Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၂၉၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>     အထီးကျန်တာအိုရှင်၏ စကားသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း သူတော်စင်သုံးပါးနေရာလွတ်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သည့်အပြင် အသံကိုလည်း တမင်တိုးထားခြင်း မရှိသဖြင့် ဒိုဂျိုအတွင်းရှိ လူတိုင်းက သူပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။ </p> <p>        “သိုင်းစစ်တုရင် ဆိုတာ ဒီလိုလား...” </p> <p>      ကျောက်ဝူရွှမ်နှင့် ကျန်ရှိသော ပါရမီရှင်များမှာ အံ့အားသင့်နေရာမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာသောအခါ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ချင်ဟွမ် ရုတ်တရက် လမ်းအဆုံးရောက်သွားခြင်းက သူတို့ကို အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။  </p> <p>      ၎င်းမှာ ချင်ဟွမ်တွင် ထူးကဲသော သိုင်းပါရမီရှိသည်ဟု ဆိုလိုရုံသာမက ကျန်းဟုန်ရှူးအနေဖြင့် သိုင်းနတ်ဘုရားတံဆိပ်ပြားကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးကောင်း ရှိနေသည်ဟုလည်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>       သို့သော်လည်း ယခုလေးတင် ပေါ်ပေါက်လာသည့် အခွင့်အရေးမှာ အထီးကျန်တာအိုရှင်၏ စကားများကြောင့် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>      “တော်သေးတာပေါ့... တော်သေးတယ်...” </p> <p>      ကျန်းရှန်နှင့် ကျန်းချူတို့မှာ လှောင်ပြောင်လိုသော အပြုံးများကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p>       ကျန်းဟုန်ရှူးတွင် ထူးချွန်သော သိုင်းပါရမီရှိနေရင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း.... </p> <p>      သိုင်းလမ်းစဉ်ကို အောင်မြင်အောင် လျှောက်နိုင်ခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း.... </p> <p>       နောက်ဆုံးမှာတော့ ချင်ဟွမ်က ကျိန်းသေပေါက် ရှုံးနိမ့်မည်ဖြစ်သည်။  </p> <p>     ကျန်းဟုန်ရှူးလည်း သိုင်းနတ်ဘုရားတံဆိပ်ပြားကို ရရှိမည်မဟုတ်ချေ။ </p> <p>      “နှမြောစရာပဲ...” </p> <p>      ယိုရှောင်လင်၊ ယိုရှောင်ယောင်နှင့် ယိုရှောင်ယုတို့မှာ သက်ပြင်းကိုယ်စီ ချလိုက်ကြသည်။ လက်ရှိအခြေအနေအရ ချင်ဟွမ်၏ သိုင်းပညာပါရမီမှာ ရှီထျန်းကျွင်းနှင့် တုံဟွမ်ချင်တို့ထက်ပင် သာလွန်နိုင်သော်လည်း ချင်ဟွမ်တွင် ဆိုးရွားသည့်အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းနေပြီး အတွေ့အကြုံနှင့် ဗဟုသုတလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p>      သိုင်းစစ်တုရင်၏ စည်းမျဉ်းများအရ စွမ်းအင်အမျိုးမျိုးနှင့် နယ်ရုပ် တစ်သိန်းနီးပါးထဲတွင် အစွမ်းထက်သော နယ်ရုပ်များကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စွမ်းအင်အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်သူများသာ ပို၍အစွမ်းထက်သော နယ်ရုပ်များကို ချနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းရည်များကို ဖန်တီးနိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်အနှစ်သာရ အများအပြားမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အမြင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိမှသာ နားလည်နိုင်မည့်အရာများ ဖြစ်သည်။ </p> <p>      ချင်ဟွမ်တွင် ထူးကဲသော သိုင်းပါရမီရှိပြီး စွမ်းအင်အနှစ်သာရများကို အတင်းကြိုးစားပြီး နားလည်အောင် လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် အချိန်အတော်ကြာယူရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း တာအိုထိတွေ့ခြင်းအဆင့် နတ်အင်ပါယာ အထွတ်အထိပ်များနှင့် ထိပ်တန်းအင်အားစုများက ပါရမီရှင်များအတွက်မူ ထိုမျှလောက် အချိန်ယူနေရန် မလိုပေ။ သုံးနာရီကြာပြီးနောက် သူတို့ နားလည်သွားမည့် စွမ်းအင်အနှစ်သာရ နယ်ရုပ်အရေအတွက်မှာ ချင်ဟွမ်ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆ သို့မဟုတ် အဆတစ်ရာမက ပိုများနေပေလိမ့်မည်။  </p> <p>       ထိုသို့ဆိုလျှင် ချင်ဟွမ်က သူတို့ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။  </p> <p>     သူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမည့် သိုင်းပညာအရေအတွက်ကကော သူတို့နှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။ </p> <p>      ဒါတင်မကသေးဘဲ ချင်ဟွမ်အနေဖြင့် စွမ်းအင်အနှစ်သာရများကို အတင်းအကျပ် နားလည်နိုင်သည်ဟု ဆိုလျှင်ပင် နယ်ရုပ် တစ်သိန်းနီးပါးထဲတွင် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော နယ်ရုပ်တစ်ခု ပါဝင်လာပြီး ချင်ဟွမ်က ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နိမ့်သဖြင့် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါက သူသည် ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ </p> <p>      “ဒုက္ခပဲ...” </p> <p>      ကောင်းကင်ပြာနယ်မြေသခင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားသည်။ ချင်နန်က အနာဂတ်မှ လာသူဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ချင်နန်က အလွန်အမင်း အစွမ်းမထက်သေးသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သူနှင့်ပင်  တူလောက်သည်။ </p> <p>      ထို့ပြင် ထိုအရာက ချင်နန်ကိုယ်တိုင် နားလည်အောင် လုပ်ရန်လိုအပ်သည်။ အင်ပါယာခန္ဓာနှင့် အချိန်ဓားကလည်း သူ့ကို ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ </p> <p>      လီဟွာရီ၊ လုချောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှောင်ပြောင်သံများကို