Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယုတ္တိ ရှိသော အကြောင်းပြချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>သွေးကန်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သန့်ရှင်းသော ဝတ်စုံနက်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ ရွှယ်ဝူယာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူဆီသို့ အေးအေးလူလူပင် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>တောက်... ချင်းလင်ကတော့ တကယ်ကို စိတ်မရှည်တာပဲ။ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလေးကိုတောင် အပြေးအလွှား သွားတိုင်ရတယ်လို့။</p> <p>“နတ်သားတော်... ကျွန်မကို ခေါ်ယူတယ်ဆိုတော့ ဘာများ မိန့်ကြားစရာ ရှိလို့ပါလဲရှင်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ရိုသေမှု အပြည့်ရှိနေပြီး အမူအရာမှာလည်း အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင်ပင် နှိမ့်ချထားဆဲ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် လက်ထဲမှ သွေးရောင်ကျောက်စိမ်းကို ကစားရင်း သူမကို မျက်မှောင်ကြုတ် ကြည့်လိုက်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ချင်းလင်ရဲ့ သွေးကန်ဆေးစိမ်ခွင့်ကို နင် လုယူထားတယ်လို့ ငါကြားတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဆင်ခြေမပေးဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီတပည့်မလေးက နတ်သားတော်ရဲ့ အကျိုးအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာပါ”</p> <p>“ဟက်...”</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချင်းလင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အော်ရယ်မိတော့သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်ရဲ့ အကျိုးအတွက် ဟုတ်လား။ နင်က ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေကို ခိုးယူထားပြီးတော့မှ နတ်သားတော်ရဲ့ အကျိုးအတွက်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပြက်လုံးပဲ”</p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုစကားကို စိတ်ဝင်စားသွားကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“အိုး... ဒါဆိုလည်း ပြောစမ်းပါဦး။ နင်က ငါ့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ဘယ်လိုမျိုး ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးထားတာလဲ”</p> <p>ထိုအခါ မုန့်ဝမ်မှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ဒီလို အဖိုးတန်လှတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေဆိုတာ ထိုက်တန်တဲ့သူတွေပဲ သုံးသင့်တာပါ။ စီနီယာအစ်မ ချင်းလင်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ။ သွေးကန်ကိုလည်း အမြဲသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံနေတာတောင် သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ငါးမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်တာ နှစ်လပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အဆင့် လေးကို ရောက်နေပြီ။ စီနီယာအစ်မ ချင်းလင်ကို ဒီသွေးကန် သုံးခိုင်းနေတာက အရင်းအမြစ်တွေကို ဖြုန်းတီးရာ မကျဘူးလား။ အဲဒီအစား ကျွန်မ သုံးလိုက်ရင် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆင့်တက်နိုင်မှာဖြစ်သလို နတ်သားတော်ကိုလည်း ပိုပြီး ထိထိရောက်ရောက် အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မှာပါ”</p> <p>ချင်းလင်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဒါ ဘယ်လိုမျိုး ကောက်ကျစ်တဲ့ စကားလဲ”</p> <p>သူမသည် နတ်သားတော်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းကို နိမ့်နိုင်နှိမ့်၍ ဦးတိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... စဉ်းစားပေးပါဦး။ ချင်းလင်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်ကတည်းက နတ်သားတော်အပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘယ်တုန်းကမှ မရိုးမသား မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ နတ်သားတော်က ကျွန်မအတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးရပါမယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရွှယ်ဝူယာ စကားမပြောမီ ကြားဖြတ် ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မရဲ့ နတ်သားတော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကတော့ နေနဲ့ လလို ထင်ရှားနေတာ လူတိုင်းသိတာပေါ့။ ညီမလေးက အဲဒါကို မေးခွန်းထုတ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တို့တွေရဲ့ ရာထူးနေရာမှာ သစ္စာရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလေ။ ခွန်အားလည်း ရှိဖို့ လိုတယ် မဟုတ်လား”</p> <p>ချင်းလင်၏ အသံမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။ “နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို စိန်ခေါ်နေတာလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ဖြန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ညီမလေးက မရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တုပေါင်းဆောင်ကို