Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အောင်မြင်မှုများကို တင်ပြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ယွမ်ဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဤနတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများမှာ အတော်လေး တော်ကြပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် တွေ့ဆုံပြီးကတည်းက မကြာသေးမီကမှ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ကျင့်ကြံမှုကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သုံးအထိ ပြန်လည်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ခြင်္သေ့ခြေထောက်က သေးသော်လည်း အသားသည် အသားပင် ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူတို့ကို စုဆောင်းထားလိုက်ဦးမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်တန်လျှင် နောက်ထပ်တစ်ခေါက် ရိတ်သိမ်းရပေဦးမည်။</p> <p>ယွမ်ဝူမှာမူ မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာ ဖြစ်လာရသည်။  စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ... အရင်က ကျွန်တော် အစ်မအပေါ် ပြစ်မှားမိတာတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မရင့်ကျက်မှုကြောင့်ပါ။ စိတ်ထားကြီးမြတ်တဲ့ အစ်မအနေနဲ့ ကျွန်တော့်လို လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ အမှားတွေကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ယွဲ့ချန်၊ တွမ်ချန်းရှောင် နှင့် ယွီချီ တို့မှာ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ သုံးဦးမှာ မုန့်ဝမ်၏ လက်တွင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့ရသည်ဟု သံသယရှိရုံသာ ရှိသေးသည်။ ယခု ယွမ်ဝူ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နားမလည်ဘဲ နေပါတော့မည်နည်း။</p> <p>ထိုသုံးဦးမှာလည်း မနှောင့်နှေးရဲတော့ဘဲ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နှိမ့်ချစွာဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပါက မုန့်ဝမ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေကြချေ၏။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ မုန့်... အရင်က မသင့်တော်တာတွေ ရှိခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်... စီနီယာအစ်မ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အစ်မ အကူအညီလိုတာ ရှိရင် တစ်ချက်သာ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ”</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ အစ်မရဲ့ အမိန့်တိုင်းကို နာခံပါ့မယ်။ တခြား ဘာအကြံအစည်မှ မရှိပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်”</p> <p>ချင်းလင်ကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး မုန့်ဝမ်အပေါ် သူမ၏ သတိဝီရိယမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပုံရသော ဤမုန့်ဝမ်ဆိုသည့် မိန်းမမှာ တကယ့်ကို ထူးကဲသော နည်းလမ်းများ ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ယွမ်ဝူကဲ့သို့ မြေခွေးအိုကြီးပင်လျှင် ဤမျှအထိ အညံ့ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ချင်းလင်သည် မုန့်ဝမ်နှင့် သူမကြားရှိ အကွာအဝေးကို တိတ်တဆိတ် ပိုမို ကျယ်ပြန့်အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် သဘောကျသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ပျင်းရိသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ့်အမှားကို သိပြီး ပြင်တာက မွန်မြတ်တဲ့ အလုပ်ပဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေကြတာလဲ... ငါတောင် မနေတတ်တော့ဘူး”</p> <p>သူမ၏ ဂရုမစိုက်ဟန် အမူအရာကြောင့် ထိုသူများမှာ ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရပြန်သည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရခက်သော အခြေအနေမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ သွေးရောင်အလင်းတန်း တစ်ခုနှင့်အတူ သွေးလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ရွှယ်ဝူယာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူသည် သွေးရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောသော မျက်နှာရှိသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လူကို ကျောချမ်းစေလှသည်။</p> <p>“အားလုံး စုံပြီလား”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ဒီလအဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဆူညံနေသော နေရာမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လေထုမှာ ခဲနေသကဲ့သို့ပင် လေးလံလှချေ၏။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စတင်၍ မတင်ပြရဲကြပေ။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေတစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူ သိလိုက်ချေပြီ။ သူ၏ အကြည့်မှာ ယွဲ့ချန်ထံသို့ ကျရောက်သွားကာ အသံခပ်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ယွဲ့ချန်... နင် အရင်ပြောစမ်း”</p> <p>အမည်တပ်၍ ခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ယွဲ့ချန်မှာ ချွေးစေးများ ပြန်လာကာ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး စိုရွှဲသွားတော့သည်။ သူမသည် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ဒါက ဒီလအတွက် ကျွန်မရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုပါ”</p> <p>ယွဲ့ချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့... ကျွန်မရဲ့ တောင်ထိပ်အချို့ကို ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုက လူတွေ သိမ်းပိုက်သွားကြလို့ပါ...”</p> <p>ဤနေရာတွင် သူမက အလျင်အမြန်ပင် ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော် စိတ်ချပါ... အဲဒီတောင်ထိပ်တွေကို ပြန်ရအောင် ကျွန်မ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ယွဲ့ချန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ကာ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်မှောင်မှာ တင်းကျပ်သွားပြီး မကျေနပ်ဟန် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ယွဲ့ချန် ဆက်သသော သိုလှောင်အိတ်အတွင်းရှိ ပေါများလှသော အရင်းအမြစ်များကို ခံစားမိသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p>သူက ယွဲ့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး -</p> <p>“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ထားလိုက်တော့။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ နင် ဘယ်လောက်ပဲ အရင်းအမြစ်တွေ ပေးပေး အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>နောက်တစ်လှည့်မှာ တွမ်ချန်းရှောင် ဖြစ်ချေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ကို ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ဒါက ဒီလအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုပါ”</p> <p>သူသည် ရွှယ်ဝူယာကို ခိုးကြည့်လိုက်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် -</p> <p>“ကျွန်တော်လည်း... တောင်ထိပ် နှစ်ခု ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်...”