Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တုပေါင်းဆောင် ပွင့်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ် အံ့ဩသွားရသည်မှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသာမက အခြားဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များ၊ ထိုမျှမက ‘တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ’များပင် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူမ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းတော်သည် တုပေါင်းဆောင် ထဲ ဝင်ရောက်ခွင့် အရည်အချင်းများကို ပြင်ပလူများထံ ရောင်းချပြီး အမြတ်အစွန်း အမြောက်အမြား ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p>တယ်လီပို့ စက်ကွင်းအနီးတွင် ကျင့်ကြံသူများ ပိုမိုများပြားလာသော်လည်း ‘ကာမလမ်းစဉ်’ ၏ နတ်သားတော်ကိုမူ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။ ထိုနတ်သားတော်သည် အလွန်လျှို့ဝှက်ပြီး ရုပ်ဖျက်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို မြင်ဖူးသူ အလွန်ရှားသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်ကတော့ သူသည် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောနေပြီး သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားကာ တုပေါင်းးဆောင် ပွင့်မည့်အချိန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ လေထုမှာ တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြတ်တောက်သွားနိုင်သည့် ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် တယ်လီပို့ စက်ကွင်းအထက်ရှိ ‘ဟင်းလင်းပြင်’ မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဝဲဂယက်၏ အလယ်ဗဟိုမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာရာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ သွားရာ တံခါးပေါက်ကြီးတစ်ခုအလားဖြစ်နေသည်။</p> <p>“တုပေါင်းးဆောင် ပွင့်ပြီ........”</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ဝဲဂယက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ တယ်လီပို့ စက်ကွင်းမှ အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်သည် ခေါင်းမူးနောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် နွယ်ပင်များမှာ အမြစ်များအထိ ရစ်ပတ်နေကြသည်။</p> <p>လေထုထဲတွင် သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့်အတူ သစ်ပင်ပန်းမန်အနံ့ သင်းသင်းလေးမှာလည်း ရောယှက်နေသည်။</p> <p>ဤတုပေါင်းးဆောင်၏ ပထမထပ်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။ ၎င်းကို “တုပေါင်းဆောင်” ဟု ခေါ်သည်ထက် ရတနာများ ပြည့်နှက်နေသည့် ‘လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’ တစ်ခုဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမမှအပ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ တယ်လီပို့ စက်ကွင်းသည် တုပေါင်းးဆောင်ထဲ ဝင်လာသူများကို ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။</p> <p>မထွက်ခွာမီကပင် ရွှယ်ဝူယာသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်ပြောပြထားသဖြင့် မုန့်ဝမ်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ တုပေါင်းးဆောင်အတွင်း၌ အမှတ်အသား တိုကင်များဖြင့် သတင်းပို့၍ မရပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရွှယ်ဝူယာသည် သူမနှင့် ချင်းလင်ကို ‘ဝိညာဉ်လက်နက်အသေးစား’ တစ်ခုစီ ပေးထားသည်။ ၎င်းမှာ ရွှယ်ဝူယာ၏ ပင်မလက်နက်ရှိရာကို အာရုံခံနိုင်သဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ပြင် မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းလင်တို့ ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်များမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တည်နေရာကို အာရုံခံနိုင်ကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ဓားငယ်လေးတစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှယ်ဝူယာ ပေးထားသော လက်နက်ငယ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားလေးမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် နွေးထွေးချောမွေ့နေပြီး သွေးနံ့သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ဓားမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး အနီရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းသည် ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို အရင်ညွှန်ပြပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်သို့ အနည်းငယ် ရွေ့သွားပြန်သည်။ ပထမဦးတည်ချက်မှာ ပင်မဓားရှိရာ (ရွှယ်ဝူယာရှိရာ) ဖြစ်ပြီး ဒုတိယဦးတည်ချက်မှာ အခြားလက်နက်ရှိရာ (ချင်းလင်ရှိရာ) ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ပင်မဓားနှင့် ဆက်သွယ်မှု ခွန်အားအရ ရွှယ်ဝူယာ၏ တည်နေရာမှာ သူမနှင့် အလွန်ဝေးကွာပြီး ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းတွင် ရှိနေကြောင်း မုန့်ဝမ် ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ချင်းလင်မှာမူ သူမနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ သူမ၏ အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင် တစ်နာရီမပြည့်မီ ဆုံစည်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ မုန့်ဝမ်က ခပ်ပြုံးပြုံးပင် ဓားငယ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချင်းလင်ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ထွက်ခွာချိန်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်၌ ချင်းလင်သည်လည်း မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမလက်ထဲရှိ ဓားငယ်မှာ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်လျက် မုန့်ဝမ်ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p>ချင်းလင်၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။ မုန့်ဝမ်ကို သူမ စိတ်ပျက်သော်လည်း သူတို့သည် အုပ်စုတစ်ခုတည်း ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>နတ်သားတော်များ၊ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤပြင်းထန်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အတူတူ လှုပ်ရှားခြင်းကသာ ပို၍ ဘေးကင်းပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက အခြားနတ်သားတော် တစ်ပါးပါးနှင့် တိုးပါက သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု မည်မျှမြင့်စေကာမူ အမဲလိုက်ခံရမည့် ကံကြမ္မာသာ ရှိပေသည်။</p> <p>ဤသို့တွေးပြီးနောက် ချင်းလင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ ဓားကို သိမ်းပြီး မုန့်ဝမ်ရှိရာဘက်သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးထွက်လိုက်သည်။ သိပ်သည်းလှသော သစ်ပင်အုပ်ကြီးမှာ နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် တောအုပ်အတွင်း