Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း ( 2002 )</h2> <h2 style="text-align:center">တိုင်းတပါးမျိုးနွယ်များကို အမဲလိုက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p><br /> "ဦးလေးခုန်း၊ မဟာဧကရာဇ်နှစ်ပါး... ကျဆုံးသွားပြီလား"<br /> လုမင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတော့ မထင်ဘူး"<br /> ဦးလေးခုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။<br /> "ဒါပေမဲ့ အရမ်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ လောင်ကျွမ်းစေပြီး လောကတံခါးနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်တာက လောကတံခါးရဲ့စွမ်းအားကို အများကြီး မြင့်တက်လာစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရင်းမြစ်ကို‌ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်သွားစေတာကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားက သိပ်မရှိတော့ဘူး"</p> <p>"နောက်ပြီးတော့ အခု ကောင်းကင်ကမ္ဘာရဲ့ နယ်မြေအများစုက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတယ်။ အခု သူတို့ကို ကောင်းကင်လောကတံခါးက ကောင်းကင်ကမ္ဘာကို ခေါ်ဆောင်သွားတာတာကြောင့် ကံကောင်းပြီး လူသားမျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် သားရဲမျိုးနွယ်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ကျရောက်ခဲ့ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ကျရောက်ခဲ့ရင် အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဦးလေးခုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူတို့မှာ လူအင်အား မလုံလောက်တာကြောင့် ယခုကဲ့သို့သာ လုပ်နိုင်သည်။ မဟာဧကရာဇ်များ အနည်းငယ် ပိုရှိခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ အစွန်းရောက် နည်းလမ်းကို သုံးမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>လုမင်၏ နှလုံးသားက တုန်ခါသွားသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော်၊ မဟာဧကရာဇ်နှစ်ပါး၏ သေဆုံးခြင်းနှင့် ရှင်သန်ခြင်းက မရေရာတော့ပေ။</p> <p>မဟာဧကရာဇ်နှစ်ပါးက တန်ခိုးကြီးမားပြီး အမတတစ်ပါးနီးပါး ဖြစ်သည်။ ယွမ်တောင်မှာဆိုလျှင် သူတို့က ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပင်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးက ယွမ်တောင်အတွက် သူတို့ကိုယ်ကို အန္တရာယ်တောထဲ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။ ဒါက လေးစားစရာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"လုမင်၊ မင်း သိပ်လည်းဝမ်းနည်းစရာမလိုပါဘူး။ သူတို့အဆင်ပြေမှာပါ"<br /> မဟာဧကရာဇ် ဝူရှန်းက လုမင်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်းနည်းသင့်တဲ့အချိန်မှာ ဝမ်းနည်းတာကို ငါနားလည်ပါတယ်"<br /> မဟာဧကရာဇ်ရှန့်၏ အေးစက်ပြီး မာနထောင်လွှားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက လုမင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။<br /> "ဒါပေမဲ့ ဒီတိုက်ပွဲက ခဏတာ မြင်ကွင်းလေးတစ်ခုပဲ။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲက အနှေးနဲ့အမြန် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကို ငါတို့အားလုံး သိပါတယ်။ ဟွင်းထျန်းနဲ့ ထျန်းဟော်တို့လည်း သိကြတယ်။ သူတို့က ယွမ်တောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ အသက်စွန့်ခဲ့ကြတာဖြစ်ပေမဲ့ ပိုအရေးကြီးတာက သူတို့ဟာ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ကာကွယ်ချင်ခဲ့ကြတာပဲ"</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့မျိုးဆက်ဟာ ရွှေရောင်ခေတ်မှာဖြစ်ပြီး ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး စုဝေးနေကြလို့ပဲ။ မင်းတို့က အနာဂတ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့မျိုးဆက်မှာ တကယ်အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် မွေးဖွားလာနိုင်ရင် ငါတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် လုမင်... မင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြင်းလာပါ"</p> <p>"နားလည်ပါတယ်"<br /> လုမင်၏ မျက်လုံးများတွင် တင်းမာပြတ်သားမှုတို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်တွင် သူက အရာများစွာကို တွေးနေမိသည်။</p> <p>မဟာဧကရာဇ်ကြီးသုံးပါးက ယွမ်တောင်မြင့်မြတ်သောကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ယွမ်တောင်ရှိ ပါရမီရှင်အားလုံးကို စုဆောင်းရန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က လူငယ်များကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကြီးထွားလာစေရန် အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ကြခြင်းမှာ ဤအတွက်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p>မဟာဧကရာဇ် ဝူရှန်း၊ မဟာဧကရာဇ် ဟွင်းထျန်းနှင့် ထျန်းဟော်မဟာဧကရာဇ်တို့က တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူတို့က ယွမ်တောင်အတွက်၊ တိုင်းတပါးမျိုးနွယ်များကို တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ရင်းစေတနာအပြည့်ဖြင့် အသက်စွန့်လိုကြပေသည်။</p> <p>"သွားကြရအောင်၊ ဒီတိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"<br /> မဟာဧကရာဇ်ဝူရှန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မဟာဧကရာဇ်များက ပြန်ထွက်လာကြပြီး မကြာမီ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မြို့တော်အထက် ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာတော့ တိုက်ပွဲက ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။ </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင် လူအများအပြား တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးက သိုင်းဧကရာဇ်များဖြစ်ပြီး မြင်ကွင်းက အံ့ဖွယ်ကောင်းလွန်းပေသည်။</p> <p>"ရွှမ်..."<br /> ဦးလေးခုန်း၏လက်ထဲမှ ဓားအလင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကြောက်စရာကောင်းသော ဓားအလင်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်၏ အစစ်အမှန်ဧကရာဇ် အများအပြားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာဧကရာဇ် ဝူရှန်း၊ မဟာဧကရာဇ်ရှန့်နှင့် အခြားသူများက လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။</p> <p>မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးစီက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု၏ အစစ်အမှန် ဧကရာဇ်များနှင့် ဗလာနယ်ဧကရာဇ်များကို ချေမှုန်းခဲ့ပေသည်။</p> <p>ဧကရာဇ်များ၏သွေးဖြင့် ကောင်းကင်ကို နီစွေးစေခဲ့သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်၏ ဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>"မဟာဧကရာဇ်ကြီးတွေ အနိုင်ရခဲ့ပြီဟေ့"<br /> ယွမ်တောင်ဘက်တွင် မဟာဧကရာဇ်ကြီးများ၏ လှုပ်ရှားမှုကိုမြင်သော တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မဟာဧကရာဇ်ကြီးတွေ အနိုင်ရခဲ့ပြီ"<br /> အော်ဟစ်သံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ ယွမ်တောင်ဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ စိတ်ဓာတ်များက သိသိသာသာ မြင့်တက်လာ၏။</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုအတွက်တော့ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များက သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့က ယွမ်တောင်၏ မဟာဧကရာဇ်များကိုသာ မြင်ကြရသည်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်၏ မဟာဧကရာဇ်များ ထွက်လာကြခြင်းကိုတော့ မမြင်ရပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။</p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်..."<br /> မဟာဧကရာဇ်လေးပါးက တိုက်ခိုက်သောအခါ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်၏ ဧကရာဇ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>ဤနည်းအားဖြင့် ယွမ်တောင်၏ ဧကရာဇ်များက လွတ်လပ်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး တိုက်ပွဲက တစ်ဖက်သတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အမြား သေဆုံးသွား၏။</p> <p>"ဆုတ်ကြ... ဆုတ်ကြ"<br /> မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဆုတ်ကြဟေ့၊ ပုန်းရှောင်ကြတော့"<br /> မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ အချို့က ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မြို့တော်မှ ပျံသန်းသွားသည်။ အချို့က မြို့ထဲသို့ တည့်တည့်ပျံသန်းသွားကြ၏။ အချို့မှာ မြေပြင်ထဲသို့ပင် တိုးဝင်ကုန်တော့သည်။</p> <p>"သတ်ကြ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အလွတ်မပေးနဲ့"<br /> ယွမ်တောင်၏ အကျော်အမော်များကလည်း ညာသံပေးကာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။</p> <p>မဟာဧကရာဇ်လေးပါးက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်အနည်းငယ်ကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရပ်တန့်ကာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>ယခင်တိုက်ပွဲကြောင့် မဟာဧကရာဇ်လေးပါးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး ကုသရန်လိုသည်။</p> <p>"ဦးလေးခုန်း၊ ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား"<br /> လုမင်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။</p> <p>"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အသက်ကကြီးပြီဆိုတော့ ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုတယ်"<br /> ဦးလေးခုန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ပြန်လည်မှုန်ဝါးလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်အားနည်းနေပုံရလေသည်။</p> <p>"လုမင်၊ ငါတို့ အနားယူပြီး ကုစားဖို့လိုတယ်။ ကျန်တာကို မင်းလက်မှာ အပ်ခဲ့လိုက်တော့မယ်"<br /> မဟာဧကရာဇ်ဝူရှန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မဟာဧကရာဇ်ကြီးလေးပါးက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>လုမင်အတွက်မူ သူက ဟွမ်လင်နှင့် အခြားသူများကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ သူက ဟွမ်လင်နှင့် အခြားသူများကို ရှာဖွေပြီး သူတို့နှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ပေသည်။</p> <p>ဤလိုက်လံရှာဖွေမှုဟာ ရက်အနည်းငယ် ကြာခဲ့သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များ အသတ်ခံရပြီး ၎င်းတို့၏အလောင်းများက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း တောတောင်များ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်နေရာအမျိုးမျိုးသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်ခဲ့သည့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များကို မဖယ်ရှားခဲ့လျှင် နောက်ဆုံးမှာ သူတို့က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနှင့် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကဲ့သို့ အင်အားစုများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပြီး ယွမ်လု၏ အကျော်အမော်များနှင့် ပါရမီရှင်များကို အမဲလိုက်ကြမည်မှန်း တွေးကြည့်ရန်မလိုပေ။</p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ မဟာဧကရာဇ်ကြီးများက ယွမ်တောင်ရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များကို အမဲလိုက်ရန် ဆုလာဘ်များနှင့်အတူ လူတိုင်းကို ဆင့်ခေါ်သည့် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။</p> <p>လူပေါင်းများစွာလည်း အဖွဲ့များဖွဲ့ပြီး ယွမ်တောင်၏‌ နေရာအနှံ့တွင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့ကြပေသည်။ သူတို့က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားကို တွေ့ရှိသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်လကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>ယနေ့တွင် လုမင်၊ ဟွမ်လင်၊ လုံချန်နှင့် အခြားသူများက တောင်ကတုံးတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။</p> <p>"ဝေ့ရှန်း၊ မင်း မမှားပါဘူးနော်။ တကယ်ပဲ ဒီဘက်ကို ဦးတည်နေတာလား"<br /> ဟွမ်လီက လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မမှားနိုင်ပါဘူး၊ ဒီဘက်ကိုပဲ"<br /> လူငယ်လေးက ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုလူငယ်၏အမည်မှာ ဝေ့ရှန်းဖြစ်ပြီး ယွမ်တောင်မြင့်မြတ်သောကျောင်းတော်ရှိ နဂါးမဟာမိတ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်လက သူသည် လုမင်၏အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ဝေ့ရှန်း၏ ခြေရာခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်မားသည်။ ရန်သူ၏ အလွန်အားနည်းသော အနံ့များနှင့် အရှိန်အဝါများကို အခြေခံပြီး ခြေရာခံ ထောက်လှမ်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့် နှစ်လအတွင်းမှာ သူတို့က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်အုပ်စု အတော်များများကို ခြေရာခံပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်အများစုက ဝေ့ရှန်း၏ ခြေရာခံနိုင်စွမ်းကို အားကိုးခဲ့ကြရပေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့က သုံးရက်တိုင်တိုင် ခြေရာခံနေသည့်တိုင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်ဝင်များကို ရှာမတွေ့သေးပါ။ ထို့ကြောင့် ဟွမ်လီ သံသယဝင်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူတို့က ဆက်လက်ပျံသန်းသွားကြသည်။ မကြာမီ၊ ဝေ့ရှန်းက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"<br /> ကျန်သူများလည်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ သွေးနံ့လဲ"<br /> ဝေ့ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သွေးနံ့လား၊ ကျုပ်တော့ အနံ့မရပါဘူး"<br /> ဟွမ်လီက နှာခေါင်းကို တရှုံ့ရှုံ့လုပ်ရင်း အနံ့ခံသော်လည်း အနံ့မရပေ။</p> <p>"ကျွန်မလည်း အနံ့ရတယ်၊ ဒီသွေးညှီနံ့က အရမ်းစူးရှတာပဲ။ တွိ...တွိ..."<br /> ပူဖောင်းလေးက လုမင်၏ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>"မြန်မြန်သွားရအောင်"<br /> လုမင်၏ မျက်နှာက လေးနက်သွားသည်။ ဝေ့ရှန်းက ဦးဆောင်ပြီး သွေးနံ့ရှိရာသို့ ပျံသန်းသွား၏။</p> <p>မကြာမီ၊ သူတို့က မြို့တစ်မြို့ကို ရောက်လာကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာတော့ ဤမြို့ဟာ အသက်မဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီ။</p> <p>လူအားလုံး သေဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးများက မြေပြင်ကို အနီရောင်ဆေးဆိုးထားပြီး သွေးညှီနံ့မှာလည်း မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းပေသည်။</p> <p>မြို့ထဲတွင် အလောင်းများက တောင်လိုပုံနေပြီး သွေးများကလည်း မြစ်များကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။</p> <p>အနည်းဆုံး လူဦးရေ တစ်သန်းရှိသော ဤမြို့ဟာ ယခုဆိုလျှင် လုံးဝ အသက်မဲ့သွားခဲ့ပြီ။</p>


Save