Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညစာစားချိန်အတွင်းမှာတော့ အချို့သောလူများက ယွမ်ကျိုး၏ အချက်အပြုတ်စွမ်းရည်ကို သံသယဝင်ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်းပင်၊ အမြဲတမ်း ရုတ်တရက်ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက် လုပ်တတ်သော ချူးရှောင်သည် ထိုလူများနှင့် ထိတ်တိုက်တိုးခဲ့သည်။ သူ၏ ခါးသီးလှသော လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် အငြင်းပွားမှုကို စတင်ခဲ့ရာ ယွမ်ကျိုးအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယွမ်ကျိုး၏ လက်ရာကို မြည်းစမ်းရန်နှင့် အမှားရှာရန် အဝေးမှလာကြသော စားဖိုမှူးသုံးဦးသည် ယွမ်ကျိုးထက် ချူးရှောင်ကို ပိုမိုမုန်းတီးသွားကြကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဒီကိုလာတဲ့ အရူးနှစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမထူးဘူး။ ငါနဲ့မပြိုင်ခင် မင်းတို့ရဲ့လျှာကို အရင်ဆုံး လေ့ကျင့်ထားလိုက်ဦး"ချူးရှောင်က ပြောပြီးနောက် မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း... ငါတကယ် ဒေါသထွက်နေပြီ။ သူက ယွမ်ကျိုးဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ကို ဒီလိုပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး" ထိုသုံးယောက်ထဲတွင် အရပ်အရှည်ဆုံးလူက ချူးရှောင်၏ကျောပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်တော့... အရူးမလုပ်နဲ့။ သွားကြစို့" နောက်တစ်ယောက်က တားမြစ်လိုက်ပြီး အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကံဆိုးလိုက်တာ... တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ" နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ညည်းတွားရင်း ထွက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အရပ်ရှည်ဆုံးလူမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ ဖောက်သည်များအားလုံးက သူ့ကို စူးရှသောမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ အနည်းငယ် ကြောက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အမြန်ဆုံး ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူတွေက ငါ့ရှေ့တင် ငါ့ဆိုင်ကို လာပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား"ထွက်သွားသော စားဖိုမှူးများကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျိုးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ... ငါ့မှာ ငါ့စွမ်းရည်တွေ ပြသဖို့ နေရာမရှိတော့ဘူး"လင်းဟုန်က ချူးရှောင်ကို မကျေမနပ် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက မကြာသေးခင်ရက်ပိုင်းအတွင်း ယွမ်ကျိုးရဲ့ဆိုင်မှာ ခဏခဏပေါ်လာလိုက်ပျောက်သွားလိုက်လုပ်နေတာ" ဝူဟိုင်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ဝင်တစား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မာစတာချူးက သူဌေးယွမ်ရဲ့ လက်မှုပညာကို အသိအမှတ်ပြုလို့ ဒီလိုလုပ်တာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်"မာစတာချန်က ချူးရှောင်၏ အပြုအမူကို နားလည်မှုရှိရှိ ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖောက်သည်များမှာလည်း သဘောတူကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စ၏ နောက်ထပ် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သော ယွမ်ကျိုးမှာ ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲမှနေ၍ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုစားဖိုမှူးသုံးဦးသည် မစ်ရှင်အတွက် နောက်ဆုံးလိုအပ်သော လူသုံးဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယွမ်ကျိုးသည် ယခုအခါ အဆင့်တက်မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆိုင်ရှင် အခု မစ်ရှင်ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်လို့ 'အလယ်အလတ်အဆင့် စားဖိုမှူး' ဖြစ်လာပါပြီ။ ဆုလာဘ်ကို အခုပဲ ထုတ်ယူနိုင်ပါပြီ" စနစ်အသိပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>စနစ်၏ စကားလုံးများက ယွမ်ကျိုးကို အားအင်သစ်များ ပြန်လည်ရရှိစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖောက်သည်အချို့ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ယွမ်ကျိုးက သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ ဟင်းလျာတွေ မှာယူနိုင်ပါပြီ" ယွမ်ကျိုးက ပြောလိုက်ရာ သူ၏လေသံမှာ အရင်ကထက်ပင် ပိုမိုနူးညံ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်က ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းပျော်သွားပုံရတယ်" ကျိုကျာက ယွမ်ကျိုးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူမကလည်း အလျင်အမြန်ပင် ဖောက်သည်များကို ထိုင်ခုံများဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် ဆိုင်မှ ထွက်လာသော ချူးရှောင်က ခေါင်းလှည့်ကာ ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာတဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ စားဖိုမှူးပဲ" ချူးရှောင်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>*တာတာတာ...