Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငွေကို ဘဏ်ကနေတစ်ဆင့် လွှဲပေးပြီးပြီ" မာကျစ်သာက သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ငွေလွှဲပြီးကြောင်း ကျိုကျာကို ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ခဏစောင့်ပေးပါဦးနော်" ကျိုကျာက ငွေဝင်သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် မှာယူမှုအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာ ဆီလီကာ... ခဏလောက်ပဲ စောင့်ပေးပါဗျ" မာကျစ်သာက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မရေ... ဒီကလေးမလေးက တော်တော် တော်တာပဲ" ဆီလီကာက </p> <p>ကျိုကျာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း ဒါရိုက်တာကို ပြောလိုက်သည်။ ကျိုကျာက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြသွားသည်ကို မြင်ရုံနှင့်ပင် ဆီလီကာမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... တစ်ယောက်စာက လောက်ပါ့မလား" မာကျစ်သာက သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်နှစ်ပွဲစာ မှာထားခြင်းကို တွေးမိပြီး တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာ ယွမ်ကျိုး၏ ဟင်းလျာများက အလွန်စားကောင်းသော်လည်း စားသုံးသူတိုင်း ဗိုက်ဝသည်မခံစားရဘဲ ထပ်စားချင်စိတ်သာ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဒီနှစ်ပွဲလုံးက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား" ဆီလီကာက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ဆီလီကာ စားချင်သလောက် စားပါ" လှပသော ဒါရိုက်တာက မာကျစ်သာကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆီလီကာကို ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါမှ ဆီလီကာ ကျေနပ်စွာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေးမ... အဲဒီ ထမင်းပေါင်း နှစ်ပွဲစလုံးကို ငါ့ဆီပဲ ယူလာပေးနော်" ဆီလီကာက ကျိုကျာကို သတိပေးရန်လည်း မမေ့ပေ။ သူစကားပြောနေစဉ်တွင် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လှုပ်ခတ်နေသယောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမာ... ဘယ်လိုလုပ်‌ပေးရမလဲဟင်" ကျိုကျာက မာကျစ်သာကို သိနေသူဖြစ်ရာ ပြုံးရွှင်သော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... အားလုံး သူ့အတွက်ပဲ ပေးလိုက်ပါ" မာကျစ်သာမှာ လှပသော ဒါရိုက်တာ၏ ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်အောက်တွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... အလှလေး... ငါပြောသလိုသာ လုပ်ပါ။ မင်း ဘယ်တော့မှ အမှားလုပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး" ဆီလီကာက ကျိုကျာကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦး။ ချက်ပြီးတာနဲ့ ပို့ပေးပါ့မယ်" ကျိုကျာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါမှ ငါ့ရဲ့ မိန်းမလှလေးပေါ့" ဆီလီကာက အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ကျိုကျာမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ အလုပ်များကိုသာ ဆက်လုပ်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မုတ်ဆိတ်မွှေးရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေက မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပြောဆိုတဲ့နေရာမှာ တော်ကြတာပဲ" ယွမ်ကျိုးက ပန်းကန်များ ပြင်ဆင်ပေးရင်း စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆီလီကာမှာ သက်သတ်လွတ် ထမင်းကြော်နှစ်ပွဲကို ရရှိသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်ကြီးများကပင် သူ၏ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း စားကောင်းတာပဲ။ ဒီမှာ ထမင်းကြော်စစ်စစ် ရှိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်" ဆီလီကာက စားနေရင်းနှင့်ပင် အခါအားလျော်စွာ ချီးကျူးစကား ဆိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>လှပသော ဒါရိုက်တာမှာလည်း ကျေနပ်သွားသလို၊ မာကျစ်သာမှာလည်း ဂုဏ်ယူမိသည်။ ဤနေရာသို့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ရာ သူဌေးယွမ်၏ လက်ရာက လူများကို စိတ်ပျက်စေမည် မဟုတ်‌ကြောင်းကို သူ ယုံကြည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်လည်း... စားချင်တယ်" စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသော ဝူဟိုင်းက ကျိုကျာကို အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာဝူ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျိုကျာက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အခု ဗိုက်ဆာနေပြီ။ ကြက်ဥကြော်ထမင်းတစ်ပွဲနဲ့ အမျိုးတစ်ရာထမင်းဖြူတစ်ပွဲ ပေးပါ" ဝူဟိုင်းက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချရင်း မှာယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... မစ္စတာဝူမှာ ဘာအခက်အခဲ ရှိလို့လဲ" ကျိုကျာက