ခင်ဗျားကို ဂါရဝပြုရမှာပါ"</p> <p>"ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့် လုပ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါ"</p> <p>ချွေဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကန္တာရထဲတွင် အမှောင်ထုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤနေရာက တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>ချင်မင်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း မနေ့က ဤလူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများကို ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုပြန်လည် ဆုံတွေ့မှုက သူ စောစောက ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနိုင်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး ဘဝသစ် ရသွားပြီလား"</p> <p>ချွေဟုန်က မေးလိုက်ပြီး ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံးများက အလွန် ထက်မြက်နေသည်။</p> <p>ချင်မင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျုပ်နာမည်ကိုပဲ ခေါ်ပါ သခင်လေး ဆိုတဲ့ စကားလုံးက  အရမ်း နေရခက်စေတယ်"</p> <p>"ဒါဆို... ကောင်းပါပြီ ချုံဟယ် မင်း ဘဝသစ် ရသွားပြီလား"</p> <p>ချင်မင်က ထိုနာမည်ကို အမှားပြင်ပေးချင်သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သိသောသူ အားလုံးက သူ့ကို ချွေချုံဟယ်ဟု ခေါ်ကြမှတော့ သူက ဤအမည်နာမကို အရင် လက်ခံထားလိုက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>ချင်မင်က သူ ဘာပဲပြောပြော တစ်ဖက်လူက အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ ချွေမိသားစုမှ လူများ ရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ယင်ထိန်မြို့နယ်နှင့် သစ်နှစ်ပင်ရွာတွင် သေချာပေါက် စုံစမ်းပြီး ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p>"ဟင်း"</p> <p>ချွေဟုန်က သူ၏ အတည်ပြုချက်ကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေကာ အခက်တွေ့နေပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရကာ မျက်နှာအမူအရာက နောက်တစ်ဖန် အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားပြန်သည်။</p> <p>"တစ်ခုခု မှားနေလို့လား"</p> <p>ချင်မင်က သတိထားလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး အင်း ချုံဟယ် မင်းက ဒီဝေးလံခေါင်ဖျားတဲ့ ဒေသကနေ ထွက်ခွာပြီး အဝေးက မြို့တွေကို သွားချင်နေတာလား"</p> <p>ချွေဟုန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချင်မင်က တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ အခု လမ်းပေါ်တောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ပြန်ဖြေဖို့ လိုသေးလို့လား။</p> <p>"ချုံဟယ် တောင်းပန်ပါတယ် ငါက အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲဘူး မင်း ဒီဒေသကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး မင်းက သာမန်လူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ပဲ နေရမယ် ပြည့်စုံပြီး အေးချမ်းရင် ရပါပြီ မင်းအတွက် အရာအားလုံးကို အစီအစဉ် ချပေးမယ့်သူ ရှိတယ်"</p> <p>ချွေဟုန်က တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျား ဘာပြောချင်တာလဲ ကျုပ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာလား"</p> <p>ချင်မင်က နောက်ဆုတ်သွားပြီး ကန္တာရထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မကောင်းသော ကြိုတင် ခံစားချက် အချို့က တကယ်ပဲ မှန်ကန်နေခဲ့သည်။ လက်မောင်းရှည် အမျိုးသား ပေါ်လာခြင်းက ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရသည့် ဝမ်းသာမှုကို ယူဆောင်မလာဘဲ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော မှတ်ဉာဏ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ချင်မင်၏ ခြေလှမ်းများက ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူက ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားကို ဒီလို လုပ်ဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ"</p> <p>ချွေဟုန်က ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း အဖေ"</p> <p>"ငါ့ အမေကရော"</p> <p>ချင်မင်က အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီနေရာကို မလာခင် မင်းရဲ့ အမေကလည်း ဒီလိုပဲ မှာကြားခဲ့တယ်"</p> <p>ချွေဟုန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချင်မင်က သူ၏ ခေါင်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ကန္တာရထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်က အပြင်းအထန် ယိမ်းယိုင်နေသည်။ ဘဝက စုဆက်ထားသလိုမျိုး အတုအယောင် ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရခြင်းက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ရင်ထဲရှိ ယုံကြည်မှု အချို့က ပြိုကျသွားခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>မိဘဖြစ်သူများက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ။</p> <p>သူက အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ၊ နှင်းကိုက်နာများဖြင့် ရေခဲနှင်းများကြားတွင် အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရဖူးသည်။ သစ်နှစ်ပင်ရွာသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီးနောက် လုကျယ် ဇနီးမောင်နှံက ဝင်ရွှေ့နှင့် ဝင်ဟွေတို့အတွက် သူတို့ ကိုယ်တိုင် အအေးခံ၊ အဆာခံပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူက မိဘ အားလုံးက ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာများအရလည်း ဤကဲ့သို့ပင် လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ"</p> <p>ချင်မင်က ခေါင်းထဲမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို အောင့်ခံကာ ကြိုးစား၍ ပြန်လည် စဉ်းစားပြီး ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို ပြန်လည် မှတ်မိစေရန် မျှော်လင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save