ကြားသောအခါ သူတို့၏မျက်နှာများက အတော် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားသလို ခံစားနေရသည်။  </p> <p>     နောက်ဆုံးတော့ ဒါက အချည်းအနှီး ရုန်းကန်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်သွားတော့မှာလား.... </p> <p>      “ကျင့်ကြံသူကျန်း... သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... ဒီကောင်လေးရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီက ရှီထျန်းကျွင်းနဲ့ တုံဟွမ်ချင်တို့ကို နည်းနည်းပိုသာရုံတင် မဟုတ်တာ သေချာတယ်... ငါတို့မှာ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်...” </p> <p>      ကောင်းကင်ပြာနယ်မြေသခင်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>      “ကျွန်မ မစိုးရိမ်ပါဘူး...” </p> <p>      ကျန်းဟုန်ရှူးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p>     ကျရှုံးဖို့ ကျိန်းသေနေသည့် အခြေအနေမှ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် ဘာကို စိုးရိမ်နေရန် လိုဦးမည်နည်း.... </p> <p>      လီဟွာရီနှင့် လုချောင်တို့မှာလည်း စိတ်ဂနာမငြိမ်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေါင်းကိုမော့ကာ ချင်ဟွမ်၏ ပိန်ပါးသော ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့စိတ်ထဲတွင်လည်း “ချင်ဟွမ်... အရာအားလုံးက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်...” ဟု ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p>      တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိမ်းပြာရောင်ကြာပန်း စင်မြင့်ပေါ်၌..... </p> <p>      ရှီထျန်းကျွင်းနှင့် တုံဟွမ်ချင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဤသိုင်းစစ်တုရင်၏ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြသည်။ </p> <p>      ချင်နန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့ဘဲ ထိုင်ခင်းပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကာ သူ၏အာရုံအားလုံးကို အလင်းအ၀ိုင်းပြားအတွင်းသို့ နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။  </p> <p>        သိပ်သည်းလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာသည်။ ထိုအလင်းတန်း အများအပြားမှာ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ကြီးမားလှပြီး သူတို့၏  အော်ရာများမှာလည်း ခမ်းနားထည်ဝါသည်။  </p> <p>      ထိုအလင်းတန်းများအောက်တွင် သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ အားအနည်းဆုံးသော အလင်းတန်းသည်ပင်လျှင် သူထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားနေသဖြင့် သူသည် မော့ကြည့်နေရသည်။ </p> <p>      လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ပင် သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အလွန် နိမ့်ပါးလွန်းသဖြင့် ဤစွမ်းအင်များ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။  </p> <p>     ချင်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အင်ပါယာခန္ဓာနှင့် အချိန်ဓားတို့မှာလည်း ဤအခြေအနေကို ချက်ချင်း သိရှိသွားကြပြီး ထိုခမ်းနားသော တည်ရှိမှုနှစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ကူညီနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။  </p> <p>      အကယ်၍ သူတို့က ချင်နန်ကို ဤအလင်းတန်းများ၏ အနှစ်သာရကို  ရှင်းပြလျှင်ပင် ချင်နန်အနေဖြင့် နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ချင်နန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ </p> <p>      ချင်နန်အနေဖြင့် သူတို့ကို သူ့ဘာသာ အစကနေစပြီး အပြည့်အဝ နားလည်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ ၎င်းတို့ကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ </p> <p>      “ငါတို့ အဆင့်တွေကြားက ကွာဟချက်က ဒီလောက်တောင် ကြီးတာလား...” </p> <p>      ချင်နန် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြင်းပြသည့် စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p>        ပို၍ ခက်ခဲလေလေ၊ သူက ပို၍ ရှေ့တိုးချင်လေလေဖြစ်သည်။ ကွာဟချက် မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ သူသည် အနည်းငယ်မျှ နောက်ဆုတ်မည်မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p>      ချင်နန်၏ စိတ်အာရုံမှာ ချက်ချင်းပင် ပိုးဖလံကောင်ပေါင်းများစွာကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ အချို့မှာ အားနည်းသော အလင်းတန်းများထံသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများမှာမူ အတောက်ပဆုံးနှင့် အကြီးမားဆုံးသော အလင်းတန်းများထံသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။  </p> <p>       ဝုန်း...  </p> <p>      ခမ်းနားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါနှင့် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော နက်နဲမှုများ၊ အနှစ်သာရများကြောင့် သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အရှုံးမပေးခဲ့ပေ။ </p> <p>        ၎င်းမှာ အဆုံးမရှိသော သဲကန္တာရကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆုံးကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းချင်း ဆက်လက် လှမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>  </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save