Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရင်းအမြစ်များကို လုယူခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တုပေါင်းဆောင်မှာ ရတနာရှာဖွေပွဲဆိုတာ တို့ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ လမ်းစဉ်အသီးသီးကြားမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ပွဲတော်တစ်ခုပဲ။</p> <p>လမ်းစဉ်ခုနစ်ခုက နတ်သားတော်တွေဟာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ နှစ်ယောက်စီနဲ့အတူ ပါဝင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် တခြားလမ်းစဉ်တွေက ထူးချွန်တဲ့သူ အချို့လည်း ပါဝင်ခွင့်ရကြလိမ့်ဦးမယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လူစုလူဝေးတွေကိုတော့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ တို့ရဲ့ အဓိကပြိုင်ဘက်တွေက တခြားလမ်းစဉ် ခြောက်ခုက နတ်သားတော်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာတွေပဲ၊ နားလည်လား"</p> <p>မုန့်ဝမ်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ - "အိုး... တခြားလမ်းစဉ်က နတ်သားတော်တွေက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့လဲဟင်"</p> <p>ချင်းလင်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး - "တို့လိုလူတွေက နတ်သားတော်တွေရဲ့ ခွန်အားကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်ပါ့မလဲ။ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲပါဘူး။ သိရင်လည်း ကိုယ့်အတွက် စိတ်ရှုပ်စရာပဲ တိုးလိမ့်မယ်။ တို့က တခြားလမ်းစဉ်က နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတာ။"</p> <p>သူမ ခဏရပ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်သော အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့... အစ်မက ဒီမှာ ကျင့်ကြံလာတာ ကြာပြီဆိုတော့ အတွင်းသတင်း အချို့တော့ သိတာပေါ့။ ဥပမာ - ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုက နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ 'မော့ရှောင်' ဆိုတဲ့ကောင်၊ အဲဒီကောင်က တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်ပြီး လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ကစားရတာ ဝါသနာပါတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးပဲ။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစုက 'ဖန်ရှုန်း' (ဝက်ဝံကြီး) ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ သူကတော့ သူ့ရဲ့ ထူထဲတဲ့ အရေခွံကို အားကိုးပြီး ရမ်းကားတတ်တဲ့ လူမိုက်ကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>ချင်းလင်က မုန့်ဝမ်၏ လက်ကို 'နင်နားလည်ပါတယ်' ဆိုသည့် အမူအရာဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ - "ညီမလေးရဲ့ အခုလက်ရှိ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရတာ အေးဆေးဖြစ်မှာပါ"</p> <p>မုန့်ဝမ်က နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မကလည်း ကျွန်မကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုယ် သိပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကို ယွမ်ဝူနဲ့တုန်းကလည်း ကံကောင်းလို့သာ တစ်ကွက်စာလောက် အသာရပြီး နိုင်ခဲ့တာပါ"</p> <p>ချင်းလင်က ဘာမျှမပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။ တစ်ကွက်စာ အသာရရုံနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခြောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ယွမ်ဝူကို ဒီလောက်အထိ အလဲထိုးနိုင်ခဲ့တာကို ဘယ်သူက ယုံပါ့မည်နည်း။</p> <p>သို့သော်လည်း အမှန်တရားကို သိသော်လည်း ထုတ်မပြောဘဲ နေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်က ဟန်ဆောင်ချင်နေမှတော့ သူမကလည်း လိုက်လျောပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>"ကဲ... တုပေါင်းဆောင်ကိစ္စကတော့ ဒါပါပဲ။ နတ်သားတော်က တို့နှစ်ယောက်ကို ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က သွေးကန်ထဲမှာ သုံးရက်ကြာ ဆေးစိမ်ခွင့် ပေးထားတယ်။ ညီမလေး မုန့်... အရင်သွားလိုက်လေ"</p> <p>မုန့်ဝမ်က အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ ချင်းလင်၊ ဒါဆိုရင်တော့ ညီမလေး မအားနာတော့ဘူးနော်"</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် တောင်ပေါ်ရှိ သွေးကန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>သွေးကန်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ မုန့်ဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ ခဲနေသကဲ့သို့ ပျစ်ချွဲနေသော သွေးဝိညာဉ်ရေများကို ကြည့်ပြီး မဆိုင်းမတွဘဲ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ သွေးကန်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ စုပ်ယူတော့၏။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွေးရောင်အရှိန်အဝါများ တရိပ်ရိပ် တက်လာပြီး ကြီးမားသော ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ပျစ်ချွဲနေသော သွေးဝိညာဉ်ရေများသည် မုန့်ဝမ်ကို နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ကြွယ်ဝလှသော သွေးစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်သွားကာ သွေးကြောများကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျစ်လျစ်သန်မာစေသည်။</p> <p>ခံစားရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသဖြင့် သူမ ပါးစပ်မှ ညည်းညူသံပင် ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ရှူး... ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို ရင်ခုန်စရာပဲ......</p> <p>မုန့်ဝမ် စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ သက်ပြင်းချမိသည်။ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်ရှိ သွေးကန်မှာ တကယ့်ကို နာမည်ကြီးထိုက်ပေသည်။ ဤနေရာမှာ နတ်သားတော်အတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သော ကျင့်ကြံခြင်း ရတနာမြေပင် ဖြစ်ချေသည်။ ပထမတောင်ထိပ်က သွေးကန်နှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပေ၏။</p> <p>ဤနေရာတွင် တစ်ရက် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပထမတောင်ထိပ်တွင် ဆယ်ရက် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။ ဤသည်မှာ သွေးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ခွန်အားများ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ ဦးနှောက်က စတင် တွက်ချက်တော့သည်။</p> <p>ဤရွှယ်ဝူယာ ဆိုသောလူမှာ အတော်လေး ကပ်စေးနည်းလှပေသည်။ ဤမျှကောင်းသော အရင်းအမြစ်များကို တစ်ဦးတည်း လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုမူ အစအနလေးများသာ ပေးသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က သွေးကန်မှာ ကျင့်ကြံလိုပါက နတ်သားတော်အား အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား ဆက်သရပြန်သည်။ နယ်မြေ ဆုံးရှုံးသွားပါက တစ်စက်ကလေးတောင် ရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>"တောက်... နတ်သားတော် ဖြစ်ရတာ တကယ်ကို အမြတ်ထွက်တာပဲ"</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး နတ်သားတော် ရာထူးကို ပိုမို မက်မောလာတော့သည်။ သူမသည် ရွှယ်ဝူယာကို သတ်ပစ်ကာ သူမကိုယ်တိုင် နတ်သားတော် ဖြစ်ချင်နေမိချေပြီ။</p> <p>ထိုသို့ဖြစ်ပါက ဤကောင်းချီးပေးထားသော ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်ကို သူမ တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ‘သွေးလမ်းစဉ် နန်းတော်’ ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်သည့် အာဏာကိုလည်း ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သွေးလမ်းစဉ်နန်းတော်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ကျင့်စဉ်များကို တွေးမိရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ရွှယ်ဝူယာမှာ ဤတောင်ထိပ်ကို ကြာရှည်စွာ အုပ်စိုးထားသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ ခွန်အားမှာ သာမန်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဤကိစ္စကို သေချာစွာ စဉ်းစားရပေဦးမည်။ တုပေါင်းဆောင်ထဲ ရောက်သောအခါ အခွင့်အရေးရှိမရှိ ကြည့်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ် သွေးကန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူမအတွက် များစွာ အကျိုးရှိလှသည်။ သွေးကန်အတွင်းရှိ သွေးစွမ်းအင်များမှာ သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကာ သူမ၏ သွေးဝိညာဉ်ရေများကို ပိုမို ပျစ်ချွဲလာစေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားမှာလည်း သွေးကန်၏ အနှစ်သာရများကြောင့် ပိုမို သန်မာလာခဲ့သည်။</p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သုံးရက်ဆိုသော အချိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။ သူမ အားရပါးရ မခံစားရသေးခင်မှာပင် အချိန်ပြည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>"ဟူး... ကျင့်ကြံတဲ့ အချိန်ဆိုတာ အမြဲတမ်း တိုတောင်းလွန်းတယ်......"