Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်နှင့် ယွမ်ကျိုးတို့၏ ငြင်းခုံမှုမှာ ယန်ဒါအပေါ်၌ သက်ရောက်မှု လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် ယွမ်ကျိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ အာရုံအပြည့်ဖြင့် ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့အတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့သဖြင့် သူပြင်ဆင်ထားသော အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်ရန် လိုအပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ဒါသည် ယနေ့ ဆိုင်သို့ အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ယွမ်ကျိုးက ထုံးစံအတိုင်း နေ့စဉ်စီရင်ချက်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နေ့လယ်စာစားချိန် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ညနေကျမှ အားလုံးနဲ့ ပြန်တွေ့ကြပါမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ ရပ်နေသည်။ သူသည် ကြာပန်းပုံစံများပါသော ဟန်တရုတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လန်းဆန်းသန့်ရှင်းသော ဆံပင်ပုံစံနှင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ အမြဲတမ်း တည်ကြည်လေးနက်နေတတ်ပြီး သူ၏ရည်းစား ပြောခဲ့ဖူးသည့် "ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မင်းသားလေး" ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ဒါသည် ယွမ်ကျိုးကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ပင် အထင်ကြီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ဒါသည် ယွမ်ကျိုး၏ အသွင်အပြင်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များကိုပါ အတုယူရန်အတွက် အသေးစိတ် လေ့လာစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"နှုတ်ဆက်ပါတယ်" အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ယန်ဒါသည်လည်း ယွမ်ကျိုးကို နှုတ်ဆက်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ဒါသည် ဆိုင်ပြင်သို့ရောက်၍ လျှပ်စစ်စက်ဘီးပေါ် တက်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ်လို... မစ္စတာယန်ဒါလားခင်ဗျာ။ ခင်ဗျားဆီကို ပါဆယ်တစ်ခု ရောက်နေလို့ပါ၊ လက်မှတ်ထိုးပေးပါဦး" တစ်ဖက်မှ ပို့ဆောင်ရေးသမား၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ယန်ဒါပါ။ ခင်ဗျား ဘယ်နားမှာလဲ" ယန်ဒါက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အခု ဖန်လင်း ရပ်ကွက်ရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ ရောက်နေပါပြီ။ လာယူပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်။ ခဏလောက် စောင့်ဦးနော်" ယန်ဒါက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စက်ဘီးကို ပါဝါဖွင့်ကာ တည့်တည့်မောင်းထွက်သွားရင်း ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့အစီအစဉ် အောင်မြင်တော့မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>စက်ဘီးစီးရင်း လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် မီးနီမိနေစဉ် ယန်ဒါသည် သူ၏လုပ်‌ဖော်ကိုင်ဖက်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘီပ်... ဘီပ်..."</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ အစ်ကိုယန်" တစ်ဖက်မှ ထက်မြက်ပြီး ရိုးသားသော အမျိုးသားအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ နေ့လယ်နဲ့ ညနေပိုင်း အလုပ်မဆင်းနိုင်တော့ဘူး။ အဲဒါ ခွင့်ယူဖို့ ဖုန်းဆက်တာ"ယန်ဒါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရေးပေါ်ကိစ္စ ရှိလို့လား။ မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာလေ" တစ်ဖက်မှလူက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါက တကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စမို့ပါ။ ကျန်တာတွေကို မင်းကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ တစ်ရက်တည်း မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီလအတွက် ရက်ပြည့်ဘောနပ်စ်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်။ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း လူတိုင်းကို စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ ပေးရမှာမို့လို့" တစ်ဖက်မှလူက ခဏတိတ်သွားပြီးမှ ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... ပြဿနာမရှိဘူး" ယန်ဒါသည် နှမြောသဖြင့် မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိသော်လည်း သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုတော့ မပြင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... အလုပ်တွေ ရှုပ်နေဦးမယ် အစ်ကိုယန်"  တစ်ဖက်မှလူက ပြောပြီးနောက်ဖုန်းချသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."စကားလုံးမှာ ယန်ဒါ၏ လည်ချောင်းထဲတွင်ပင် ပဲ့တင်ထပ်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်ကတော့ အခုထိ ဒီအတိုင်းပဲ"ယန်ဒါက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မီးပွိုင့်မှာ အနီမှ အစိမ်းသို့ ပြောင်းလဲသွားရာ ယန်ဒါသည် သူတို့နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်သို့ စက်ဘီးကို ပြန်လည်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>*ကျွီ...* ယန်ဒါ စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်သည်။ အဝေးမှပင် ပို့ဆောင်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... ယန်ဒါရဲ့ပစ္စည်းကို လက်ခံဖို့လာတာပါ" ယန်ဒါက လျှောက်သွားပြီး တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာပါ... ပျက်စီးမှု ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးပေးပါဦး" ပို့ဆောင်ရေးသမားက ယန်ဒါကို သေချာကြည့်ကာ အတည်ပြုပြီးနောက် ကတ်ထူပုံးတစ်ပုံး ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ဒါသည် ပုံးကိုယူကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှပျက်စီးနေခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့မှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ Taobao မှ မှာယူထားသော ကြွေထည်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သဖြင့် သူက ပို၍ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ဒါသည် ပါဆယ်ကို ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းပြန်မသွားဘဲ ဈေးသို့ဦးတည်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဝယ်ယူရန် ထွက်ခွာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု အစောကြီး ရှိသေးတာပဲ... စောစောပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"သူက အချိန်ကိုကြည့်ကာ တွေးလိုက်သည်။ သူက ရှောင်လျို အလုပ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် အဆင်သင့် ဖြစ်နေစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ဒါသည် ကျဉ်းမြောင်းလှသော မီးဖိုချောင်လေးထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောကာ စတင်ချက်ပြုတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>*ပင်း... ပင်း... ပန်... ပန်...