Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၄၈၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော မနက်စာရောင်းပြီးချိန်တွင် ယွမ်ကျိုးသည် ဒုတိယထပ်မှ ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆိုင်ရှေ့သို့သယ်လာပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပန်းပုပုံသွင်းရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိုလာခဲ့... ဒီမှာထားလိုက်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာပဲ" ကျေနပ်အားရနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏အသံမှာ ယွမ်ကျိုး၏နားထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... အဲဒီမှာ ထားလိုက်။ ၁၅ မီတာရှည်တဲ့ မီးကြိုး ပြင်ထားတယ်၊ လောက်ရဲ့လား" အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြန်ပြောသည်။ အသံအရဆိုလျှင် ဆိုင်ဘေးက ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင် အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တီစ်... တီစ်... နောင်ကျရင် ဒီကနေ အဖျော်ယမကာဝယ်မယ့်သူတွေ အများကြီးရှိမှာ သေချာတယ်။ ဒီနေရာကို ရွေးချယ်ထားတာ တကယ်တော်တယ်။ သူဌေးယွမ်ကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်" ထိုလူသည် ယွမ်ကျိုးကြားစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံကိုမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပရှင်... သူ့ဆိုင်မှာက ဖောက်သည်တွေ အမြဲတမ်း ပြည့်လျှံနေတာကိုး" ခေါက်ဆွဲဆိုင်ပိုင်ရှင်က မနာလိုဝန်တိုမှုများ ပါဝင်နေသောလေသံဖြင့် ထောက်ခံသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ တင်းတင်းစေ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ တန်းစီစက် (Queuing Machine) ဘေးတွင် အဝါရောင်တောက်တောက် သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်ပုံစံ အရောင်းစက်ကြီးတစ်လုံးကို လာရောက်တပ်ဆင်ထားခြင်းပင်။ ထိုစက်မှာ တန်းစီစက်နှစ်ခုစာခန့် ကြီးမားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယွမ်ကျိုးကို ရက်အတော်ကြာ အနှောင့်အယှက်ပေးနေသည့် ဝတ်စုံဝတ်လူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယွမ်ကျိုးထံမှ ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် ဒေါသထွက်ကာ ယွမ်ကျိုး၏ ဆိုင်ဘေးက ခေါက်ဆွဲဆိုင်နှင့် ပူးပေါင်းပြီး နေရာငှားကာ ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုစက်ကို လာချထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ယွမ်ကျိုးကို တမင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးအတွက် ဤလုပ်ရပ်မှာ သူ့ကို အန္တရာယ်မပေးသော်လည်း ဖားတစ်ကောင်က ခြေထောက်ပေါ် ခုန်တက်လာသလိုမျိုး၊ မကိုက်သော်လည်း ရွံစရာကောင်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... သူဌေးယွမ်၊ ဘာမှလာမပြောနဲ့နော်။ ကျွန်တော်က အုပ်ချုပ်ရေးရုံးကနေ ခွင့်ပြုချက်ရထားသလို နေရာငှားခလည်း ပေးထားတာ"ဝတ်စုံဝတ်လူက စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြကာ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုးသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထိုင်ခုံကို ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။ ထိုလူ၏ စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခြင်းကြောင့် ထိုလူမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါ... သူက တကယ့်လူထူးလူဆန်းပဲ" အမျိုးသမီးသူဌေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ထိန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် မီးသွယ်ကြစို့။ အပိုဝင်ငွေရမှာပဲကို... တချို့လူတွေက ပိုက်ဆံအနည်းငယ်လေးရမှာကိုတောင် နှာခေါင်းရှုံ့နေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဆိုင်တံခါးပိတ်ထားသော ဘေးက သူဌေးတောင် က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ဘယ်ကလာတဲ့ ယင်ကောင်တွေလဲ မသိဘူး... တကယ် ဆူညံပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်။ ဒီလမ်းကြားထဲမှာ အိမ်သာ ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူဌေးတောင်၏ ရိုးသားပြတ်သားသော ပြောဆိုချက်ကြောင့် ဝတ်စုံဝတ်လူမှာ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း ယွမ်ကျိုးက ဘာမှမပြောဘဲ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း" အမျိုးသမီးသူဌေးက ဒေါသတကြီး ခေါင်းလှည့်ပြီး ကျိန်ဆဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝတ်စုံဝတ်လူက တားလိုက်သဖြင့် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ အရောင်းစက်ကိုသာ အလုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... သူတို့က ဒီလို လှည့်ကွက်လေးတွေကလွဲရင် ဘာမှမတတ်နိုင်ကြပါဘူး" သူဌေးတောင်က ထိုလူနှစ်ယောက်ကို အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတို့လုပ်ရပ်က တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်" ယွမ်ကျိုးက သူဌေးတောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်အေးအေးထားပါ သူဌေးယွမ်... ဒါကအနှောင့်အယှက်‌သေးသေးလေးတစ်ခုထက် မပိုပါဘူး" သူဌေးတောင်က ထိုလူနှစ်ယောက်အပေါ် အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာဖြင့်‌ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် အုပ်ချုပ်ရေးရုံးကို ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်" ယွမ်ကျိုးက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားလေ... အုပ်ချုပ်ရေးရုံးက ဝန်ထမ်းတွေလည်း အဲဒီလူကို ဒီနေရာမှာ စက်လာထားခွင့်ပေးတာ ရူးနေလို့ပဲ" သူဌေးတောင်က ယွမ်ကျိုးဘက်မှ ဘက်လိုက်၍ ထောက်ခံစကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် သူဌေးတောင်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် အုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ ငါးမိနစ်ခန့် အမြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ တောင်ရှီလမ်း၏ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးမှာ သာမန် စီးပွားရေးခန်းမတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိပြီး အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မှန်တံခါးအနီးတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူဌေးယွမ်... ဘာကိစ္စရှိလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ထိုမိန်းကလေးက ယွမ်ကျိုးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ" ယွမ်ကျိုးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူမ အခု ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ" ထိုမိန်းကလေးက တက်ကြွစွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြားသူသာဆိုလျှင် ဧည့်ကြိုမိန်းကလေးက ယခုကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ဒါရိုက်တာဝူမှာ အစိုးရအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန်မှာ စနစ်တကျ မှတ်ပုံတင်ပြီး အတည်ပြုချက် ရယူရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွမ်ကျိုးမှာတော့ အခြေအနေချင်း မတူပေ။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် အစ်ကိုဂျွန်၏ကိစ္စကို ဖြေရှင်းစဉ်ကတည်းက ယွမ်ကျိုးကို သိကျွမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ဒုတိယအရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ယွမ်ကျိုးသည် တစ်လမ်းလုံး၏ စီးပွားရေးနှင့် GDP ကို တစ်ယောက်တည်းမြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် "အဖိုးတန်ပုဂ္ဂိုလ်" ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကျိုးသည် တောင်စီလမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ကြွယ်ဝချမ်းသာလာစေသူဖြစ်သဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းက သူ့ကို အထူးလေးစားမှုပေးခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝူ... သူဌေးယွမ် ရောက်လာပါတယ်" မိန်းကလေးငယ်က ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်ကာ အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝင်ခဲ့... ဝင်ခဲ့ ဘာလို့ တံခါးခေါက်နေတာလဲ၊ သူဌေးယွမ်ရယ်... အခမ်းအနားတွေ လုပ်မနေပါနဲ့" ဒါရိုက်တာဝူက ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူမသည် ယွမ်ကျိုးကို ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ပြင်ခိုင်းသော်လည်း ယွမ်ကျိုးက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ရည် မလိုပါဘူး... ဒါရိုက်တာဝူကို ကိစ္စတစ်ခုပြောပြီးရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်မှာပါ" ယွမ်ကျိုးက မတ်တတ်ရပ်လျက်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ သူဌေးယွမ်။ ပြောပြပါဦး" ဒါရိုက်တာဝူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ လာပြီး ပြဿနာရှာနေတယ်။ သူ့ကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပေးစေချင်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေပါတယ်" ယွမ်ကျိုးက ဝတ်စုံဝတ်လူကို "ပြဿနာရှာသူ" အဖြစ် တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ ဘယ်သူကများ သူဌေးယွမ်ရဲ့ ဆိုင်ရှေ့မှာ ပြဿနာရှာရဲတာလဲ" ဒါရိုက်တာဝူ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ၏ ဒေါသမှာ ဟန်ဆောင်မှုမဟုတ်ဘဲ ၁၀၀% အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိုးမှာ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ GDP ကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းတင်ပေးထားသူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဒါရိုက်တာဝူရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ပဲ လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အရောင်းစက်ကို ကျွန်တော့်ဆိုင်တံခါးဝမှာ လာချထားပါတယ်"ယွမ်ကျိုးက အေးဆေးစွာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှ ဒါရိုက်တာဝူသည် ဝတ်စုံဝတ်လူ၏ တင်ပြချက်ကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>"အို... ဒါက ကျွန်မအမှားပါ။ အစကတော့ ဖောက်သည်တွေ သောက်စရာဝယ်ရတာ အဆင်ပြေအောင်လို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့ သူဌေးယွမ်... သူ့ကို အခုချက်ချင်း တခြားနေရာ ပြောင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွမ်ကျိုးက ခေါင်းခါလျက် ပြတ်သားစွာပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တခြားနေရာ ပြောင်းခိုင်းဖို့ မလိုပါဘူး...သူ ဒီကို ဘယ်လို ရွှေ့လာသလဲ၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြန်ရွှေ့သွားစေချင်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာဝူက ယွမ်ကျိုး၏ စိတ်သဘောထားကို နားလည်သွားပြီး ပြုံး၍ ချက်ချင်းပင် အဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ ယွမ်လေး... မင်းဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပေးပါ့မယ်။ သူ့စက်က လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာဆိုတော့ ပြန်ဖယ်</p> <p>ခိုင်းလိုက်ဖို့ ကျွန်မ တာဝန်ယူပါတယ်" </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save