Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၇၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုလာဘ်များ ရရှိခြင်းသည် အနည်းငယ် လှည့်စားမှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း အများအားဖြင့် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ကျိုးသည် ငါးဟင်းလျာများ၏ ချက်ပြုတ်နည်း အမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် ယွမ်ကျိုးသည် ထိုည သန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် သရေစာအဖြစ် ငါးဟင်းလျာများကို ကိုယ်တိုင်ချက်စားခဲ့ပြီး ဘေးမှ စောင့်နေသော ဘော့က်ကိုလည်း ငါးအရိုးများကို ကျွေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက မော်လ်တာခွေးအမျိုးအစား မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါးအရိုးတွေ စားနေတာလဲ" ပန်းကန်လုံးကိုင်ကာ ဘောက့်ကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ကျိုး မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘောက့်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ငါးအရိုးများကိုသာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် ဆက်စားနေခဲ့သည်။ ငါးအရိုးများမှာ အတော်လေး ကြွပ်ရွနေသဖြင့် ဘောက့်မှာ ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုးက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ခွေးတစ်ကောင်က ငါးအရိုးစားနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည် လှောင်ပြောင်နေမိသော်လည်း ဘောက့်ကစကားနားမလည်သဖြင့် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်စားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘောက့် ဗိုက်ဝသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ကျိုးသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ ရေချိုးပြီး အိပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အိပ်ရာစောစောဝင်ကာ စောစောထခြင်းမှာ "ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မင်းသားတစ်ပါး" ၏ စံနှုန်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်...</p> <p> </p> <p>နှိုးစက်သံ မြည်လာသည်နှင့် ယွမ်ကျိုးသည် ထုံးစံအတိုင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်၊ ရေချိုးပြီးနောက် အလုပ်များလှသော မနက်စာစားချိန်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဘေးလမ်းကြားရှိ တခြားဆိုင်ပိုင်ရှင်များသည်လည်း ယွမ်ကျိုး၏ လုပ်ငန်းချိန်အတိုင်း ဆိုင်ဖွင့်လာကြသဖြင့် ထိုလမ်းကြားလေးမှာ အတော်လေး စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မနက်စာစားချိန် တစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးသည် ခဏတာ အနားယူပြီး ငါးဟင်းလျာများကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ နေ့လယ်စာအတွက် ငါးဟင်းတစ်ပွဲ ထပ်ချက်စားရင် ကောင်းမယ်"သူတွေးကာ မီးဖိုချောင်ဓားကို ကိုင်လိုက်စဉ် ဖော်ရွေလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘော့စ်... မင်္ဂလာပါ ဘော့စ်ယွမ်" </p> <p> </p> <p>ဆိုင်ထဲသို့ နက်ပြာရောင် စီးပွားရေးဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး အပြုံးအပြည့်ဖြင့် ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... မနက်စာစားချိန် ပြီးသွားပါပြီ။ နေ့လယ်စာစားချိန်က နာရီအနည်းငယ် လိုသေးတယ်" ယွမ်ကျိုးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဒီကို ထမင်းစားဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လာတာပါ" ထိုအမျိုးသားက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... အခုက လုပ်ငန်းချိန် မဟုတ်တဲ့အတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ ဧည့်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး" ယွမ်ကျိုးက တခြားကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါကြောင့်လည်း ရုံးချိန်ပြင်ပမှာ လာပြောတာပေါ့။ မင်းအတွက် အဆင်ပြေအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးနေတာပါ" ထိုလူက ပြောလိုက်ရာ ယွမ်ကျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ထိုလူ၏ လေသံမှာ "မင်းကို ငါက ကူညီနေတာ" ဟူသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ဆိုင်က အဆင်ပြေနေပါပြီ။ တခြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မလိုပါဘူး" ယွမ်ကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ စီးပွားရေးက အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော်က ပူးပေါင်းဖို့ လာတာလေ။ မင်းကို ပိုက်ဆံပိုရှာနိုင်အောင် ကျွန်တော် ကူညီပေးမလို့ပါ" ဝတ်စုံဝတ်ထားသောလူက ယွမ်ကျိုး၏ ငြင်းဆိုချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇွတ်အတင်း ပြောနေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး" ယွမ်ကျိုးက ယခင်ကထက် ပို၍ပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး... ငါပြောတာကို အဆုံးထိ နားထောင်ပါဦး။ မင်းစိတ်ဝင်စားမှာ သေချာပါတယ်။ ငါက မင်းကို ပိုက်ဆံပိုရအောင် ကူညီပေးနေတာပါ" ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့်လူက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ဆက်ပြောနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုး၏အမြင်တွင် ထိုလူ၏အပြုံးမှာ ပါးနပ်လွန်းပြီး လောဘရိပ်များ ပါနေသဖြင့် သူ့အား ပို၍ပင် မုန်းတီးသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဒါကို လုံးဝမစဉ်းစားပါဘူး" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွမ်ကျိုးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ကိုသေချာဆေးပြီး