* ချူးရှောင်၏ ခြေသံများက တက်ကြွပြီး စည်းချက်ညီနေသည်။ ကားပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဌကျိုး... ဘယ်လိုနေလဲ နေကောင်းရဲ့လားဗျ" ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် ချူးရှောင်က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... မင်းကိုး။ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား" ကျိုးရှီကျဲ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာ၌ အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ပြန်ရောက်ပါပြီ"  ချူးရှောင်က တိုတိုရှင်းရှင်း ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှေ့ဖြစ်ဖြစ် အနောက်ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ" ကျိုးရှီကျဲက ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ပတ်ပဲ" ချူးရှောင်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်သည် ကျိုးရှီကျဲထံ ဖုန်းခေါ်ရာတွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသော်လည်း ကျိုးရှီကျဲဘက်မှ မပြောမချင်း သူကလည်း အရင်စတင်ပြောဆိုမည့်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ပိုကြာကြာမနေတာလဲ" ကျိုးရှီကျဲက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြင်သစ်မှာ အတော်လေး အလုပ်များနေလို့ပါ" </p> <p> </p> <p>ချူးရှောင်က ဖြေလိုက်သည်။ ပြင်သစ်ရှိ သူ၏ဆိုင်တွင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခံနေရမည့် လက်ထောက်စားဖိုမှူးအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ချူးရှောင်က သတိထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြန်ရောက်တာ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိပြီလဲ။ ငါ မင်းကို ညစာကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ မှတ်မိသေးတယ်မလား" ကျိုးရှီကျဲက နောက်ဆုံးတွင် အဓိကအချက်ကို ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်ရက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် မှတ်မိပါတယ်။ ဥက္ကဌ သွားချင်တဲ့နေရာကိုသာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းပါ့မယ်" ချူးရှောင်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တော့ ချူးရှောင် ပြန်ရောက်နေသည်မှာ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လိမ်ညာရာတွင် ရှက်ရွံ့မှု အလျဉ်းမရှိပေ။ ပြင်သစ်မှ သူ၏လက်ထောက်စားဖိုမှူးသာ ဤစကားကို ကြားလျှင် ချူးရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ခင်ဗျားမှာ အသိစိတ်ရော ရှိရဲ့လား"  မေးမိမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... အိုကေလေ။ ဒီလူအိုကြီးရဲ့ ပင်စင်လစာက ထမင်းတစ်နပ်ဖိုးတောင် မလောက်ဘူး" ကျိုးရှီကျဲက ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရှီကျဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချူးရှောင်နှင့် ယွမ်ကျိုးတို့ကို ထိတွေ့ဆက်ဆံစေရန် ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်မှာ ဈေးကြီးသည် နာမည်ကြီးသဖြင့် ချူးရှောင်ကို ပိုက်ဆံရှင်းခိုင်းခြင်းက သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးနိုင်လိမ့်မည် ကျိုးရှီကျဲက တွေးတောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"နေရာနဲ့ အချိန်ကိုသာ ပြောပါ၊ ကျွန်တော် လာကြိုပါ့မယ်" ချူးရှောင်က ကျိုးရှီကျဲကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်စီလမ်း၊ အမှတ် (၁၄) မှာရှိတဲ့ </p> <p>'မာစတာစားဖိုမှူး စားသောက်ဆိုင်'ပဲ။ ဟိုကောင်လေး (ယွမ်ကျိုး) ဖွင့်ထားတာလေ။ အဲဒီမှာ သွားစားကြရအောင်" ကျိုးရှီကျဲက ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်လိပ်စာကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာမရှိပါဘူး... အချိန်ကရော" ချူးရှောင်မှာလည်း ယွမ်ကျိုး၏ဆိုင်သို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီးသားဖြစ်၍ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြန်မသွားခင် ဒုတိယနေ့ပေါ့။ ဆိုလိုတာက လေးရက်အကြာ ညနေခင်းမှာ။ အဲဒီအချိန်ဆို ဘယ်လိုလဲ" ကျိုးရှီကျဲက ခဏစဉ်းစားပြီး အချိန်သတ်မှတ်လိုက်ပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော် လာကြိုပါ့မယ်" ချူးရှောင်က ကျေနပ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒီအချိန်ထက် နည်းနည်းစောစော လာသင့်တယ်။ ဟိုခွေးပေါက်စလေး (ယွမ်ကျိုး) က ခေါင်းမာတဲ့ မြည်းလိုပဲ... ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူသွားရင်တောင် တန်းစီရမှာ။ သူက ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ထောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"ကျိုးရှီကျဲက ရယ်မောကာ ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သိပါတယ်... သူက သူ့စည်းနဲ့သူ နေတတ်တဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပဲလေ"ချူးရှောင်က ယွမ်ကျိုးကို အသိအမှတ်ပြုသည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျင့်ဝတ်အတိုင်း တိတိကျကျ နေထိုင်တာက ကောင်းသလို တစ်ခါတလေတော့လည်း ခက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းလိုပဲ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကတော့ ကံကောင်းတဲ့အချက်ပဲ" ကျိုးရှီကျဲက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ချူးရှောင်က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် ဥက္ကဋ္ဌကျိုးက သူ့ကို ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သည့် အချက်ကိုသာ အဓိကထား၍ ကြားလိုက်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ရပါတယ်။ ဒီနေ့ခေတ်က လူငယ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာပဲလေ၊ မင်းတို့အားလုံး တိုးတက်နေတာ မြင်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ကျိုးရှီကျဲက ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချူးရှောင်ကို ခရီးပန်းလာသဖြင့် အနားယူရန် တိုက်တွန်းကာ ဖုန်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လေးရက်ကြာရင် တွေ့ကြမယ်..." ချူးရှောင်သည် ကားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ယွမ်ကျိုး၏ စားသောက်ဆိုင်ရှိရာ လမ်းကြားလေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လေးရက်ကြာရင် ဘယ်လို အံ့သြစရာတွေ ရှိမလဲဆိုတာ ငါ တကယ် စိတ်ဝင်စားနေပြီ" </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် ကျိုးရှီကျဲသည် ယွမ်ကျိုးထံ ဖုန်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အချိန်ကို ကြည့်ကာ ဖုန်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ညစာစားချိန် မပြီးသေးဘူး ထင်တယ်... ၉ နာရီလောက်မှ ခေါ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖုန်းခေါ်ဖူးသဖြင့် ယွမ်ကျိုး၏ အလုပ်ချိန်ကို အသေအချာ သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်တွင် ညစာစားချိန် ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်ရာ ယွမ်ကျိုးက ထုံးစံအတိုင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညစာစားချိန် ပြီးဆုံးပါပြီ။ မနက်ဖြန်မနက်မှ ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဖောက်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် </p> <p>ကျိုကျာနှင့် ရှန်မင်တို့ကလည်း ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ နှုတ်ဆက်၍ ပြန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး..." ယွမ်ကျိုးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အနားယူရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ သူသည် စနစ်ကို စတင်မေးမြန်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ မစ်ရှင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါ အဆင့် ၅ ကို ရောက်သွားပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး ဝင်ငွေခွဲဝေမှုကို ငါ့အတွက် ၆၀% အထိ တိုးမြှင့်ပေးတော့မှာလား"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ပထမဆုံး စိတ်ပူသည်မှာ ဝင်ငွေကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ငွေကြေးပမာဏကြောင့် မဟုတ်ဘဲ "တရားမျှတမှု" ရှိစေရန်အတွက်</p> <p>သာ ဖြစ်သည် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတည်ပေါက်ဖြင့် ပြောနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save