</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သွေးကန်အတွင်းမှ ထလိုက်ကာ ကိုယ်လက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အရိုးများမှာ တဖျပ်ဖျပ်နှင့် မြည်သွားပြီး ဖော်ပြမတတ်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် အောက်ရှိ သွေးကန်ကို တွယ်တာစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤအတိုင်း ထွက်သွားရမှာကို သူမ တကယ်ကို နှမြောလှပေသည်။</p> <p>ဒါဆိုရင်...... မုန့်ဝမ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကာ သူမ၏ စိတ်အလိုအတိုင်း သွေးကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ချင်းလင်မှာမူ သွေးကန်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေရင်း အချိန်တစ်မိနစ်ချင်းစီ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း မုန့်ဝမ် ထွက်မလာသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ အမှတ်အသား တိုကင်ကို ထုတ်ယူကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>"ညီမလေး မုန့်... အချိန်စေ့ပြီ၊ အမြန်ထွက်ခဲ့တော့"</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သွေးကန်အထက်တွင် ပျံဝဲနေသော တိုကင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ကာ အေးအေးလူလူပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်မ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ရတနာရှာဖွေပွဲက နီးနေပြီဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ခွန်အားက မလုံလောက်သေးဘူးလို့ ခံစားနေရလို့ပါ။ ဒါကြောင့် အစ်မနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လဲလှယ်ပြီး အစ်မရဲ့ အလှည့်ကို အရင် သုံးထားလိုက်မယ်နော်။ ရတနာရှာဖွေပွဲ ပြီးရင်တော့ ကျွန်မ ပြန်အစားထိုးပေးပါ့မယ်။ အစ်မက စိတ်ထား ရက်ရောတဲ့သူဆိုတော့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းလင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>နင်... မုန့်ဝမ်... ငါ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ဗြောင်ကျကျ လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ။ အရင်းအမြစ် လဲလှယ်မယ်ဆိုတာက နားထောင်ကောင်းအောင် ပြောနေတာပဲ။</p> <p>ချင်းလင်သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။ "မရဘူး။ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့......"</p> <p>"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ"</p> <p>မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ စိန်ခေါ်သော လေသံဖြင့် - "စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မ ကျင့်ကြံစရာ ရှိသေးလို့ အစ်မကို အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူးနော်"</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဆက်သွယ်မှုကို တဖက်သတ် ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ချင်းလင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ အမှတ်အသား တိုကင်ကိုပင် ချေမွပစ်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုမုန့်ဝမ်ဆိုသည့် မိန်းမမှာ မည်သို့လျှင် ဤမျှအထိ ရဲတင်းနေရသနည်း။</p> <p>သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး နတ်သားတော် ရွှယ်ဝူယာထံသို့ သွားရောက် တိုင်တန်းတော့သည်။</p> <p>"နတ်သားတော်... ကျွန်မအတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးပါဦး"</p> <p>ချင်းလင်သည် မျက်ရည်တစမ်းစမ်းဖြင့် ငိုယိုကာ တိုင်တန်းလေတော့သည်။ "ဟို မုန့်ဝမ်က... သူမမှာ ပါရမီလေး နည်းနည်းရှိတာကို အားကိုးပြီး ကျွန်မရဲ့ သွေးကန်ဆေးစိမ်ခွင့်ကို လုယူသွားပါတယ်။ သူမက... သူမက တကယ့်ကို အနိုင်ကျင့်လွန်းပါတယ်"</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် သူ၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေရင်း လက်ထဲမှ သွေးရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးကို ကစားနေသည်။ ချင်းလင်၏ တိုင်တန်းသံကို ကြားသော်လည်း သူ မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပဲလား"</p> <p>ချင်းလင်မှာ ထိုစကားကြောင့် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုလိုက်ကာ -</p> <p>"နတ်သားတော်... ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်မှာ ဆေးစိမ်ခွင့်ဆိုတာ နတ်သားတော် ကိုယ်တိုင် ပေးသနားထားတာပါ။ နတ်သားတော် မထွက်သွားခင်ကလည်း တို့အချင်းချင်း မတိုက်ခိုက်ကြဖို့ အထူး မှာကြားသွားခဲ့တာလေ။ သူမ လုပ်ရပ်က နတ်သားတော်ကို လုံးဝ မလေးစားရာ ရောက်နေပါတယ်"</p> <p>ထိုအခါမှသာ ရွှယ်ဝူယာသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ ချင်းလင်ကို စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်... သွားပြီး မုန့်ဝမ်ကို ခေါ်ခဲ့စမ်း"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းလင်မှာ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်... မုန့်ဝမ်... ငါက ဒီအထိ လုပ်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး။ နင်က အရမ်းကို လောဘကြီးလွန်းသွားတာကိုး။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ အမိန့်ပေးပြီး မကြာမီမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိကာ သွေးကန်မှ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save