Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၂၉၃၆) </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>       မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အချိန်နှင့် အာကာသကျမ်းစာကို တေရသမ(၁၃) အလွှာထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်နှင့် အာကာသ သန့်စင်သော မီးတောက်သည်  ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီးဖြစ်နေသည်။ သူသည် မဟာခေါင်းလောင်းကိုပါ သန့်စင်ထားသည်ဆိုသောအချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လက်ရှိ သူ၏ အချိန်နှင့် အာကာသ သန့်စင်သော မီးတောက်သည် အချိန်နှင့် အာကာသကျမ်းစာ၏  စုတုဒ္ဒသမ(၁၄)အလွှာနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ရနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>      ချင်နန်သည် အချိန်နှင့် အာကာသမီးတောက်ကို မကြာခင်ကမှ နားလည်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေသေးသည်။ ၎င်းသည် စစ်တုရင်ရုပ်များနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော်လည်း သူ့ကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ </p> <p>      ချင်နန်သည် သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်နှင့် အာကာသ သန့်စင်သော မီးတောက် စီးကြောင်းများပေါ်သို့ စစ်တုရင်ရုပ်များကို ဆက်လက် ချနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p>      နည်းစနစ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်လာခဲ့သည်။ </p> <p>      မကြာမီမှာပင် ချင်နန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံး စစ်တုရင်ရုပ်ကို ချပြီး နောက်ဆုံး အချိန်နှင့် အာကာသ သန့်စင်သော မီးတောက် စီးကြောင်းနှင့် ပေါင်းစပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။  </p> <p>      ရှီထျန်းကျွင်းသည် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်ရာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ </p> <p>      “မင်း နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ကျရှုံးသွားပြီကွ” </p> <p>      ရှီထျန်းကျွင်း၏ လှိမ့်တက်လာသော မီးတောက်များသည် ထပ်မံ၍ တိုက်ခတ်လာပြီး နယ်မြေသုံးခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြန်သည်။ </p> <p>      နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေပေါ်တွင် ချထားသော စစ်တုရင်ရုပ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ စစ်တုရင်ခုံသည်လည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ </p> <p>      အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအင်များသည်လည်း လူသားကမ္ဘာတွင် ဖျက်ဆီးမှုများ ပြုလုပ်ကာ အရာအားလုံးကို နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချင်နန် ချထားသော စစ်တုရင်ရုပ်များသည် မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအင်များ ဖြာထွက်နေကြပြီး မီးတောက်များ၏ သက်ရောက်မှုကို လုံးဝ မခံကြရချေ။ </p> <p>      “ဒါက...”  </p> <p>      ရှီထျန်းကျွင်းသည် ချက်ချင်းပင် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီးဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ </p> <p>      သူ့ရဲ့ အချိန်နှင့် အာကာသ မီးတောက်ကို တကယ်ပဲ ခုခံပိတ်ဆို့လိုက်တာလား... </p> <p>      ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... </p> <p>      “ဒီတစ်ချိန်လုံး ငါ မေးခွန်းတစ်ခုကို စဉ်းစားနေခဲ့တာ... ဒီလောကမှာ ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးက အချိန်နဲ့ အာကာသရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံရဘူးလဲဆိုတာကိုပေါ့...” </p> <p>      “ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေအရဆိုရင် အချိန်နဲ့ အာကာသကို ကျော်လွန်တဲ့ စွမ်းအားတွေ အနည်းဆုံး ဆယ်ခုကျော်ရှိမယ်...” </p> <p>      “တခြား စွမ်းအားတွေအကြောင်းကိုတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုကိုတော့ ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်... အချိန်နဲ့ အာကာသ စွမ်းအား တစ်ခုတည်းကသာ အချိန်နဲ့ အာကာသ စွမ်းအားရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံရဘူးဆိုတာ သေချာတယ်...” </p> <p>      “စောစောက ငါ့ရဲ့ အချိန်နဲ့ အာကာသ မီးတောက်က မင်းကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အချိန်နဲ့ အာကာသ မီးတောက်က ငါ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလို့ပဲ... ငါတို့ကြားမှာ အဆင့် ကွာခြားချက် ရှိနေတယ်...” </p> <p>      “ဒါပေမဲ့ အခု ငါ သုံးနေတာက အချိန်နဲ့ အာကာသ နည်းစနစ်တစ်ခုပဲ...” </p> <p>      “ငါ စစ်တုရင်ရုပ် ကိုးဆယ့်ကိုးရုပ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင် နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ပေါင်းစပ်ခဲ့တယ်... အဲဒီနောက်မှာ သူတို့က အချိန်နဲ့ အာကာသမီးတောက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား ပေါင်းစပ်သွားပြီး စစ်မှန်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ မီးတောက်တွေက အရာအားလုံးကို အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်ပေမဲ့ အချိန်နဲ့ အာကာသကိုတော့ လုံး၀နောက်ပြန်မဆုတ်နိုင်ဘူး...” </p> <p>      ချင်နန်၏ စကားလုံးများသည် မဟာတာအို၏ ခေါင်းလောင်းကြီးကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မြင့်တက်လာသော အော်ရာနှင့်အတူ စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် စုစည်းလာသည်။ </p> <p>      “အခု ပညာရပ်ငါးခုကို နှစ်မျိုးစပ် ၀င်္ကပါတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်... ကစားကွက်နှစ်ခု ချိတ်ဆက်သွားတဲ့အခါ သေချာပေါက် အသေသတ် တိုက်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...” </p> <p>      ချင်နန်သည် စစ်တုရင်ရုပ်ကို စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ စွမ်းအင်ကိုးဆယ့်ကိုးခု၏ အော်ရာများသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်သွားကြသည်။ ထိုပညာရပ်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားကြပြီး အသစ်စက်စက် အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ </p> <p>      “ချိုးဖျက်စမ်း...” </p> <p>      ဆေဘာအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လူသားကမ္ဘာထဲမှ ချက်ချင်း ခုတ်ပိုင်းထွက်လာသည်။ </p> <p>      ထိုခုတ်ချက်နှစ်ခုသည် တစ်လောကလုံး၏ စွမ်းအားများကို စုဆောင်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး စိတ်ကူး၍မရနိုင်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ </p> <p>      ရှီထျန်းကျွင်းနှင့် တုံဟွမ်ချင်တို့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။ သူတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ဘာကိုမှ မလုပ်နိုင်ကြပေ။ </p> <p>      ဝုန်း... ဝုန်း...  </p> <p>       နားကန်းလောက်သော ပေါက်ကွဲသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နတ်ဘုရားနယ်မြေနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်စိမ်းအပိုင်းအစများအဖြစ် ကွဲကြေသွားကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စဉ်သွားကြသည်။ </p> <p>      မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဒိုဂျိုထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ </p> <p>      ကျောက်စိမ်းအပိုင်းအစတိုင်းသည် ထပ်မံ၍ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားကြပြီး လွင့်ဝဲကျဆင်းလာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ရွှေရောင် အလင်းစက်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ </p> <p>      ဒိုဂျိုထဲရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သန့်စင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ကြရသည်။ </p> <p>      “ငါတို့... ငါတို့ နိုင်ပြီ...” </p> <p>      ဒိုဂျိုထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားကြသည်။ </p> <p>      ကောင်းကင်ပြာနယ်မြေသခင်၊ လီဟွာရီ၊ လုချောင်နှင့် တခြားသူများအားလုံး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့ ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p>      ကျန်းဟုန်ရှူး၏ မျက်လုံးများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ </p> <p>      သူမသည် မည်သည့်ရလဒ်ကိုမဆို လက်ခံရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ သူမ အလိုချင်ဆုံး ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူမ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်ချေ။  </p> <p>       သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျောက်ဝူရှန်၊ ကျန်းချူ၊ ကျန်းရှန်နှင့် တခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာမူ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခြောက်သွေ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။ </p> <p>      “ငါတို့... ငါတို့ ရှုံးသွားပြီလား...” </p> <p>      ရှီထျန်းကျွင်းနှင့် တုံဟွမ်ချင်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ရီသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြသည်။ </p> <p>      ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... </p> <p>      သူတို့က ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်ပြီး ချင်ဟွမ်က သာမန် နယ်ရှင်လေ... </p> <p>        ဒီလို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်မှာလဲ... </p> <p>      “တတိယစမ်းသပ်မှု သိုင်းစစ်တုရင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ...” </p> <p>      အထီးကျန်တာအိုရှင်၏ ပုံရိပ်သည် အနက်ရောင် ကြာပန်းပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။  </p> <p>      “စည်းမျဉ်းတွေအရ ကျန်းဟုန်ရှူးက ငရဲမီးတံဆိပ်ပြားနဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားတံဆိပ်ပြားတို့ကို ရရှိခဲ့တယ်... ဒါကြောင့်မို့ ထူးကဲနဂါးကျောက်စိမ်းနဲ့ မူလနတ်ဘုရားအပိုင်းအစ သုံးခုက ကျန်းဟုန်ရှူးနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်...” </p> <p>      သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှီထျန်းကျွင်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။  </p> <p>      “ကျုပ် ဒါကို  လက်မခံနိုင်ဘူး... သူ တားမြစ်နည်းစနစ် တစ်ခုခုကို သုံးခဲ့တာ သေချာတယ်... မဟုတ်ရင် သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာပါရမီမျိုး ရှိနေမှာလဲ... အသက်ရှိုက် ရာဂဏန်းလောက်လေးအတွင်းမှာ သူက အချိန်နဲ့ အာကာသ  မီးတောက်နဲ့ စွမ်းအင်အနှစ်သာရတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး အသစ်စက်စက် အချိန်နဲ့ အာကာသ နည်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့...” </p> <p>      သူ စကားဆုံးအောင် မပြောရသေးမီမှာပင် အထီးကျန်တာအိုရှင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>       “တခြားဘယ်သူမဆို လက်မခံတာ ရပေမဲ့ မင်းကတော့ မရဘူး...” </p> <p>      ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အထီးကျန်တာအိုရှင်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စွမ်းအားတစ်ခုက ရှီထျန်းကျွင်းအပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် အလိုအလျှောက် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူပင်လျှင် အထီးကျန်တာအိုရှင်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ </p> <p>      မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှီထျန်းကျွင်းနှင့် တုံဟွမ်ချင်တို့သည် အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ </p> <p>      “ရလဒ်လည်း ထွက်လာပြီဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ အပြင်ပို့ တော့မယ်...” </p> <p>      အထီးကျန်တာအိုရှင်က ကြည်ရှင်းသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ ဝေဝါးနေသော ဆေဘာအလင်းတန်းတစ်ခုသည် အင်မော်တယ်နန်းတော်ထဲမှ ချက်ချင်း ပစ်ထွက်လာပြီး ဒိုဂျိုတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ </p> <p>      ကျန်းဟုန်ရှူးနှင့် တခြားသူများမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ခံလိုက်ကြရသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save