ငါးကိုကိုင်တွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အခွင့်အရေးပါ။ မင်းရဲ့စားသောက်ဆိုင်မှာ မင်းလိုအပ်နေတဲ့အရာလည်း ဖြစ်တယ်။ ငါ မင်းကို အဖျော်ယမကာတွေ အခမဲ့အရင်ပေးမယ်၊ မင်း ဘယ်လောက်နဲ့ ပြန်ရောင်းမလဲဆိုတာ မင်းဘာသာဆုံးဖြတ်။ ငါကတော့ ကုန်ကျစရိတ်ကိုပဲ ပြန်ယူမယ်"ဝတ်စုံဝတ်ထား‌သောလူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ နှစ်ဖက်အကျိုးရှိမယ့် စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းဆိုတာကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ စိတ်လည်းမဝင်စားဘူး။ တံခါးအပြင်ကို ထွက်ပြီး လမ်းအတိုင်း ညာဘက်ကိုကွေ့ပြီး ထွက်သွားပေးပါ" ယွမ်ကျိုးက ကျယ်ကျယ်ပွင့်နေသော ဆိုင်တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဗျ... ခင်ဗျားဆိုင်တံခါးဘေးမှာ အရောင်းစက် တစ်ခု ချထားချင်တာ။ ကြည့်ပါဦး ဒီမှာ နေ့တိုင်း လူတွေအများကြီး သွားလာနေတာဆိုတော့ ရောင်းအားက ရှယ်ဖြစ်မှာ။ နေရာငှားခအတွက်လည်း ပိုက်ဆံထပ်ပေးမယ်။ အားလုံးရောင်းကုန်ရင် ကျွန်တော့်ဘက်က ပြန်ဖြည့်ပေးမယ်။ မီတာခကိုလည်း သီးခြားပေးမယ်။ အဖျော်ယမကာတွေကိုတော့ အရင်းနဲ့ပဲ သွင်းပေးမယ်လေ" ထိုလူက ယွမ်ကျိုးအား "မင်းအတွက် အခွင့်အရေးပေးနေတာ" ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး သဘောတူလိမ့်မည်သူ အသေအချာယုံကြည်နေသည်။ သူ့အမြင်တွင် ဤစားသောက်ဆိုင်မှာ သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် ယွမ်ကျိုး၏ လုပ်ငန်းချိန်မှာလည်း တိုတောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် အပိုဝင်ငွေရမည့်ကိစ္စကို မည်သူကမှ ငြင်းမည်မဟုတ်သူက ယူဆထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ဟင်း... အခုပဲ အားနာနာနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက ထိုလူ၏စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံမရှာချင်ဘူးလား။ ငါ့အဖျော်ယမကာတွေက ကိုကာကိုလာတို့၊ နို့လက်ဖက်ရည်တို့လို အမှတ်တံဆိတ်တွေလေ ရောင်းကောင်းမှာ သေချာတယ်။ လူကြိုက်များပြီး ဈေးလည်း သက်သာတယ်လေ" ထိုလူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေးနက်ဟန်ဖြင့် ထပ်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသား မောင်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီစက်ကို မင်းဆိုင်မှာထားရင် ကြော်ငြာလည်းဖြစ်တယ်လေ။ ဘာကုန်ကျစရိတ်မှ မရှိဘဲ ပိုက်ဆံရမယ့်အခွင့်အရေးကို မင်းတကယ်ပဲ လက်လွှတ်တော့မှာလား"ထိုလူက မလျှော့သောဇွဲဖြင့် ထပ်မံပြောဆိုနေပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယွမ်ကျိုးက သူ့ကို လုံးဝအဖက်မလုပ်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဘော့စ်ယွမ်" ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့်လူက အရှက်ရသွားပုံရပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးကတော့ ဘာမှ ပြန်မဖြေတော့ဘဲ သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်နေသဖြင့် ထိုလူသည် ဒေါသတကြီးနှင့် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို အရူးပဲ သူ့ရှေ့က ပိုက်ဆံကိုတောင် မကောက်တတ်ဘူး" ထိုလူက လမ်းလျှောက်သွားရင်း ဆိုင်ရှေ့သို့ တံတွေးထွေးကာ ကျိန်ဆဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးသူကို မောင်းထုတ်လိုက်နိုင်ပြီ ထင်ခဲ့သော်လည်း ညနေပိုင်း အလုပ်ချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသည်ကို ထပ်မံကြုံတွေ့ရပြန်သည်။ ထိုလူသည် ဆိုင်သို့ တစ်ခေါက် ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... တန်းစီမနေရင် ဆိုင်ထဲဝင်လို့မရဘူးရှင်"  ကျိုကျာက စည်းကမ်းအတိုင်း တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးကို ငါသိတယ်။ သူနဲ့ စကားပြောစရာရှိလို့" ထိုလူက မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်တွင် စကားပြောသံများ ကျယ်နေသဖြင့် ယွမ်ကျိုးက အားလုံးကို ကြားနေရသည်။ သူက ပန်းကန်များ လာချပေးရင်း ထိုလူကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းကို တိုးချဲ့ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံဝတ်လူကတော့ ဆက်ပြီး ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ရန်စသလို ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ဟင်း... မင်းက ဆိုင်ရှင်ပဲ၊ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်တော့မှ အရင်းအနှီးမလိုဘဲ ငွေရှာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒီအရူးက ဘယ်ကလာတာလဲ" ယွမ်ကျိုးက စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ပြန်ဖြေရန် ပျင်းရိနေသည်။ ဆိုင်ထဲရှိ ဝူဟိုင်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးလေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ထိုလူကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေပဲ" ဝူဟိုင်းက ရယ်ချင်ချင် ပြောလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါကလည်း ယွမ်ကျိုးကို ဆရာအဖြစ် တပည့်ခံချင်ဇွတ်လုပ်သည့်လူ၊ ယခုတစ်ခါလည်း "ငါက မင်းကို အထင်ကြီးလို့ လာကူညီတာ" ဟူသော အမူအရာနှင့် လူ။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... မင်းကတော့ လူကြားမှာ အရမ်း ရေပန်းစားတာပဲနော်" ဝူဟိုင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းလောက် မတော်ပါဘူး"  ယွမ်ကျိုးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် ယွမ်ကျိုးက စနောက်နိုင်သည့် စိတ်အခြေအနေ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ နောက်တစ်နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခုက ယွမ်ကျို</p> <p>းကို တကယ်ပင် ဒေါသထွက်စေတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save