* မီးဖိုချောင်လေးမှာ အလွန်သေးငယ်သဖြင့် တစ်ယောက်သာ ဝင်၍ရသည်။ အရပ် ၁.၇၅ မီတာ မြင့်သော ယန်ဒါအတွက် ထိုနေရာမှာ ကျဉ်းကျပ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ဒါသည် မိမိအိမ်တွင် အလုပ်များနေသဖြင့် ယနေ့ညတွင် ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်သို့ မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက ဘာလို့ ဒီည မလာတာလဲ" မာစတာချန်က လည်ပင်းကို ဆန့်ပြီး အပြင်ဘက်မှ လူတန်းကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ဒါကို မတွေ့ရသဖြင့် သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဒီလထဲမှာ ဒီကိုလာတာ ၂၃ ရက် ရှိပြီလေ" ယွမ်ကျိုးက အလုပ်လုပ်နေရင်းနှင့်ပင် ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ခင်ဗျား ဒါကိုတောင် မှတ်မိနေတာလား" မာစတာချန်၏ ဝဖြိုးသော မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"စားဖိုမှူးကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တွယ်နေရင်းနဲ့တင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာ အားလုံးကိုပါ သတိထားနိုင်ရမယ်" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရင်း တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" မာစတာချန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်း ဘာမြင်လိုက်ရသလဲ" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းလှည့်ပြီး မာစတာချန်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ချက်ပြုတ်နည်းထက် ပန်းကန်ပြား အလှဆင်နည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သင်ယူနေတာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်" မာစတာချန်က ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း" ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူပြောသည်မှာ မှန်သည်၊ မှားသည်ကိုတော့ မှတ်ချက်မပေးခဲ့ပေ။ ထိုအခါမှ မာစတာချန်သည် ယွမ်ကျိုး၏ စကားကို လေးနက်စွာ ပြန်လည်စဉ်းစား ဆင်ခြင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ သင်ကြားပြသမှု စွမ်းရည်မှာ ပိုမိုတိုးတက်လာသည် ခံစားရပြီး </p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နိုင်လာပြီ။ တကယ်ဆိုရင် 'ယွမ်ကျိုးချက်ပြုတ်နည်း သင်တန်းကျောင်း' တောင် သီးခြားဖွင့်လို့ ရနေပြီပဲ" ယွမ်ကျိုး စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် ယန်ဒါသည် ယနေ့အတွက် သူပြင်ဆင်ထားသော အံ့အားသင့်စရာကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက သင်ယူလာခဲ့သော ပန်းကန်ပြား အပြင်အဆင်အတိုင်း သူကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပြီး သူတို့၏ သစ်သားစားပွဲငယ်လေးပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစားပွဲငယ်မှာ သာမန်သစ်သားစားပွဲလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်လေ့ရှိသည့် နေရာလေးဖြစ်သည်။ အစားအစာများ၏ ရနံ့က အခန်းငယ်လေးအတွင်း ပျံ့လွင့်နေစဉ်...</p> <p> </p> <p>*ကျီ.....* တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယန်ဒါသည် ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းကန်များကို အမြန်ဆုံး ဖုံးအုပ်လိုက်ချိန်တွင် ရှောင်လျိုမှာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ် ယန်ဒါ... ဒီနေ့ ဘာလို့ အစောကြီးပြန်ရောက်နေတာလဲ" ရှောင်လျိုက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်မြန်မြန်ဆေးပြီး စားကြရအောင်" ယန်ဒါက သူ့ရည်းစားလေးကို ပြုံးပြရင်း တိုက်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝါး... အစားအစာတွေတောင် ပြင်ထားတာလား။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကိုယန်" ရှောင်လျိုက စားပွဲကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်" ယန်ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်ရာ ရှေင်လျိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ကို အမြန်ဆေးကာ နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဖုံးတွေ ဖုံးထားတာလဲ... ဘာဟင်းတွေလဲဆိုတာ ကျမကို ပြတော့လေ" ရှောင်လျိုက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ရှောင်လျိုသည် သူမ၏ လက်ဖြူဖြူလေးများဖြင့် အဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းလေးမျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂျင်လင်းကြော် (Jinling Grass) ၊ ရေညှိဟင်းချို၊ အအေးခံထားသော ကျောက်ပွင့် (Tremella) နှင့် အသားလုံးအချို့ကို ပန်းကန်ပြားကြီးထဲတွင် အလှဆင်ကာ ထည့်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက..." ရှောင်လျို ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ ယန်ဒါကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အတိုးပဲ... နောက်တစ်ခါကျရင် အရင်းကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ် (စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားမယ်)"  ယန်ဒါက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား အင်း... ငါ စောင့်နေမယ်နော်" ရှောင်လျို၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်လျှံသွားပြီး တူကိုကိုင်ကာ စတင်စားသုံးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဟင်းလျာများမှာ ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် ရောင်းသော ဟင်းလျာများဖြစ်ပြီး ရှောင်လျို အကြိမ်ကြိမ် တမ်းတခဲ့ဖူးသည်များ ဖြစ်သည်။ ယန်ဒါ၏ လက်ရာမှာ ဂျင်လင်းမြက်က အနည်းငယ် ဝါနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဟင်းချိုထဲက ရေညှိက သာမန်ဖြစ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ကျောက်ပွင့်က အနည်းငယ် ချိုလွန်းနေသည်ဖြစ်စေ...</p> <p> </p> <p>ရှောင်လျိုအတွက် ဤဟင်းလျာများမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ အစစ်အမှန် မဟုတ်သော်လည်း ယန်ဒါ</p> <p>၏ မေတ္တာများကြောင့် သူမအတွက် အရာအားလုံးက ပြည့်စုံလွန်းနေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save