ဂရုတစိုက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုကျာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အမြဲတမ်း ဆိုင်ရှေ့သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးလာတတ်သည့် ဝူဟိုင်းမှာ ယနေ့တွင် တတိယအ‌ကျော့ရောက်မှ ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာလည်း မကောင်းလှရာ၊ ယွမ်ကျိုးကိုယ်စား ကျိုကျာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ ယွမ်ကျိုးကြောင့်လို့ အထူးတလည် ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူးဗျာ" လင်းဟုန်က ဘေးမှနေ၍ ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ရဲ့ စားဖိုမှူး‌‌ကြောင့်လား" ကျိုကျာက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်သည့် အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်။ မှာထားတာတွေကိုပဲ ငါ့ဆီ လာပို့တော့" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းမော့ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ငါ့ကို ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ဟင်းချို တစ်အိုး ထပ်ပေးဦး" ဝူဟိုင်းက နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သော်လည်း စားချင်သည့်အရာကိုတော့ မမေ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦးရှင်" ကျိုကျာက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးထံသို့ မှာယူထားသည့်စာရင်းများကို သွားရောက်ပို့ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်ကြီးလည်း စိတ်မပျက်ပါနဲ့ဗျာ။ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ... နောက်တစ်ခါ ပိုကြိုးစားပေါ့" ဝူဟိုင်း၏ ကံဆိုးမှုကို ကြည့်ပြီး လင်းဟုန်က ခနဲ့ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း နားမလည်ပါဘူး" ဝူဟိုင်းကတော့ ထူးထူးခြားခြားပင် လင်းဟုန်ကို ပြန်မရန်တွေ့ဘဲ ငြိမ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟမ်း... အဟမ်း... တကယ်တော့ 'ပေါင်မုန့်ရှည်' ဆိုတဲ့ နာမည်ကလည်း ဆိုးလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားသူတွေဆို ဒါမျိုးလုပ်ချင်ရင်တောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး" လင်းဟုန်က ရယ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအောင့်ထားရင်း ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟိုင်း တစ်နေကုန် စိတ်တိုနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ အပင်ပန်းခံချက်ထားသည့် 'မန်ဒရင်းဘဲကိတ်' ကို ယွမ်ကျိုးက 'ပေါင်မုန့်ရှည်' အထင်မှားကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် ယွမ်ကျိုးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ယူရာတွင် လိုက်ပါကူညီပေးရန် တောင်းဆိုရန် မေ့သွားခဲ့သည်မှာလည်း သူ့အတွက် နောင်တရစရာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ရာကိတ်မုန့်မှာ ပေါင်မုန့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံလိုက်ရရုံသာမက၊ သူ့၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ ထုတ်ဖော်မပြောလိုက်ရသဖြင့် ဝူဟိုင်း၏ သက်ပြင်းများမှာ သူ့အတွက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအစပ်ဟင်းချိုထဲက ထမင်းကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်ပါ။ ငါ တစ်ခါစားဖူးတယ်... အရသာက တကယ်‌ ကောင်းတယ်" လင်းဟုန်က ကျေနပ်အားရသော အမူအရာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်လေ" ဝူဟိုင်းက စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် လင်းဟုန်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကတော့ မင်းက ကျေနပ်သင့်ပါသေးတယ်လို့ထင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူဌေးယွမ်က မင်းကို မလှည့်စားခဲ့ဘူးလေ။ စုမူကို ကြည့်လိုက်ဦး" လင်းဟုန်က သနားစရာကောင်းသော စုမူအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>စုမူမှာလည်း ယွမ်ကျိုးထံမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရွေးချယ်နည်း အသိပညာများစွာ ရရှိခဲ့သော်လည်း ပြဿနာမှာ သူသည် 'တရုတ်ကြက်သွန်မြိတ်' နှင့် 'စပါးပင်ပေါက်' ကိုပင် ခွဲခြားမသိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် သင်ယူပါစေ၊ လက်တွေ့တွင်တော့ အောင်မြင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ယွမ်ကျိုးက "လိမ္မော်သီးဝယ်ရင် အရောင်တောက်ပြီး ရနံ့သင်းရမယ်။ မျက်နှာပြင်က ပျော့ပျောင်းပြီး အောက်ခြေမှာ ခွက်နေတဲ့ စက်ဝိုင်းသေးသေးလေးပါတဲ့ အသီးကို ရွေးပါ။ အဲဒါမှ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမှာ"  သင်ပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စုမူကတော့ ဇဝေဇဝါဖြင့် "လိမ္မော်သီးတွေလား... အားလုံးက လိမ္မော်သီးပဲ မဟုတ်ဘူးလား"  ပြန်မေးခဲ့သည်။ စုမူမှာ လိမ္မော်သီးအမျိုးအစားများ၏ ကွာခြားချက်ကိုပင် မသိနိုင်ရာ၊ သူ မည်သို့ အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် လှည့်စားလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တန်ဖိုးချင်းတူညီတဲ့ ဖလှယ်မှုတစ်ခုပဲ"  ယွမ်ကျိုးက သူတို့၏ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို အလေးအနက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဟုတ်ပါပြီဗျာ၊ တန်ဖိုးချင်းတူညီတဲ့ လဲလှယ်မှုပေါ့" လင်းဟုန်ကတော့ ယွမ်ကျိုး၏ တည်ကြည်လွန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း..." ဝူဟိုင်းကတော့ လင်းဟုန်နှင့် စကား ဆက်မပြောချင်တော့ဘဲ စားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျိုကျာက ဝူဟိုင်းအတွက် ပန်းကန်များကို လာချပေးသည့် အခါမှသာ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး တူကိုကိုင်ကာ အားရပါးရ စတင်စားသုံးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပထမဆုံး မြည်းစမ်းသည့် ဟင်းပွဲမှာ အခြားမဟုတ်၊ အနီရောင် ပူပူစပ်စပ်ဟော့ပေါ့ထဲတွင် စိမ်ထားသော ရိုးရိုးထမင်းဖြူတစ်ပွဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အံ့ဩစရာပဲ... သူက ဟော့ပေါ့ဟင်းရည်ချည်းပဲ သီးသန့်ရောင်းနေတာလား" ထူးဆန်းစွာပင် ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်တတ်သော ချူးရှောင်က တစ်ဖန် ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ တစ်မိနစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟော့ပေါ့ဟင်းရည် စားပွဲပေါ်ရောက်လာပြီး ဝူဟိုင်းစားနေသည်ကို မြင်မှသာ သူက စကားစလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်သည် ဝူဟိုင်း၏ ပန်းကန်လုံးကို အသေအချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကြည်လင်လှသော ဆန်စေ့လေးများကို နီရဲနေသော ဟင်းရည်အလွှာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ပူပြင်းသည့် အစပ်ရနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထမင်း၏ နူးညံ့လှသော သဘာဝရနံ့ကိုပါ နိုးကြွလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟော့ပေါ့ထဲမှာ ထမင်းထည့်ထားတာပဲ။ ငရုတ်သီးတွေထဲကနေ အစေ့တွေကို ဖယ်ထုတ်ထားပေမဲ့ ငရုတ်သီးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရနံ့ကိုတော့ အပြည့်အဝ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်" ချူးရှောင်က သူ၏ ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟင်းချိုထဲမှ ထမင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျစ်..." ဝူဟိုင်းကတော့ သူ့အစားအစာကို တစ်ယောက်ယောက်က လုယူတော့မည့်အလား ပန်းကန်ကို သူ့ဘက်သို့ ဆွဲကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမွှေးရနံ့က နှမ်းစေ့ကနေ လာတာမဟုတ်ဘဲ ငရုတ်သီးစေ့ကနေ ထွက်လာတာပဲ။ ဒါဆို မင်းက နှမ်းစေ့တွေအစား ငရုတ်သီးစေ့ကို အစားထိုး သုံးလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား" ချူးရှောင်က ယွမ်ကျိုးကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်တယ်" ယွမ်ကျိုးက ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငရုတ်သီးစေ့တွေကို ကြော်ပြီး အရသာထည့်ပြီးမှ အစေ့တွေကို တစ်ခုချင်း ပြန်ထုတ်ယူလိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်က အနည်းငယ် မသေချာသလို မေးလိုက်သည်။ ငရုတ်သီးစေ့ဆိုသည်မှာ အလွန်သေးငယ်လှသည် မဟုတ်ပါလား။ အရသာရှိအောင် ကြော်ပြီးမှ ထိုအစေ့လေးများကို ပြန်ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ စင်ဒရဲလား၏ မိထွေးက ပြာပုံထဲမှ ပဲစေ့များကို ရွေးခိုင်းသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ဒီထက်တောင် ပိုခက်ခဲဦးမယ်"ချူးရှောင်က အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချူးရှောင်က ဝူဟိုင်း၏ ပန်းကန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ကျိုးက ထုံးစံအတိုင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရော စားမလား" </p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... အခုတော့ မစားသေးဘူး" ချူးရှောင်က ဘာမှဆက်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ" လင်းဟုန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ အခု စားချင်စိတ် မရှိတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်" ဝူဟိုင်းက သူ့အစားအစာကို ဝေမျှစရာ မလိုတော့သဖြင့် စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ခင်ဗျားနဲ့ ပြိုင်ချင်နေတာ နဲ့တူတယ်" မာစတာချန်က မသေချာစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ယွမ်ကျိုးကတော့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တော့ မထင်ဘူး" </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လင်းဟုန်က စပ်စုလိုက်ရာ ယွမ်ကျိုးက မျက်ခုံးအသာပင့်</p> <p>ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ စားရမယ့် အချိန် မရောက်သေးလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save