သွားရမယ့်ခရီးက နီးနေပြီလေ။ ကျွန်မ သွေးကန်ကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်တာက လာမယ့် တိုက်ပွဲတွေမှာ နတ်သားတော်အတွက် ပိုပြီး အကျိုးပြုနိုင်အောင်လို့ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ အားနည်းတဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ ရတနာရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ နတ်သားတော်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေမှာ စိုးလို့ပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းကို ကိုင်ရင်း စဉ်းစားနေတော့သည်။ ချင်းလင်၏ သစ္စာရှိမှုမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းမှာ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနေသော မုန့်ဝမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် နှေးကွေးလှပေသည်။</p> <p>တုပေါင်းဆောင် ခရီးစဉ်မှာ ပြိုင်ဆိုင်မှု အလွန် ပြင်းထန်လိမ့်မည် ဖြစ်ရာ ခွန်အား အနည်းငယ် ပိုရှိခြင်းမှာ အာမခံချက် တစ်ခု ပိုရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>“ချင်းလင်ရဲ့ သွေးကန်ဆေးစိမ်ခွင့်ကို အရင်အတိုင်းပဲ ထားမယ်။ မုန့်ဝမ်ရဲ့ သွေးကန်သုံးစွဲခွင့်ကိုတော့ သုံးရက်ကနေ ၁၂ ရက်အထိ တိုးမြှင့်ပေးလိုက်မယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ ရွှယ်ဝူယာက ဤမျှအထိ ရက်ရောလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမကို အပြစ်မပေးရုံတင်မကဘဲ ဆုလာဘ်ကိုပါ လေးဆတောင် တိုးပေးလိုက်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>သူမသည် အလျင်အမြန် ဦးတိုက်လိုက်ကာ - “နတ်သားတော်ရဲ့ မြေတောင်မြှောက်ပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ဒီတပည့်မလေးက နတ်သားတော်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အပျက်စီးမခံပါဘူး”</p> <p>ချင်းလင်မှာမူ မနာလိုစိတ်ကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရပြီး အတင်းအကျပ်ပင် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်သားတော်”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ အသာအယာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူမသည် နတ်သားတော်ကို အလိုက်တသိ မြှောက်ပင့် စကားဆိုပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှယ်ဝူယာက လှမ်းခေါ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“အော်... နောက်ပြီး မုန့်ဝမ်......”</p> <p>မုန့်ဝမ် ရပ်လိုက်ကာ နားမလည်ဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “နတ်သားတော်မှာ တခြား မိန့်ကြားစရာ ရှိသေးလို့လားရှင်”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက အေးအေးလူလူပင် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ ပဉ္စမတောင်ထိပ်က အခွင့်အရေးကို မသုံးရသေးဘူး မဟုတ်လား။ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က သွေးကန်မှာ ကျင့်ကြံပြီးရင် ပဉ္စမတောင်ထိပ်က ပင်မသွေးကန်မှာ သွားပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တယ်”</p> <p>ပဉ္စမတောင်ထိပ်က ပင်မသွေးကန်ထဲကိုတောင် ဝင်ခွင့်ရမှာလား။</p> <p>နောက်ထပ် အံ့ဩစရာ သတင်းကောင်းပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ဝမ်းသာမှုမှာ ထင်ရှားနေသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာကို ရိုသေစွာ ထိန်းထားလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်သားတော်။ ဒီတပည့်မလေး နားလည်ပါပြီ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သွေးကန်သို့ ပြန်သွားကာ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံကို ထပ်မံ စတင်တော့သည်။ ကိုးရက် ကြာပြီးနောက်မှသာ သူမသည် သွေးကန်အတွင်းမှ နှမြောတသစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>၁၂ ရက်ကြာ သွေးကန်အတွင်း ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လေးမှာပင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ သွေးဝိညာဉ်ရေများမှာ သိသိသာသာ ပိုမို ပျစ်ချွဲလာပြီး ဖိအားမှာလည်း ပိုမို လေးလံလာသည်ကို ခံစားမိသည်။</p> <p>သူမ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ခေါက် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အကျိုးကျေးဇူး အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>အကယ်၍သာ ဒီဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်က သွေးကန်ထဲမှာ နေ့တိုင်း စိမ်နေလို့ ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...... မုန့်ဝမ်သည် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ပဉ္စမတောင်ထိပ်ကို သွားကြည့်ဖို့ပဲ။</p> <p>သွေးကန်အတွင်းမှ ထွက်လာစဉ် ချင်းလင်နှင့် ဆုံမိပြန်သည်။ မကြာသေးမီက ပြသခဲ့သော “ညီအစ်မ သံယောဇဉ်” မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းလင်သည် မုန့်ဝမ်ကို အဆိပ်လူးထားသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင် သိပ်ပြီး မောက်မာမနေနဲ့ဦး။ ဒီအကြွေးကို ငါ နင့်ကို အနှေးနဲ့အမြန် ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်”</p> <p>“စီနီယာအစ်မ ချင်းလင်ကလည်း... သူစိမ်းတွေလို ပြောနေပြန်ပြီ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အစ်မက ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ နတ်သားတော်က အစ်မအတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးပြီး အစ်မ ပိုင်ဆိုင်တာတွေကို ပြန်ပေးခဲ့ပြီ မဟုတ်လား”</p> <p>ချင်းလင်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြန်ပြောစရာ စကား မရှိတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ မုန့်ဝမ် ပြောသည်မှာလည်း လုံးဝ မမှားပေ။ သို့သော် သူမ ရရှိသည့် အကျိုးအမြတ်မှာ မုန့်ဝမ် ရရှိသည့် အကျိုးအမြတ်နှင့် ယှဉ်လျှင် အစအနလေးမျှသာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>ချင်းလင်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းကို အတင်းညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ “နင် စောင့်ကြည့်နေလိုက်.....”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးမြဲပြုံးနေဆဲ ဖြစ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အမှုမထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ဒါနဲ့... ကျွန်မ အခု ပဉ္စမတောင်ထိပ်ကို သွားတော့မလို့။ ပဉ္စမတောင်ထိပ်က ပင်မသွေးကန်က သွေးတွေက ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်ထက် မနိမ့်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ အဲဒါ အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်နော်”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ကျော့ရှင်းစွာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ချင်းလင်မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အိုးမည်းသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>ပဉ္စမတောင်ထိပ်ရှိ သွေးကန်မှာ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်ထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော်လည်း အတော်လေး သန့်စင်ပြီး ပြင်းအားကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်၍ ရသည်။</p> <p>ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်နေသူမှာ ခြောက်ကပ်ကပ် အဖိုးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအဖိုးကြီးက မုန့်ဝမ်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩဟန် မပြပေ။ သွေးလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းစု၏ တက်သစ်စကြယ်ပွင့် မုန့်ဝမ်အကြောင်းကို သူ ကြားသိပြီးသား ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p>“စည်းမျဉ်းအရ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ပဉ္စမတောင်ထိပ်မှာ တစ်နှစ်ကို တစ်ကြိမ် ကျင့်ကြံခွင့်ရှိတယ်။ နတ်သားတော်က နင့်ကို ပဉ္စမတောင်ထိပ် ပင်မသွေးကန်ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ မှာထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကတော့ ၁၅ ရက်ထက် မကျော်စေနဲ့၊ နားလည်လား”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် အဖိုးကြီးက မုန့်ဝမ်ထံသို့ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယူကာ တောင်ထိပ်ရှိ ပင်မသွေးကန်ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>ပဉ္စမတောင်ထိပ် ပင်မသွေးကန်မှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မြှုပ်နှံထားသော နီရဲသည့် ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သွေးရောင် အငွေ့အသက်များမှာ မြူနှင်းများကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်းကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မိစ္ဆာတွင်းနက်ကြီးနှင့်လည်း ဆင်တူလှသည်။</p> <p>ကန်ရေမှာ ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်ကဲ့သို့ ပျစ်ချွဲမနေဘဲ တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး အတွင်း၌ နီရဲနေသော အလင်းတန်းလေးများ စီးဆင်းနေသည်။</p> <p>ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှ သွေးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျဲပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားလည်း အနည်းငယ် လျော့နည်းသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာက ပင်မသွေးကန် ဖြစ်သည်နှင့်အညီ ပမာဏမှာ အလွန် များပြားလှပေရာ ကြည့်လိုက်လျှင် ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ကန်ထဲသို့ ဆင်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ရေများမှာ သူမ၏ ခါးအထိ ရောက်ရှိလာသည်။ သွေးနံ့ သင်းသင်းလေးမှာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း ညှီစော်နံခြင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းသော နံ့လေး တစ်မျိုးကို ဆောင်နေသည်။</p> <p>သူမသည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ ကန်အတွင်းရှိ သွေးအနှစ်သာရများကို စတင် စုပ်ယူတော့သည်။</p> <p>ပဉ္စမတောင်ထိပ် ပင်မသွေးကန်ထဲ ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် အပြည့်အဝ အသုံးချရပေလိမ့်မည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save