Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ဝူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ ချွေးစေးများ တဖြိုင်ဖြိုင် ကျဆင်းနေတော့သည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် ပြင်းထန်စွာ ဦးတိုက်လိုက်ပြီး တုန်ယင်လွန်းသဖြင့် မကြားတကြား ဖြစ်နေသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ......။ ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်လုပ်မိပါတယ်”</p> <p>သူသည် နှပ်ချေးတရွဲရွဲ၊ မျက်ရည်တစမ်းစမ်းဖြင့် ငိုယိုကာ မြည်တမ်းနေတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်မျိုးက စိတ်ရူးဝင်သွားလို့ပါ......။ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာတာကို မြင်တော့... ခဏတာ စိတ်လောသွားပြီး သူမနဲ့ ပညာစမ်းချင်မိသွားတာပါ......”</p> <p>သူသည် ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော မုန့်ဝမ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ရလဒ်ကတော့... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စွမ်းအားက နိမ့်ကျနေခဲ့လို့ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်ရဲ့ ဆုံးမတာကို ခံလိုက်ရတာပါပဲ......”</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ အသံမှာ ခြင်အော်သံကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့၏။ “ကျင့်ကြံမှုတွေ ထိုးကျသွားရုံတင်မကဘူး... ကျွန်တော်... တောင်ထိပ်လေးခုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်......”</p> <p>သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ နောင်တရနေဟန် ဖမ်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... သေသေချာချာ စဉ်းစားပေးပါဦး။ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ဝမ်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်တာ နှစ်လပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အခုဆို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လေးအထိ ရောက်နေပြီ။ သူမရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုး တကယ်ကို စိုးရိမ်မိပါတယ်......”</p> <p>ယွမ်ဝူက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပိုမို လေးလံသော လေသံဖြင့် -</p> <p>“သူမသာ ဒီထက်ပိုပြီး သန်မာလာရင်... နတ်သားတော်အတွက် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော်မျိုး စိုးရိမ်မိတာပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခန်းထဲရှိ လူအားလုံး အံ့ဩသွားကြတော့သည်။ ယွမ်ဝူ၏ စကားမှာ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကိစ္စရပ်များကို အလင်းပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အိုး... မုန့်ဝမ်၊ နင်ကော ဘယ်လို ထင်သလဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်ကို မရှောင်မလွှဲဘဲ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ဒီတပည့်မလေးက ကျွန်မရဲ့ ခွန်အားက အရမ်းကို အားနည်းနေသေးတာကိုပဲ နောင်တရမိပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ဆန္ဒတွေ ပြင်းပြနေပေမဲ့ နတ်သားတော်ကို ကောင်းကောင်း အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီသေးတာကိုပဲ ဝမ်းနည်းမိတာပါ”</p> <p>သူသည် မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ချလိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်ကို ဘေးပြုမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စကတော့... ဟက်... ယွမ်ဝူက ကျွန်မကိုပဲ အထင်ကြီးလွန်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်သားတော်ကိုပဲ အထင်သေးနေတာလား မသိပါဘူး။ ပိုးစုန်းကြူးလေးက ထိန်လင်းနေတဲ့ လမင်းကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှယ်ဝူယာက သဘောကျစွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... မုန့်ဝမ်... နင်ကတော့ စကားပြော တကယ်တတ်တာပဲ။ ဒီနတ်သားတော်က နင့်ကို အကဲဖြတ်တာ မမှားခဲ့ဘူး။ နင်က ဟိုအိုကြီးအိုမတွေထက် အများကြီး သန်မာတယ်”</p> <p>သူသည် ယွမ်ဝူကို ထိုးဆဲသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ်ဝူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားပြန်သည်။</p> <p>“ယွမ်ဝူ... မင်းက သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုရဲ့ လူဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြေတွေ ပေးနေတာလား။ တော်လိုက်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပဲ”</p> <p>သူ၏ လေသံမှာ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေ ထိုးကျသွားရုံတင်မကဘူး၊ တောင်ထိပ်လေးခုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်။ မင်းကို အပြစ်မပေးဘူးဆိုရင် လူအများကြားမှာ သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက လက်အင်္ကျီကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ရက်စက်သော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါက မင်းရဲ့ ‘နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ’ အခွင့်အရေး အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်မယ်။ ဒါတင်မကဘူး... ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နယ်မြေတွေကို ပြန်မရမချင်း မင်းပေးရမယ့် ကမ်းလှမ်းမှုတွေကို နှစ်ဆ တိုးလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ အမှားကို သိပြီလား”</p> <p>ယွမ်ဝူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ အမြန်ပင် ဦးတိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော် စိတ်ချပါဗျာ။ ကျွန်တော်မျိုး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နယ်မြေတွေကို အမြန်ဆုံး ပြန်သိမ်းပိုက်ပါ့မယ်။ နတ်သားတော်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ မပျက်စီးစေရပါဘူး”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ -</p> <p>“မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်တော့ ပေးဦးမယ်။ အကယ်၍ မင်းက အဲဒီတောင်ထိပ်တွေကို မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အစွမ်းအစရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ စီမံခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက “အစွမ်းအစရှိတဲ့သူ” ဆိုသည်မှာ မည်သူ့ကို ဆိုလိုကြောင်း အမည်တပ် မပြောသော်လည်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ ကောင်းကောင်း နားလည်ကြချေ၏။</p> <p>ယွမ်ဝူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း မတုံ့ပြန်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အောင့်အည်းထားရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်ဝူယာက အခြားသူများအတွက် ဆုနှင့် ဒဏ်များကို ဆက်လက် ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်၊ ချင်းလင်... နင်တို့ နှစ်ယောက်က ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က ‘သွေးကန်’ ထဲမှာ သုံးရက်ကြာ ဆေးစိမ်ကျင့်ကြံပြီး ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ဖို့ အထူး ခွင့်ပြုလိုက်မယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းလင်တို့မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြကာ နတ်သားတော်၏ ဆုလာဘ်ကို အလျင်အမြန် ဦးတိုက် ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အခြားသော နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ကံကောင်းခြင်းမျိုး မရရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p>“ယွီချီ၊ တွမ်ချန်းရှောင်... မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ဒါကြောင့် နောင်နှစ်မှာ ပဉ္စမတောင်ထိပ်က သွေးကန်ထဲ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်။ ယွဲ့ချန်ကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့လတွေမှာ စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းခဲ့တာကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အပြစ်မပေးတော့ဘူး”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့လှသည်။ “ကောင်းကောင်း ပြန်သုံးသပ်ကြစမ်း။ နောက်တစ်ခါ ဒီလို ထပ်ဖြစ်ရင် ငါ့ဆီ လာစရာ မလိုတော့ဘူး”</p> <p>ယွီချီနှင့် တွမ်ချန်းရှောင်တို့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ ခံယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဆုနှင့် ဒဏ်များ ကြေညာပြီးနောက် ရွှယ်ဝူယာက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်၊ ချင်းလင်... နင်တို့ နှစ်ယောက် နေခဲ့ဦး။ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘာမှမရှိရင် ထွက်သွားလို့ ရပြီ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ နတ်သားတော်”</p> <p>လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ယွမ်ဝူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဖုံးကွယ်ထားသော ဒေါသများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် အရေးကြီးကိစ္စရှိတိုင်း သူနှင့် ချင်းလင်ကိုသာ နေခဲ့ရန် ပြောလေ့ရှိသည်။ ယခုမူ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ထိုးကျသွားသဖြင့် သူ၏ နေရာမှာ မုန့်ဝမ်၏ အစားထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p>ကျန်ရှိနေသော မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းလင်ကို ရွှယ်ဝူယာက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာသည်။</p> <p>“ ‘တုပေါင်းဆောင် ထဲမှာ ရတနာ ရှာဖွေရမယ့် ကိစ္စကို နင်တို့ နှစ်ယောက် ကြားဖူးကြမှာပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းလင်က ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြပြီး -</p> <p>“နတ်သားတော်ကို