Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးနှင့် သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ရှုံ (ဝက်ဝံကြီး) ၏ အာရုံခံဝိညာဉ်လက်နက်မှတစ်ဆင့် ရွှယ်ဝူယာ နှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ နတ်သမီး ယောင်ဟန် တို့သည် တစ်နေရာတည်းတွင် ရှိနေကြောင်း မုန့်ဝမ် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ဖန်ရှုံရုပ်သေးကို ထိုသူများရှိရာ အရပ်သို့ အရင်ဦးဆုံး သွားခိုင်းလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ အဝေးမှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ရက်အကြာတွင် ဖန်ရှုံသည် မြင့်မားလှသော ယစ်ပူဇော်စင်မြင့်တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုစင်မြင့်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သိပ်သည်းနေပြီး တားမြစ်ချက်များမှာလည်း မှိန်ဖျော့နေသည်။</p> <p>သွေးရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှယ်ဝူယာသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ဘေးတွင် ယောင်ဟန်၊ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား)၊ လုရှောက်နှင့် အခြားနတ်သားတော်များ၊ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများအပြင် ကျင့်ကြံသူအချို့လည်း ရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>လေထုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေသော်လည်း နတ်သားတော်အားလုံးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားကြပြီး မည်သူမျှ လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p>“ဖန်ရှုံ... မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ......”</p> <p>လင်ကျူးသည် ဖန်ရှုံကို မြင်သည်နှင့် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ဆီးကြိုလိုက်သည်။ “ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ”</p> <p>အနီရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ယောင်ဟန်က ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ပျင်းရိစွာ မှီထားရင်း ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စမ်းသပ်မှုက စတော့မယ်။ မင်းသာ ထပ်နောက်ကျနေရင် ငါတို့ မင်းကို ထားခဲ့ရတော့မှာ”</p> <p>ဖန်ရှုံက ယောင်ဟန်ကို လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ “နတ်သမီး... ကျွန်တော်မျိုး နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”</p> <p>ယောင်ဟန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ “ရပါတယ်။ အချိန်မီ ရောက်လာရင် ပြီးတာပါပဲ”</p> <p>ဖန်ရှုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး လင်ကျူးနှင့် ပုခုံးချင်းယှဉ်ကာ ရပ်လိုက်သည်။ လင်ကျူးက သူ့ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ......”</p> <p>ဖန်ရှုံက ဝေ့လည်လည်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ “လမ်းမှာ အလုပ်လေးတွေ ရှိနေလို့ပါ”</p> <p>လင်ကျူးက ထပ်မမေးတော့ဘဲ တုပေါင်းဆောင်ပွင့်ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည့် စမ်းသပ်မှုများအကြောင်းကိုသာ ဖန်ရှုံနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေတော့သည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မုန့်ဝမ်သည်လည်း စင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရွှယ်ဝူယာနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... နောက်ဆုံးတော့ ရှင့်ကို ရှာတွေ့ပြီ”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် မုန့်ဝမ်၏ မြင့်တက်လာသော ကျင့်ကြံမှုကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ခေတ္တမျှ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ နှစ်ရက်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခြောက် သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ့ကို ချက်ချင်းသတိထားမိသွားပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်လည်း ဖြစ်စေသည်။ အစပိုင်းတွင် သူ စိတ်ကြိုက် ကစားနိုင်သော နယ်ရုပ်လေးမှာ ယခုအခါ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ရောက်လာပြီလား” ရွှယ်ဝူယာ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ ဘာကြောင့် နောက်ကျရသနည်း ဆိုသည်ကို စိတ်ဝင်စားပုံမရပေ။ “ချင်းလင်ကိုရော တွေ့ခဲ့လား......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းငုံ့ကာ စိုးရိမ်တကြီး လေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ စီနီယာအစ်မ ချင်းလင်ကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ စီနီယာအစ်မက... သေ.. သေသွားပါပြီ”</p> <p>သူမက စကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် သူမက ပို၍ ပျာယာခတ်နေသည့်အသွင် ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ပြောစမ်း... ဘယ်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေတာလဲ......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ဖြေသည်။</p> <p>“ဂူလမ်းစဉ်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်ပါ။ ဘယ်သူလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မ သေချာမမြင်လိုက်ရဘူး။ ကျွန်မက အဲဒီလူ့လက်ထဲကနေ စီနီယာအစ်မရဲ့... အလောင်းကိုပဲ လုယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်”</p> <p>ဤနေရာတွင် မုန့်ဝမ်က စကားပြောရ ခက်ခဲနေသည့်အလား နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မက စီနီယာအစ်မရဲ့ အလောင်းကို နတ်သားတော်ဆီ ပြန်သယ်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂူကျင့်ကြံသူက ကျွန်မနောက်ကို အသေအလဲ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လို့ အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားခဲ့ပါတယ်။</p> <p>အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် ကျွန်မက စီနီယာအစ်မရဲ့ အလောင်းကို ‘သန့်စင်’ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ခြောက်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လို့သာ အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့တာပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝပ်စင်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အခွင့်အာဏာကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်မိတဲ့အတွက် အပြစ်ပေးပါ။ နတ်သားတော်က ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသွေး ကို စုပ်ယူချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မမှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး......”