Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရလာဒ်များကို ချိန်ဆခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သိပ်သည်းလှသော တောအုပ်နက်ကြီးအတွင်းသို့ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် တစ်ခဏမှာပင် ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) သည်လည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝိညာဉ်သရဲတစ်ကောင်အလား မုန့်ဝမ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် ခေတ္တမျှ လိုက်လံကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်သွားကာ မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငှက်သံအချို့မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ မှားယွင်းရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ယခုလေးတင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>ကွေ့ရန်က မျက်လုံးမှိတ်ကာ အာရုံစိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင် များကို ထပ်မံ အာရုံခံကြည့်သောအခါ အလွန်သိမ်မွေ့လှသည့် ပိုးကောင်အငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကိုသာ ဖမ်းယူမိလိုက်သည်။</p> <p>ဒီတော့... ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာ ‘ဂူလမ်းစဉ်’ က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လား......</p> <p>အချို့သော အထူးဂူပိုးကောင်များသည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှနေ၍ ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကွေ့ရန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ပိုးကောင်ငယ်လေး အချို့က ငါ့ကို ချောင်းကြည့်ရဲတယ်ပေါ့။ သေချင်နေကြတာပဲ”</p> <p>သူသည် ဤကိစ္စကို ဂူလမ်းစဉ်၏ လက်ချက်ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ထိုပိုးကောင်များနှင့် ကစားတတ်သည့် မိစ္ဆာကောင်များကို တွေ့လျှင် အပြတ်ရှင်းမည်ဟု ကျိတ်၍ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> သို့သော် သွေးလမ်းစဉ် က လူများလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် သူတို့ကို တွေ့လျှင်လည်း လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကွေ့ရန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အခြား သဲလွန်စ မရှိတော့သည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ကွေ့ရန်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး အလျင်အမြန် တူးထားသော ဂူတစ်ခုအတွင်း ပုန်းကွယ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို နားစွင့်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ လျင်မြန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဝမ်းသာမိသော်လည်း ကွေ့ရန်၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းကိုမူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်မိသွားသည်။</p> <p>“ကွေ့ရန်က ကိုင်တွယ်ရခက်မယ်ဆိုတာ သိထားပေမဲ့ ‘နတ်သားတော်’ အဆင့်က လူတွေက တကယ်ကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးပဲ။ နောင်ကျရင် ပိုပြီး သတိထားရမယ်” ဟု မုန့်ဝမ်က ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် လေသင်္ဘော တစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ‘ရှန်ယီ’ ကိုယ်ပွားကို မောင်းနှင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ရရှိလာသော ရလာဒ်များကို စတင်စာရင်းတွက်တော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် စာရင်းတွက်နေစဉ်မှာပင် ရွှယ်ဝူယာ သည် မိခင်ဓား ကို အသက်သွင်းကာ သားတော်ဓား နှစ်စင်း၏ တည်နေရာကို အာရုံခံကြည့်ရာ အမူအရာ ပျက်သွားသည်။</p> <p>သားတော်ဓား တစ်စင်းနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင်....... ၎င်းမှာ ထိုဓားကို ပိုင်ဆိုင်သည့် ချင်းလင် သေဆုံးသွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းလင်တို့ ဆုံပြီးလျှင် သူရှိရာသို့ အတူလာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ရရှိလိုက်သည်မှာ ချင်းလင် သေဆုံးသည့် သတင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကို အမျက်ထွက်စေသလို သံသယလည်း ပွားစေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ချင်းလင် ဆုံပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သနည်း...... ကံမကောင်းစွာဖြင့် အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးနေသဖြင့် သူ ချက်ချင်း သွားရောက် စစ်ဆေး၍ မရပေ။ မုန့်ဝမ်နှင့် ပြန်ဆုံမှသာ အသေအချာ မေးမြန်းရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သင်္ဘောခန်းအတွင်း၌ မုန့်ဝမ်မှာမူ ရွှယ်ဝူယာကို လုံးဝ သတိမရပေ။ ချင်းလင်၏ သွေးရောင် ကြာပွတ်ရှည်မှာ “အရိုးစားကြာပွတ်” ဟု အမည်ရသည်။ ဤကြိမ်လုံးသည် ရန်သူကို ထိမှန်သည်နှင့် အရိုးများကို တိုက်စားပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အဆင့်မြင့် သွေးဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ရာ ဤခရီး၏ အကြီးမားဆုံး အမြတ်အစွန်းတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။</p> <p>ထို့အပြင် မော့ရှောင် သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သိုလှောင်လက်စွပ် အချို့လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုလက်စွပ်များမှ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ မော့ရှောင်၏ ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ပစ္စည်းများကို မုန့်ဝမ် မသုံးတတ်သေးသဖြင့် နောက်မှ လေ့လာရန် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယွီရှဲ့၏ လက်ဆောင်များကို သူမ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ယွီရှဲ့၏ အလောင်းနှင့် ပိုးကောင်အသေများ ထည့်ထားသော သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ စေလွှတ်လိုက်ရာ မျက်ခုံးများ ပင့်သွားရသည်။</p> <p>အလောင်းနှင့် ပိုးကောင်အသေများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်းတို့အစား ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော ဂူ  ပိုးကောင် အရှင်များ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်..... အချို့မှာ မြစိမ်းရောင်၊ အချို့မှာ သွေးရောင်နှင့် အချို့မှာ သတ္တုရောင် တောက်နေကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ နှလုံးစားပိုးကောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မ....... ဒီပိုးကောင်တွေက အကုန် အဖိုးတန်တွေပဲ....... ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ပေးခွင့်ပြုပါ၊ သူတို့ကို လိမ္မာအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်.......”</p> <p>ဂူပိုးကောင်များသည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ဝါးမြိုရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ နှလုံးစားပိုးကောင်သည် ရှေးဟောင်း ရှားပါးပိုးကောင် ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ သွေးမျိုးစက်မှာ မြင့်မြတ်သဖြင့် ဤပိုးကောင်များကို အညံခံစေရန်မှာ မထူးဆန်းပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မုန့်ဝမ်က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... မင်း စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်တော့”</p> <p>ယခု ခရီးစဉ်တွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာရုံသာမက နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ သုံးဦး၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို သူမ ရရှိလိုက်သည်။ လူသတ်၍ ပစ္စည်းလုခြင်းမှာ တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် အမြန်ဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်ချေပြီ။</p> <p>သူမသည် လေသင်္ဘောကို အရှိန်လျှော့ခိုင်းလိုက်ပြီး နှလုံးစားပိုးကောင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားကျင့်ကြံသူတွေ ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်ပေးဦး။ အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေကိုပေါ့”</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်သည် ချက်ချင်းပင် ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ရင်း ချက်ချင်းပင် ရှာတွေ့သွားသည်။</p> <p>“သခင်မ... အနောက်တောင်ဘက် မိုင်နှစ်ရာအကွာမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက် တွေ့တယ်....... သူတို့ ဝတ်စုံအရ ကြည့်ရတာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တူတယ်”</p> <p>“တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေလား.......” မုန့်ဝမ်က ခေတ္တ စဉ်းစားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ခြင်တွင်လည်း အသားရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ လေသင်္ဘောသည် ဦးတည်ချက် ပြောင်းကာ ထိုသုံးဦးရှိရာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ.......”</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မုန့်ဝမ်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို အဆင်သင့် ကိုင်ထားသည်။ မုန့်ဝမ်က ပျင်းရိစွာပင် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ‘အရိုးစားကြာပွတ်’ သည် မြွေတစ်ကောင်အလား ပျံထွက်သွားပြီး ထိုသုံးဦးကို ရစ်ပတ်ကာ ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကြိမ်လုံး၏ ခွန်အားအောက်တွင် ထိုသုံးဦးမှာ တစ်ချက်မျှပင် မခုခံနိုင်ဘဲ အရေးနိမ့်သွားတော့သည်။ သို့သော် မုန့်ဝမ်က သူတို့ကို မသတ်ပေ။ သူတို့ဆီက ရင်းမြစ်အားလုံးကို သိမ်းယူပြီးနောက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မက တကယ်ကို သဘောထားကြီးတာပဲ။ သူတို့က သခင်မနဲ့ တွေ့ရတာ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်” ဟု နှလုံးစားပိုးကောင်က ဆိုသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်းမေ့နေတာလား.......”</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ “ဪ... သခင်မက သူတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပြီး နောက်ထပ် ရတနာတွေ ရှာခိုင်းထားတာပေါ့။ တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ.......”</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် နှလုံးစားပိုးကောင်သည် နောက်ထပ် ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံ အစီရင်ခံလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save