တင်ပြပါတယ်... ကျွန်မတို့ အနည်းငယ် ကြားဖူးပါတယ်”</p> <p>တုပေါင်းဆောင် ဆိုသည်မှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း၏ ရတနာတိုက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကမ္ဘာဦးရတနာများနှင့် လက်နက်ကောင်းများ ရှိသည်ဟု ဆိုကြပြီး ရတနာတိုက် ဖွင့်တိုင်း နတ်သားတော်များစွာ လာရောက်ကြလေ့ရှိသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ -</p> <p>“နောက်နှစ်လကြာရင် တုပေါင်းဆောင်ကို ပြန်ဖွင့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီနေရာမှာ အထပ် ကိုးထပ် ရှိတယ်။ စည်းမျဉ်းအရ နတ်သားတော် တစ်ယောက်စီဟာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားပြီး စိန်ခေါ်မှုတွေနဲ့ ရတနာရှာဖွေမှုတွေ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နင်တို့ နှစ်ယောက် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်”</p> <p>ချင်းလင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ -</p> <p>“နတ်သားတော် စိတ်ချပါ... ကျွန်မတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး နတ်သားတော်အတွက် ရတနာတွေ ရအောင် ကူညီပါ့မယ်”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက သူမတို့ကို သတိပေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“တုပေါင်းဆောင်ထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်တောင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့မရဘူး။</p> <p>အထဲမဝင်ခင်မှာ နင်တို့ နှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြရမယ်။ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်တာတွေ၊ အင်အားဖြုန်းတီးတာတွေ လုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတွေကို မဖျက်ဆီးကြနဲ့”</p> <p>“ကျွန်မတို့ နတ်သားတော်ရဲ့ အဆုံးအမကို ရိုသေစွာ မှတ်သားထားပါ့မယ်”</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်တည်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင်ကတော့ တုပေါင်းဆောင်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ နားမလည်တာရှိရင် ချင်းလင်ကို မေးလိုက်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ... လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်သားတော်”</p> <p>မုန့်ဝမ် ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ ရွှယ်ဝူယာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ခန်းမထဲတွင် သူမနှင့် ချင်းလင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>ချင်းလင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်... တကယ်ပဲ သုံးရက်လောက် မမြင်လိုက်ရရုံနဲ့ မင်းက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ မတွေ့တာ မကြာသေးဘူး... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာပြီး နတ်သားတော်ရဲ့ မျက်စိကျတာကိုပါ ခံရတယ်ဆိုတော့ အစ်မ တကယ်ကို အံ့ဩမိပါတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်ကလည်း လိုက်လျောညီထွေရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ ချင်းလင်ကလည်း ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ။ ဒါက ကံကောင်းလို့ပါပဲ။ နောင်လည်း အစ်မရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ လိုအပ်ပါသေးတယ်”</p> <p>သူမသည် ချင်းလင်ကို အလိုက်သင့် ဆက်ဆံနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ နတ်သားတော် မထွက်ခွာမီ ပြောသွားသော စကားများကို တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> ထိုစကားမှာ သူမကို သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိချေ၏။</p> <p>နှမြောစရာပင်... သူမသည် မူလက ချင်းလင်ကို ဒုက္ခပေးရန် အခွင့်အရေး ရှာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ တုပေါင်းဆောင်ထဲ ရောက်ပြီးမှသာ ချင်းလင်ကို အရေးယူရန် အခွင့်အရေး စောင့်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“အိုး... မဟုတ်တာ... နောင်ကျရင် အစ်မကပဲ ညီမလေးကို အားကိုးရမှာပါ”</p> <p>ချင်းလင်က မုန့်ဝမ်၏ လက်မောင်းကို ရင်းနှီးသော ညီအစ်မများကဲ့သို့ တွဲလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါနဲ့ အစ်မ... တုပေါင်းဆောင်ထဲမှာ ရတနာရှာတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်။ ကျွန်မက အခုမှ ရောက်ဖူးမှာဆိုတော့ အဲဒီကိစ္စတွေကို သိပ်မသိသေးလို့ပါ”</p> <p>ချင်းလင်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး -</p> <p>“ဒါက ဘာခက်လို့လဲ... အစ်မ အခု အကုန်လုံးကို အသေအချာ ရှင်းပြပေးမယ်......”</p> <p>သူမသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ကာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပေါ်လွင်အောင် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save