Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တန်ပြန်တိုက်စစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေကြသော တောင်ထိပ်သခင် အချို့နှင့် တိုးလေတော့သည်။</p> <p>“သခင်မ မုန့်ဝမ်... နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ယောင်ပြလာပြီပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဘယ်များ ရောက်နေခဲ့တာလဲ”</p> <p>“လင်ကျူက အကြီးအကျယ် ကျူးကျော်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုရဲ့ တောင်ထိပ် ငါးခုကို သိမ်းပိုက်သွားပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”</p> <p>“နတ်သားတော်သာ ဒါကို သိသွားလို့ အမျက်ဒေါသ ရှေ့ထားမယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဘေးဒုက္ခကြီးနဲ့ ကြုံရမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူတို့၏ မြည်တမ်းသံများကို အေးဆေးစွာ နားထောင်နေပြီးမှ -</p> <p>“စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး... ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ် ထမ်းဆောင်ကြစမ်း”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တောင်ထိပ်သခင်များမှာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေ၏။</p> <p>သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းများ အလုခံထားရသည်ကို သူမက စိုးရိမ်စရာမလိုဟု ပြောနေသလော။</p> <p>“သခင်မ...”</p> <p>သူတို့က ဆက်လက် မြည်တမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“တင်ပြစရာ တခြားမရှိရင် ငါ့ရှေ့မှာ အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်အောင် ရပ်မနေကြနဲ့တော့”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် မုန့်ဝမ်သည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားချေ၏။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော တောင်ထိပ်သခင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မျက်နှာပျက်နေသော တစ်ဦးက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ပြန်သွားကြမှာလား”</p> <p>“ဒါကလွဲလို့ တခြား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>တစ်ဦးကမူ မကျေမနပ်ဖြင့် အသံလွှင့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့အထင်တော့ သခင်မ မုန့်ဝမ်က... လင်ကျူကို ငါတို့ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုရဲ့ တောင်ထိပ်တွေ အများကြီး သိမ်းခွင့်ပေးလိုက်တာ။ သူမက လင်ကျူကို ကြောက်နေတာများလား”</p> <p>“ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ လင်ကျူကို ကြောက်လွန်းလို့ ကိုယ်ယောင်တောင် မပြရဲဘူးဆိုတာကတော့ အလွန်အကျွံ ဖြစ်လွန်းပါတယ်”</p> <p>“ဟူး... ကံဆိုးတာပဲ။ ဒီလို အားကိုးမရတဲ့ သခင်နဲ့ တွေ့ရတာကတော့ ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ။ နတ်သားတော် အမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ရဲ့ အရင်က ကောင်းတာတွေကို ထောက်ထားပြီး အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့တာပေါ့”</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်သည် ထိုလူများ၏ အတွေးများကို မုန့်ဝမ်ထံသို့ တစ်လုံးမကျန် ပြန်လည်ပြောပြကာ အတင်းအဖျင်း ဆိုလိုက်ချေ၏။</p> <p>“သခင်... ဒီကောင်တွေက မရိုးသားဘူး။ သခင်မ ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောနေကြတာ။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ သခင်မရဲ့ အစွမ်းကို သိသွားအောင် သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးသင့်တယ်”</p> <p>“အချိန်မရှိဘူး”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ‘သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်’ ၏ အသုံးဝင်ပုံကို ဆက်လက် ဆင်ခြင်နေမိသည်။</p> <p>သူမသည် တောင်ကုန်းတွင် ဆိပ်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ပထမဦးစွာ ‘သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ ဒဏ်ရာများကို ကုသခဲ့ချေသည်။ ဒဏ်ရာများ သက်သာသွားပြီးနောက်တွင်လည်း ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ‘သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်’ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို စတင် လေ့လာခဲ့သည်။</p> <p>ပုံရိပ်ယောင် အတတ်ပညာတွင် သူမ၌ အခြေခံရှိပြီးသား ဖြစ်ရာ ဤလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ပိုင်နိုင်စွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ဝူက တောင်ကုန်းသို့ ကျူးကျော်လာခဲ့ရာ မုန့်ဝမ်သည် သူနှင့် နောက်မှ ရောက်လာသူများကို လေ့ကျင့်ဖော်များအဖြစ် အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုတွင် နတ်သားတော် တစ်ဦးနှင့် နတ်သားတော် အလျောင်းအလျာ ခြောက်ဦး ရှိချေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခုနစ်တွင်ရှိသော ရွှယ်ဝူယာ နှင့် အဆင့် ငါးတွင်ရှိသော ချင်းလင် တို့နှစ်ဦးသာ သူမနှင့် မတိုက်ခိုက်ရသေးဘဲ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>အခြားသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို လုယူခြင်းက တစ်ဆင့်ချင်း ကျင့်ကြံခြင်းထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ပစ်မှတ်မှာ ထိုနှစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သို့သော် ရွှယ်ဝူယာသည် နတ်သားတော် တစ်ဦးအနေဖြင့် နတ်သားတော် အလျောင်းအလျာများ အားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သော အစွမ်းရှိမည်မှာ သေချာလှရာ လောလောဆယ်တွင် လူမသိအောင် အချိန်အနည်းငယ် အောင်းနေခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေမည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ကာ ‘သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်’ ကို ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်နေချိန်တွင် ယွမ်ဝူနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် သက်သာလာကြချေပြီ။</p> <p>သူတို့၏ သွေးပင်လယ်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အလုခံလိုက်ရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ဒေါသကြောင့် အသက်ပင် ရှူမဝဖြစ်ကာ သေလုနီးပါး ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... ဒီကိစ္စကို ငါ မင်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းမယ်”</p> <p>“ဒီအငြိုးကို လက်စာမချေရမချင်း ငါ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ခြိမ်းခြောက်စကား အချို့ကို ဆိုပြီးနောက် သူတို့သည် မိမိတို့၏ နေအိမ်များသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားကြတော့သည်။ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ပထမဆုံး လုပ်သည့်အရာမှာ မိမိတို့လက်အောက်ရှိ တောင်ထိပ်သခင် အားလုံးကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဘာမှမသိသေးသော တောင်ထိပ်သခင်များမှာ တက်ကြွစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ သွေးပင်လယ်များမှာ စုပ်ယူခံလိုက်ရကာ အရင်းအမြစ် အားလုံးမှာလည်း လုယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့မှာ ငါးသေများကဲ့သို့ ညှိုးငယ်သော မျက်နှာများဖြင့် အပြင်သို့ လွှင့်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေ၏။</p> <p>တောင်ထိပ်တစ်ခုချင်းစီ၏ သောင်ထိပ်သခင်များသာဆိုလျှင် ဆုံးရှုံးမှုကို ကာမိရန် မလုံလောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ဝူနှင့် အခြားသူများသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်း ကျင့်ကြံသူများကို ပစ်မှတ်ထားလာကြပြန်သည်။</p> <p>တစ်ခေါက် ထပ်မံ လုယူပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သုံးသို့ မနည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအလုခံလိုက်ရသော တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း အားအင် အနည်းငယ် ပြန်ရလာသောအခါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူများကို ပြန်လည် စုပ်ယူပြန်သည်။ သူတို့၏ သွေးပင်လယ်များကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ကြရသည်။</p> <p>ဤလှုပ်ခတ်မှုကြီးအပြီးတွင် ချင်းလင်နှင့် မုန့်ဝမ် လက်အောက်ရှိ တောင်ထိပ်များမှလွဲ၍ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုရှိ တောင်ထိပ်များ၏ အစွမ်းမှာ ထိုးကျသွားတော့သည်။</p> <p>အခြားသော လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရာတွင် ပိုမို ဆုတ်ယုတ်လာကာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့်ကို ဆက်တိုက် ဆုံးရှုံးလိုက်ရလေတော့၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤအရာအားလုံးမှာ မုန့်ဝမ်နှင့် မပတ်သက်ပေ။</p> <p>ယခင်က ကျင့်ကြံနေစဉ် နှောင့်ယှက်ခံရသော အတွေ့အကြုံကြောင့် သူမသည် ယခုအခါ ကျင့်ကြံခြင်း ဂူအတွင်း ဝင်သည်နှင့် သူမ၏ အမှတ်အသားပြ သစ်သားပြားကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူမသည် ‘သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်’ ကို ပိုမို နက်နဲစွာ လေ့လာနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ‘သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး’ ဟူသော မျက်လုံးပညာရပ် တစ်ခုကိုလည်း သင်ယူခဲ့ချေသည်။</p> <p>ဤမျက်လုံးပညာရပ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရုံသာမက သွေးလမ်းစဉ်၏ အစွမ်းဖြင့် အခြားသူများ၏ အာရုံခံစားမှုကိုပါ နှောင့်ယှက်စေနိုင်သည်။</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်၏ အတွေးဖတ်နိုင်စွမ်း၊ စိတ်ခံစားမှုကို နှောင့်ယှက်နိုင်စွမ်းတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မမျှော်လင့်ထားသော ရလဒ်များ ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ကူးအရဆိုလျှင် သွေးမိစ္ဆာနန်းတော်မှ ယူဆောင်လာသော လျှို့ဝှက်ကျမ်း တစ်ဒါဇင်ကျော်လုံးကို ပိုင်နိုင်အောင် သင်ယူပြီးမှသာ အပြင်သို့ ထွက်လိုသည်။</p> <p>သို့သော် သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစု၏ စည်းမျဉ်းများကို နတ်သားတော်က သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ဆန့်ကျင်၍ မရပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် နှစ်ပတ်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် ‘သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး’ ကို တတ်မြောက်သွားသော မုန့်ဝမ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပစ်ထားသော အမှတ်အသားပြ သစ်သားပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>သစ်သားပြားကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် စူးရှသော အသံတစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ သစ်သားပြားမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး အရေးကြီးသော တိုက်ပွဲသတင်းများစွာ ရောက်ရှိနေချေပြီ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သစ်သားပြားကို တစ်ချက် နှိပ်လိုက်ရာ အသံများ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>အရေးကြီးသော သတင်းစကားအားလုံးကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင် သူမ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မုန့်ဝမ် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>ယွမ်ဝူနှင့် အခြားသူများ၏ တောင်ထိပ်များ အလုခံလိုက်ရကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမမှာ လှောင်ရယ်မိပြီး ဤကိစ္စ၏ တရားခံမှာ သူမဖြစ်သည်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ အခြားသူများမှာ အပြစ်မရှိဘဲ မုန့်ဝမ် တစ်ဦးတည်းသာ ရှုံးနိမ့်၍ တောင်ထိပ်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ပါက နတ်သားတော်၏ အမျက်ဒေါသမှာ သူမထံသို့သာ ကျရောက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ အားလုံး ရှုံးနိမ့်နေကြရာ နတ်သားတော်၏ အမျက်မှာလည်း အားလုံးအပေါ် မျှဝေ ကျရောက်သွားမည် ဖြစ်ချေသည်။ မုန့်ဝမ်အပေါ် ကျရောက်မည့် အမျက်ဒေါသမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... အကယ်၍ အခြားသူများ စစ်မြေပြင်တွင် ဆုံးရှုံးနေချိန်၌ သူမက အပြစ်မရှိရုံသာမက အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင်ကော။</p> <p>ထိုအခါတွင် နတ်သားတော်၏ အမျက်ဒေါသမှာ အခြားသူများထံသို့သာ ဦးတည်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဖီးနစ်တောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာပြီး သူမ လက်အောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော တောင်ထိပ် သုံးခုမှ တောင်ထိပ်သခင်များထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဆုံးရှုံးသွားသော နယ်မြေများကို ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် အင်အားစုစည်းကာ သူမနောက်သို့ အမြန်လိုက်ပါရန် အမိန့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>တောင်ထိပ်သခင် သုံးဦးမှာ သတင်းစကားကို ရရှိသောအခါ အံ့အားသင့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မုန့်ဝမ်၏ အားကိုးမရမှုကို နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက ရုတ်တရက် အမိန့်ထုတ်ကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်မည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူတို့မှာ တုံ့ပြန်ရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးနေကြဆဲ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် တောင်ထိပ်သခင် သုံးဦးမှာ သူတို့၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်လိုက်ကြပြီး လက်အောက်မှ အထူးချွန်ဆုံး လူများကို ရွေးချယ်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။</p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အခြားလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုမှ လူများသည် ယွမ်ဝူ၊ ယွဲ့ချန် တို့နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး နယ်မြေသိမ်းပိုက်ရန်သာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် မုန့်ဝမ် လက်အောက်ရှိ ကျန်ရှိသော တောင်ထိပ် သုံးခုမှာ အခြားသူများ၏ လုယက်မှုကို မခံရသေးပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save