မှောင်မည်းနေသည်။</p> <p>ချင်းလင်သည် ခြေဖျားလေးများဖြင့် ခုန်ကူးရင်း သစ်ပင်များကြားတွင် ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ သိပ်မဝေးလှသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ?........” ချင်းလင်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>သစ်ပင်ရိပ်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အမှောင်ထဲမှ အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဟဲဟဲ... မင်းရဲ့ သတိဝီရိယက မဆိုးဘူးပဲ။ ငါ့ကို ဒီလောက်အမြန် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”</p> <p>ချင်းလင်၏ စိတ်ထဲတွင် အန္တရာယ်အချက်ပေးသံများ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်မှ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြွေဆိုးတစ်ကောင်အလား သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ထိုလူမှာ အဝတ်နက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများမှာမူ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ သူကား ‘ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်’ မှ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ ‘မော့ရှောင်’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရင်ကတည်းက ရန်ငြိုးဟောင်း ရှိခဲ့သူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ တုပေါင်းးဆောင်ထဲတွင် ဆုံတွေ့ရခြင်းမှာ ရန်လိုမှုကို ပို၍ ကြီးထွားစေသည်။</p> <p>“ချင်းလင်... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ မင်းနဲ့ ဒီလောက်အမြန် ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး........” မော့ရှောင်က သူ၏ သွားဖြူဖြူများကို ထုတ်ပြကာ ကောက်ကျစ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ချင်းလင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် သွေးရောင် ကြာပွတ်ရှည်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မော့ရှောင်... စကားများမနေနဲ့တော့........ တိုက်ချင်ရင်လည်း တိုက်လိုက်စမ်း........”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲဝင်ကြတော့သည်။ မော့ရှောင်၏ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်စဉ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်လှသည်။</p> <p>ချင်းလင်မှာမူ ကြာပွတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြု၍ ပြိုင်ဘက်၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကိုသာ ချိန်ရွယ် တိုက်ခိုက်သည်။ ခေတ္တမျှတွင် ကြာပွတ်ရိုက်သံများနှင့် ဝိညာဉ်ရိပ်များ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p>သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချင်းလင်က တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာသည်။ မော့ရှောင်၏ ကျင့်စဉ်မှာ အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်ရာတွင် အားသာပြီး ချင်းလင်၏ သွေးကြာပွတ်မှာမူ ပြင်းထန်သလောက် စွမ်းအင် စားသုံးမှု အလွန်များပြားသည်။</p> <p>သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းလာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ချင်းလင်သည် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လျှာကို ကိုက်ကာ သွေးတစ်လုပ်ကို လေထဲသို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသွေးများမှာ လေထဲတွင် ထူးဆန်းသော သင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“တံဆိပ်ကို ဖွင့်လိုက်စမ်း........ ပထမအဆင့် တံဆိပ်ဖြေလွှတ်ခြင်း........”</p> <p>ချင်းလင် အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခြောက်မှ အဆင့် ခုနစ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> မော့ရှောင်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။ ချင်းလင်က သူမ၏ စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ မတုန်လှုပ်ဘဲ - “အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခုနစ် ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ? ငါ မင်းကို သတ်နိုင်တုန်းပဲ........” ဟု ဆိုကာ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ချင်းလင်က နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လျှာကို ထပ်မံကိုက်ကာ သွေးတစ်လုပ် ထပ်မံ ထွေးထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဒုတိယအဆင့် တံဆိပ်ဖြေလွှတ်ခြင်း........”</p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထပ်မံ ခုန်တက်သွားပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရှစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအခါမှသာ မော့ရှောင်မှာ ဖိအားကို စတင် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းလာတော့သည်။</p> <p>ချင်းလင်က သူမ၏ ခွန်အားကို ဤမျှအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ ကျိတ်၍ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။</p> <p>ချင်းလင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မော့ရှောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လှရာ အဆင့် ရှစ်နှင့်ပင် သူ့ကို အသေသတ်ရန် မသေချာသေးဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ တံဆိပ်ကို ဖြေလွှတ်ပြီးမှတော့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကိုလည်း သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>“တတိယအဆင့် တံဆိပ်ဖြေလွှတ်ခြင်း........”</p> <p>ချင်းလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကိုးသို့ အံ့ဩဖွယ်ရာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ မော့ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>ချင်းလင်က လူမသိစေပဲ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကိုးသို့ ရောက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤမျှ ကျင့်ကြံမှု ကွာခြားချက်နှင့်ဆိုလျှင် သူသည် အသတ်ခံရရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>ချင်းလင်၏ မုန်တိုင်းအလား တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် မော့ရှောင်မှာ အထိနာလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလာသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တံဆိပ်သုံးခုလုံးကို ဖြေလွှတ်ထားသော ချင်းလင်ကို သူ ပြန်လည် မခုခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“သေပေတော့........”</p> <p>ချင်းလင်၏ အေးစက်သော အသံမှာ ငရဲပြည်မှ စီရင်ချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ သွေးကြာပွတ်ကို မြှောက်လိုက်ကာ မော့ရှောင်၏ လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြီးသတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်..............</p> <p>***</p> <p> </p>


Save