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာမှာ အုံ့မှိုင်းသွားကာ သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ တွမ်ချန်းရှောင်အပေါ် ကျရောက်သွားသဖြင့် ထိုသူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>တွမ်ချန်းရှောင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... နားလည်ပေးပါဗျာ။ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုက ကောင်တွေက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းလို့ပါ။ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ခုခံခဲ့ပေမဲ့......”</p> <p>“တောင်ထိပ် နှစ်ခု ဆုံးရှုံးခဲ့တာကို ဒီလောက်လေးနဲ့ ငါ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ အေးစက်သော လေသံက တွမ်ချန်းရှောင်၏ ရှင်းပြချက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ကြည့်ကာ မကျေနပ်ရိပ်များ ပြသနေ၏။ တွမ်ချန်းရှောင်မှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် ချွေးများ စီးကျလာကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲတော့ပေ။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် တွမ်ချန်းရှောင်ကို ချက်ချင်း အပြစ်မပေးသေးဘဲ ယွီချီထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>“ပြောစမ်း... ဒီလမှာ မင်း ဘာတွေလုပ်နေခဲ့လဲ”</p> <p>ယွီချီသည် ရဲတင်းစွာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ကို ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်... နတ်သားတော်... ဒါက ဒီလအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုပါ......” သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး စကားကိုပင် ပြည့်စုံအောင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“ကျွန်တော်... တောင်ထိပ်... သုံးခု ဆုံးရှုံးခဲ့ပါတယ်......”</p> <p>ယွီချီ ပြောပြီးသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ထိုးကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လေထုမှာ ခဲသွားပြီး မွန်းကြပ်ဖွယ် ဖိအားများက အသက်ရှူရ ခက်ခဲစေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ -</p> <p>“ဟက်ဟက်... သုံးခု ဟုတ်လား။ တော်ကြတာပေါ့... မင်းတို့အားလုံး တကယ်ကို တော်ကြတာပဲ”</p> <p>မည်သူမျှ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြပေ။ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုအနေဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို မကြုံရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုလူများကို ချက်ချင်း အပြစ်မပေးသေးဘဲ မုန့်ဝမ်ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင့်အလှည့်ပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် နတ်သားတော်အပေါ် ရိုသေလေးစားဟန်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် သိုလှောင်အိတ် နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆက်သလိုက်၏။</p> <p>“နတ်သားတော်... ဒါတွေက ဒီလအတွက် ကျွန်မရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုတွေပါ။ လက်ခံပေးပါဦး”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် သိုလှောင်အိတ်များကို ယူကာ စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွဲ့ချန်၊ တွမ်ချန်းရှောင် နှင့် ယွီချီ သုံးဦးပေါင်းပေးသည်ထက်ပင် ပိုများနေချေ၏။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင့်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုက တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ”</p> <p>“ဒါက ကျွန်မရဲ့ စေတနာ အနည်းငယ်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က နိမ့်ပါးလွန်းလို့ နတ်သားတော်အတွက် ဒီလောက်ပဲ လုပ်ပေးနိုင်တာကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပါတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခပ်ပြုံးပြုံး ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အမြဲတမ်းပင် နှိမ့်ချလှချေ၏။</p> <p>“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုက ကောင်တွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးပြီး ကျွန်မတို့ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ရဲကြတယ်။ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့လို့ နယ်မြေတွေကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တာပါ”</p> <p>“မဆိုးဘူး”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အစွမ်းထက်ရုံသာမက အလုပ်လုပ်ရာတွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်ဝူယာက ချင်းလင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ -</p> <p>“ချင်းလင်... နင့်ဆီကရော”</p> <p>ချင်းလင်က ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ သိုလှောင်အိတ်ကို ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ဒီလမှာ ကျွန်မက ယွဲ့ချန်တို့ရဲ့ တောင်ထိပ်တွေကို ပြင်ပရန်သူတွေကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ ကူညီပေးနေခဲ့ရလို့ နယ်မြေအသစ်တွေ သိမ်းဖို့ အချိန်မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီကမ်းလှမ်းမှု အနည်းငယ်ကို နတ်သားတော်အနေနဲ့ အထင်မသေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် သိုလှောင်အိတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များမှာ မုန့်ဝမ်ထက် နည်းသော်လည်း အတော်လေး များပြားနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ -</p> <p>“နင်လည်း အတော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရွှယ်ဝူယာ၏ အကြည့်မှာ ယွမ်ဝူထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော် ယခင်က အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ယုတ်မာပြီး အေးစက်သော အကြည့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>“ယွမ်ဝူ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထိုးကျသွားရတာလဲ”</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ပေ။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး “ဘုန်း” ခနဲ မြည်အောင် တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းမရှိလို့ပါ... နတ်သားတော် အပြစ်ပေးတာကို ခံယူပါ့မယ်......”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save