Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထူးခြားသော လက်ကောက်တစ်ကွင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုတွင် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်း နှစ်မျိုးရှိချေသည်။ တစ်မျိုးမှာ ကျူးယုံကဲ့သို့သော အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး မည်သည့်မိစ္ဆာဓာတ်ကိုမဆို လက်ခံကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားတစ်မျိုးမှာမူ မြွေဖြူမယ်နှင့် လင်ကျူတို့ကဲ့သို့ မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးအစားတစ်ခုတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မြွေဖြူမယ် သန့်စင်ကျင့်ကြံထားသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာ မြွေနွယ်ဝင် သားရဲများသာ ဖြစ်ကြပြီး ပုန်းကွယ်ခြင်းနှင့် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းတို့တွင် အထူးကျွမ်းကျင်လှချေ၏။</p> <p>သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ အပြည့်အဝ ပုန်းကွယ်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင် ပေသုံးဆယ်အတွင်း ရောက်ရှိလာမှသာ ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>လျှပ်စီးလက်သည်ထက်ပင် မြန်ဆန်သော အရိပ်တစ်ခုမှာ လေထုထဲတွင် လှိုင်းတွန့်လေးတစ်ခုမျှပင် မကျန်ခဲ့ဘဲ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ညှီနံ့များနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော မြွေခေါင်းကြီးမှာ ပါးစပ်ကို ဟလျက်၊ အဆိပ်စွယ်များကို ငေါ့လျက် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခုန်အုပ်လိုက်ချေပြီ။</p> <p>အကယ်၍သာ အကိုက်ခံရပါက ဦးခေါင်းနှင့် ကိုယ်လက် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားမည့် မြင်ကွင်းမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ဟန် ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ အလျင်အမြန် လှန်ချလိုက်ရာ ညှော်နံ့နံလှသော မြွေပါးစပ်ကြီးမှာ သီသီလေး လွဲချော်သွားတော့၏။</p> <p>သူမ၏ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်သဖြင့် မြွေဖြူမယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူသားတို့ကဲ့သို့ အံ့ဩရိပ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ကို ပြန်လည် ရစ်ပတ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မြွေဖြူမယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားပြီး အလွန်အမင်း အားကောင်းလှရာ မြွေမြီးဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တိုင်း တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲကာ ကျောက်တုံးများကို ကြေမွစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာမူ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လွန်းလှပြီး နောက်ဆုံးစက္ကန့်ရောက်တိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို အမြဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရုံသာမက တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်ရန် အခွင့်အရေးများကိုပါ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ချေ၏။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”</p> <p>ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း ထူးခြားသော အသံဗလံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ ဖုန်မှုန့်များ ဝေလုံးသွားတော့သည်။</p> <p>မြွေဖြူမယ်သည် ထပ်တလဲလဲ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း မုန့်ဝမ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကာ သူမကိုယ်တိုင်သာ အချက်အချို့ အထိုးခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြွေဖြူမယ်သည် သူမ၏ ခွန်အားများ လျော့နည်းလာသည်ကို ခံစားလာရပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း မြန်ဆန်လာတော့၏။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဤမုန့်ဝမ်ဆိုသော မိန်းမမှာ အသွင်ပြောင်းထားသည့် မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်များလား...... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ  အဘယ်‌ေြကာင့် ဤမျှအထိတောင့်တင်းခိုင်မာနေရသနည်း။</p> <p>အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ကာ တိုက်ပွဲကို အကဲခတ်နေစဉ်က သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ အသေအချာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ပြိုင်ဘက်မှာ ဤမျှအထိ မသန်မာခဲ့ပါချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း မြွေဖြူမယ်သည် သူမ၏ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးသွားသယောင် သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>“ဟက်... ခဏတာ စွမ်းအားပေါက်ကွဲတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးထားတာနေမှာပဲ၊ အခုတော့ ခံနိုင်ရည် ကုန်သွားပြီထင်တယ်”</p> <p>မြွေဖြူမယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ပြန်လည် တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>သူမသည် ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် ကျယ်ကျယ်ဟလျက် ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံပေးကာ မြွေကိုယ်ကြီးဖြင့် ပြန်လည် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ ပိုမို၍ လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာသည်။ သူမ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ မြွေဖြူမယ်၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p>အောင်မြင်သွားပြီ.........