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသော မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချင်းလင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို ထပ်မံ စုံစမ်းနေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။</p> <p>အမှန်တရားက ဘာလဲဆိုသည်မှာလည်း သူ့အတွက် အရေးမကြီးပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ ရှေ့လာမည့် စမ်းသပ်မှုတွင် မုန့်ဝမ်ကို သူ အသုံးချရဦးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ထတော့” ရွှယ်ဝူယာ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “ချင်းလင်ကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ ကံတရားပဲ။ အများကြီး မတွေးနဲ့တော့”</p> <p>သူ ခေတ္တရပ်ကာ စင်မြင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စမ်းသပ်မှုက စတော့မယ်။ မင်းက အဆင့် ခြောက်တောင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ တုပေါင်းဆောင်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်အောင်လုပ်ပြီး ငါ့အတွက် ရတနာတွေ ရှာပေးဖို့ပဲ ကြိုးစားတော့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်ဝဲနေသည့်အသွင်ဖြင့် အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်သားတော်...... နတ်သားတော်ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်......”</p> <p>သစ္စာရှိကြောင်း ပြသပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ရွှယ်ဝူယာ၏ နောက်တွင် ကျိုးနွံစွာ ရပ်နေရင်း စမ်းသပ်မှု စတင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် စင်မြင့်ထက်၌ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး တစ်ကွင်းလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>“စမ်းသပ်မှု စပြီ......”</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ တစ်ကွင်းလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ဝက်မှာ အဖြူ၊ တစ်ဝက်မှာ အနက်ရောင်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် မျက်နှာဖုံးကြီးတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုမျက်နှာဖုံး၏ အောက်တွင် အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးငယ်ပေါင်းများစွာ လွင့်မျောနေသည်။</p> <p>ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ “မိမိနှစ်သက်ရာ မျက်နှာဖုံးကို ရွေးချယ်ပြီး သင်၏ မျက်နှာအစစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပါ။”</p> <p>ဂိမ်း၏ စည်းမျဉ်းများကို လူတိုင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။ အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးသည် ‘- သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံးဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် မျက်နှာဖုံးမှာ “နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး” ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံး (အဖြူ)မှာမူ လူမသတ်နိုင်သလို တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မပြုလုပ်နိုင်ပေ။ လူကို ကူညီကယ်တင်ခြင်းသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ အသက်အန္တရာယ်ရှိနေသူကို မြင်လျက်နှင့် မကယ်တင်ပါက အလိုအလျောက် ‘နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး’ (အနက်) သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်၏။</p> <p>နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး (အနက်)မှာမူ သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံးနှင့် ဆန်ကျင်လျက် လူသတ်နိုင်သည်။ သို့သော် လူကို ကယ်တင်၍မရပါ။ထို့ပြင် လူသုံးဦးကို သတ်ပြီးပါက အလိုအလျောက် ‘သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံး’ သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။</p> <p>သတိထားရမည်မှာ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုစီသည် တစ်ကြိမ်သာ အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်သည်။</p> <p>“စမ်းသပ်မှု အချိန်က တစ်ရက်ပဲ။ အချိန်ကုန်တဲ့အခါမှာ ‘သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံး’ ဝတ်ထားသူတွေက အနိုင်ရရှိသူတွေ ဖြစ်မယ်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ရင် စမ်းသပ်မှု စတင်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်း မျက်နှာဖုံး မရွေးရသေးသူတွေကို အရှုံးပေးသူအဖြစ် သတ်မှတ်မယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ စတင် မရွေးချယ်ရဲကြပေ။</p> <p>“ဟမ့်... ငါပဲ အရင်စမယ်......”</p> <p>ကွေ့ရန်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပျံတက်သွားပြီး အနက်ရောင် ‘နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး’ တစ်ခုကို ယူကာ မျက်နှာတွင် တပ်လိုက်သည်။</p> <p>မျက်နှာဖုံးသည် သူ၏မျက်နှာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး ကွေ့ရန်၏ ပုံရိပ်နှင့် အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန် စတင်လိုက်သဖြင့် အခြားသူများလည်း မျက်နှာဖုံးများ စတင်ရွေးချယ်ကြသည်။ ကျင့်ကြံသူအားလုံးနီးပါးသည် ‘နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး’ ကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျက်နှာဖုံးတိုင်းတွင် အသွင်ပြောင်းရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်သာ ရှိပြီး ‘သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံး’ ကို ရွေးချယ်ထားခြင်းမှာ အခြားသူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရရန်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုရွေးမလဲ......” မုန့်ဝမ်က ရွှယ်ဝူယာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး (အနက်) ကို ရွေးပါ။ လူနှစ်ယောက်ကို အမြန်သတ်၊ တစ်ယောက်ကို ဖမ်းထား။ အချိန်မကုန်ခင် အဲဒီလူကို သတ်လိုက်ရင် ‘သူရဲကောင်းမျက်နှာဖုံး’ ကို အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး စမ်းသပ်မှုကို အပြည့်အဝ အောင်မြင်လိမ့်မယ်” ရွှယ်ဝူယာသည် အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လာသည်။</p> <p>“နတ်သားတော် ပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်” မုန့်ဝမ်သည်လည်း အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်း မျက်နှာဖုံးရွေးပြီးချိန်တွင် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသည်။ စမ်းသပ်မှု တရားဝင် စတင်သည်နှင့် မျက်နှာဖုံး အရင်ဆုံးတပ်ထားသော ကွေ့ရန်သည် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာပြီး ထိုသူ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့မှာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော လက်ဖြင့် ထိုသူ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ပထမဆုံး တစ်ယောက်......”</p> <p>ကွေ့ရန်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်မှ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် သွေးဆာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ စင်မြင့်အနီးတွင် သတ်ဖြတ်မှုများ စတင်တော့သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး (အနက်) ဝတ်ထားသူများသည် သိုးအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသော ဝံပုလွေများအလား ဘေးနားရှိလူများကို စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ အော်ဟစ်သံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်လာသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save