</p> <p>မြွေဖြူမယ်သည် စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်သွားကာ မုန့်ဝမ်ကို အသားပြားဖြစ်အောင် တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ခြေရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ ခုနစ်လက်မ အချက်အချာ နေရာတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရချေ၏။</p> <p>ပြင်းထန်ပြီး အာဏာစက်ကြီးမားလှသော သွေးလမ်းစဉ် အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ သူမ၏ ခုနစ်လက်မ အချက်အချာမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူမကို လုံးဝ မလှုပ်နိုင်အောင် တားမြစ်ပိတ်ပင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ.........</p> <p>မြွေဖြူမယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်၏ လက်မှာ သူမ၏ ခုနစ်လက်မ အချက်အချာကို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင်မူ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေချေ၏။</p> <p>မြွေဖြူမယ်သည် မုန့်ဝမ်၏ လက်တွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်ရန် သူမ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြင်းအထန် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားသော်လည်း သူမ ပို၍ရုန်းလေလေ၊ ထိုနုနယ်သော လက်ကလေးမှာ သံညှပ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ အသက်သွေးကြောကို ပိုမို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားလေလေပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်များ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ မြွေဖြူမယ်မှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် ထပ်မံ၍ မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လိုက်ကာ ငါးကျည်းကဲ့သို့ သေးငယ်သော မြွေနက်ကလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်အောက်မှ လျှောထွက်သွားတော့၏။</p> <p>“အတော်လေး လျှောတာပဲ”</p> <p>မြွေဖြူမယ် သူမ၏လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်က အံ့ဩဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ရှူး... ရှူး...”</p> <p>ငါးကျည်းကဲ့သို့ မြွေနက်ကလေးမှာ လျှာကို ထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်လုပ်ကာ ခြိမ်းခြောက်သည့် သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ မျက်စိကို ကွယ်သွားစေရန် သဲဝါမှုန်များကို ထွေးထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“အောက်တန်းကျတဲ့ လှည့်ကွက်လေးပါပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ကာ သူမ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဝေ့ယမ်းလျက် သဲဝါမှုန်များကို လွင့်စင်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>သဲဝါမှုန် လှည့်ကွက် မအောင်မြင်သည်ကို မြင်သောအခါ မြွေနက်ကလေးမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပြန်ဟလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့လုံးတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဤအဆိပ်ငွေ့မှာ အလွန်အမင်း ယုတ်ညံ့လှပြီး ထိတွေ့မိသည်နှင့် အရိုးများနှင့် ဝိညာဉ်များကိုပါ အရည်ပျော်သွားစေနိုင်သော အစွမ်းရှိချေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်အနေဖြင့် မြွေမိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် အဆိပ်သုံးမည်ကို အဘယ်ကြောင့် သတိမထားဘဲ နေပါမည်နည်း။ သူမသည် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ကာ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အဆိပ်ငွေ့တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က နောက်တစ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မြွေဖြူမယ်မှာ ပိုမို၍ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ အသွင်သဏ္ဌာန်ကို တစ်ဖန် ပြန်ပြောင်းလိုက်ရာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပုန်းကွယ်ခြင်းနှင့် လျင်မြန်ခြင်းတို့ကြောင့် လူသိများသော ‘အရိပ်မဲ့မြွေ’ အဖြစ်သို့လည်းကောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အမင်း သန်မာသော မိစ္ဆာကိုယ်ထည်ရှိသည့် ‘ကောင်းကင်ဝါးမြို စပါးအုန်းကြီး’ အဖြစ်သို့လည်းကောင်း ပြောင်းလဲကာ အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများကို အလှည့်ကျ အသုံးပြုသော်လည်း မုန့်ဝမ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်၏ စိတ်ခံစားမှုကို သိရှိနိုင်စွမ်းနှင့် သူမ အသစ်ကျပ်ချွတ် လေ့ကျင့်ထားသော ‘သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး’ တို့ကို အားကိုးလျက် မုန့်ဝမ်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ကွက်များကို အမြဲတမ်း တိကျစွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူမသည် မြွေဖြူမယ်၏ တိုက်ကွက်များကို ရှောင်တိမ်းရင်း တန်ပြန်တိုက်စစ်များကို အဆက်မပြတ် ဆင်နွှဲနေကာ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ ပေါ့ပါး လွတ်လပ်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေချေ၏။</p> <p>“ဘာလဲ... လှည့်ကွက်တွေ ကုန်သွားပြီလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တဖြည်းဖြည်း အားအင်ကုန်ခမ်းလာသော မြွေဖြူမယ်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ခုမှ အစပဲ ရှိသေးတာလေ... မင်းက မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးလား”</p> <p>မြွေဖြူမယ်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသလို ဒေါသလည်း ထွက်နေချေပြီ။ သူမ အပိုင်နိုင်ဆုံးဟု ထင်ထားသော တိုက်ပွဲမှာ ဤအခြေအနေအထိ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့မိပေ။</p> <p>ဤမုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်။ သူမက တကယ်ပဲ မကြာသေးမီကမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ရှိခဲ့တဲ့ လူသစ်တစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား......... ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ငြီးငွေ့နေတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ယောက်က ဖန်တီးထားတဲ့ ‘ကိုယ်ပွား’ များလား။</p> <p>မြွေဖြူမယ် နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ကြာရှည်လာသော တိုက်ပွဲအတွင်း မုန့်ဝမ်မှာ အမြဲတမ်း အသာစီး ရနေခဲ့ရာ သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သတိဝီရိယ လျော့ရဲလာပုံ ပေါ်နေချေ၏။</p> <p>မြွေဖြူမယ်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေပေါ်သို့ ပျံတက်နေသော တုတ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ တင်းခံလိုက်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ပြေးဝင်ကာ အပြင်းအထန် ကိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>အဆိပ်စွယ်များ အရေပြားထဲသို့ ထိုးဝင်သွားသော ခံစားမှုကြောင့် မြွေဖြူမယ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားချေ၏။</p> <p>အောင်မြင်သွားပြီ.........</p> <p>မြွေဖြူမယ်မှာ စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ဝမ်းသာသွားကာ မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆိပ်များကို အစွမ်းကုန် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။ ထိုပြင်းထန်သော အဆိပ်များ စတင် အာနိသင်ပြလာသည်နှင့် မုန့်ဝမ်မှာ သေချာပေါက် သေဆုံးရပေတော့မည်။</p> <p>မြွေဖြူမယ်မှာ မုန့်ဝမ်ကို အဆိပ်ခတ်လိုက်ပြီး အောင်မြင်မှု အကြီးအကျယ် ရရှိကာ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရသော လှပသည့် မြင်ကွင်းကို ကြိုတင် မြင်ယောင်ရင်း အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရချေ၏။ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်လိုက်ရာ သူမမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“အာ... မြွေလေး... မြွေလေးရေ...” မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ မြွေဖြူမယ်၏ နားထဲတွင် နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>“မင်းကို ငါက ပေါင်းစားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆီပြန်ချက်စားရမလား”</p> <p>မြွေဖြူမယ်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အနက်ပိုင်းတွင် ခြပုရွက်ပေါင်း သောင်းချီ အကိုက်ခံနေရသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ၏ အလောင်ခံနေရသကဲ့သို့လည်းကောင်း စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူမ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ......... မုန့်ဝမ်က အဆိပ်မိထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမက ဘယ်က စွမ်းအားတွေနဲ့ ခုခံနေရတာလဲ။</p> <p>မြွေဖြူမယ်မှာ ကြောင်အသွားကာ သူမ၏ အောက်သို့ မသိစိတ်အရ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မုန့်ဝမ်၏ လက်မောင်းတွင် လက်ကောက်တစ်ကွင်းကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် ရစ်ပတ်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဒါတင်မကဘဲ... အမြီးနဲ့ ခေါင်းကိုပါ အထုပ်ထုပ်သလို အမြတ်ကလေး ချည်ထားတာလား.........</p> <p>“အင်း... ဒီလက်ကောက်လေးက တော်တော်လေးကို ထူးခြားတာပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ “လက်ရာ” ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>‘သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက်’ ကို တကယ့် တိုက်ပွဲတွင် အသုံးချခြင်းမှာ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုကို များစွာ လျော့နည်းစေရုံသာမက ရန်သူများကိုလည်း အငိုက်မိစေနိုင်ရာ တကယ့်ကို ထူးကဲလှသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ အကယ်၍သာ ဤနည်းကို မသုံးခဲ့ပါက မြွေဖြူမယ်ကို အရှင်ဖမ်းမိရန် မည်မျှပင် ခက်ခဲမည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေးကွာသော နေရာမှ စူးရှသော စစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သွေးငန်းတောင်ရှိ တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးသတ်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ မုန့်ဝမ် ခေါ်ဆောင်လာသော ကျင့်ကြံသူများမှာ အောင်ပွဲ အကြီးအကျယ် ရရှိခဲ့ကြပြီး စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“တင်ပြပါတယ် သခင်မ... သွေးငန်းတောင်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပါပြီ”</p> <p>သွေးများ ပေကျံနေသော တောင်ထိပ်သခင် တစ်ဦးသည် မုန့်ဝမ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကာ မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်း... ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြစို့။ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ကတော့—ချင်းရှာတောင်ထိပ်ပဲ”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save