Book List

<p>ဒီဇာတ်လမ်းလေးကတော့ သာမန်ကျင့်ကြံခြင်းဇာတ်လမ်းတွေနဲ့မတူဘဲ ဝိုင်သောက်ရင်းနဲ့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းမယ့် ဇာတ်ကောင် လင်းရီ ရဲ့ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ခရီးစဉ်ကို ရေးဖွဲ့ထားတာပါ။</p> <p>ဇာတ်လမ်းအကျဉ်းချုပ်</p> <p>လင်းရီဟာ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကို ကူးပြောင်းလာပြီးနောက်မှာ "ဝိုင်ဝိညာဉ်စနစ်" ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ တခြားသူတွေက ပင်ပင်ပန်းပန်း ကျင့်ကြံနေရချိန်မှာ၊ သူကတော့ ဝိုင်သောက်ရုံနဲ့တင် ထာဝရရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ရခဲ့တာပါ</p> <p>သေမျိုးလောကမှာ မွေးဖွားလာတဲ့ လင်းရီဟာ အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ်မှာတင် လောကရဲ့အကောင်းဆုံး သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သိုင်းလောကရဲ့ ဂန္ထဝင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ တာ့ချန်သိုင်းလောကရဲ့ အင်အားအကြီးမားဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့ 'ရီကွမ်အဖွဲ့' ကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်...</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအောင်မြင်မှုတွေရလာတဲ့အခါ သေမျိုးလောကမှာရှိတဲ့ သာမန်ဝိုင်တွေက သူ့အတွက် အရသာမရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သိုင်းလောကကနေ အနားယူပြီး ချင်ဖိန်မြို့လေးမှာ ဝိုင်ရောင်းတဲ့သူအဖြစ် အေးအေးလူလူ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ တစ်ခုတည်းပါပဲ၊ အကောင်းဆုံး ဝိုင်တွေချက်မယ်၊ ပြီးရင် အင်မော်တယ်တွေကို ဖမ်းဆီးမယ်ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါပဲ...</p> <p>ကြိုးစားသူကို ကောင်းကင်ဘုံက မျက်နှာသာပေးတယ် ဆိုတဲ့စကားအတိုင်း၊ နတ်ဘုရားဝိုင်တစ်အိုးက သူ့အတွက် ထာဝရရှင်သန်ခြင်း ကံကြမ္မာကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ တံခါးဝကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပါတယ်</p> <p>အဲဒီအချိန်ကစပြီး လင်းရီရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ ထူးဆန်းပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်လှတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ကမ္ဘာကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်...</p> <p>ဒီကမ္ဘာသစ်ကြီးထဲမှာ...</p> <p>သီချင်းတွေကို အော်ဟစ်သီဆိုရင်း ငိုကြွေးတတ်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက မိုင်ပေါင်းသုံးသောင်းအထိ လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တွေ....</p> <p>ကောင်းကင်က ပန်းတစ်ပွင့်အတွက်နဲ့၊ မနက်ခင်းမှာ သမုဒ္ဒရာကိုဖြတ် ညနေခင်းမှာ ချန်ဝူဒေသကို ရောက်အောင်သွားနိုင်တဲ့ ဓားပျံသိုင်းသမားတွေ....</p> <p>အပြုံးချိုချိုလေးတွေနဲ့ ဖမ်းစားတတ်ပေမယ့် ဝတ်စုံအောက်မှာ မြွေအကြေးခွံတွေရှိပြီး ရွှေတောင်ကြီးကိုတောင် ရေလွှမ်းမိုးပစ်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီး....</p> <p>မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၊ မှော်လမ်းစဉ်ဆိုပြီး ခွဲခြားနေတာတွေကို လှောင်ပြောင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြားမှာ သူတစ်ပါးတည်းသာ အထွတ်အထိပ်လို့ ခံယူထားတဲ့ နတ်ဆိုးစစ်စစ်တွေ...</p> <p>ဒါပေမဲ့ လင်းရီကတော့ ခွက်ထဲမှာကျန်နေတဲ့ ဝိုင်ကို မော့သောက်လိုက်ရင်း၊ ဒီကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ကမ္ဘာသစ်ကြီးထဲကို ပျော်ပျော်ကြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်</p> <p>သူ့ရဲ့ခရီးစဉ်မှာ ရေသူမလေးရဲ့ မျက်ရည်တွေက ဝိုင်ထဲကို စီးဝင်သွားသလိုမျိုး၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကလည်း လည်ချောင်းထဲကို စီးဆင်းသွားတယ်... နောက်ဆုံးမှာတော့ လောကရဲ့ အဆိပ်ငါးပါး၊ ရမ္မက်ခြောက်ပါး၊ စိတ်ခံစားမှုခုနစ်ပါး၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရှစ်ပါး၊ အခက်အခဲကိုးပါးနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ဆယ်ပါး စတဲ့ လောကဓံတရားတွေအားလုံးကို ဝိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲချက်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူသဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်..</p> <p>နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာသွားချိန်မှာတော့ တိမ်တိုက်တွေရဲ့အစွန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း ရယ်မောသီချင်းဆိုနေတဲ့ လင်းရီကို တွေ့ရမှာပါ...</p> <p>"တောင်တန်းနဲ့ မြစ်တွေအတွက် တစ်ခွက်သောက်မယ်.... နေနဲ့လကို ဝါးမျိုဖို့အတွက် နောက်တစ်ခွက်ထပ်သောက်မယ်...ဝိုင်ခွက်တစ်ထောင်သောက်လည်း ငါမမူးဘူး.. ငါဟာ ဝိုင်အင်မော်တယ်ပဲ"</p> <p>ဘာသာပြန်သူ၏ သုံးသပ်ချက်</p> <p>ဒီဝတ္ထုက သိုင်းလောကနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကကို အခြေခံထားပေမယ့် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ လင်းရီရဲ့ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လောကကြီးကို ဝိုင်တစ်ခွက်နဲ့ အံတုသွားတဲ့ ပုံစံက တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိပါတယ်၊ လောကဓံတရားတွေကို ဝိုင်အဖြစ် ချက်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ ဒဿနဆန်ဆန် အတွေးအခေါ်တွေအပြင်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေကြောင့် ပုံမှန် တိုက်ခိုက်မှုတွေချည်းပဲ ဖတ်ရတာထက် ပိုပြီးခံစားမှုရသစုံလင်မယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ပုဒ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း ၁</h2> <h2 style="text-align:center">ချင်းဖျင် ဝိုင်နီရောင်းသူ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချင်းဖျင်မြို့၊ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်။</p> <p>ချင်းဖျင်မြို့သည် တာ့ကန်းအင်ပါယာအတွင်းရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ဖြစ်ပေ၏။ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ၎င်း၏ စီးပွားရေးမှာ အတော်လေး ကျဆင်းနေခဲ့ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လူစည်ကားတတ်သော လမ်းမများမှာလည်း ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် များပြားလှသော ဆိုင်ခန်းများမှာ ပိတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် လူသူကင်းမဲ့နေခြင်းတို့ ဖြစ်နေပြီး မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ် တစ်ခုတည်းသာ လူများဖြင့် စည်ကားနေကာ အခြားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအားလုံးနှင့် သိသာထင်ရှားစွာ ကွဲလွဲနေခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီသည် ကောင်တာတွင် ထိုင်ကာ ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်း သောက်သုံးနေခဲ့ရာ ၎င်း၏ မွှေးရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပေသည်။</p> <p>သူသည် ပွယောင်းသော အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖရိုဖရဲနိုင်သော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ထူးကဲစွာ ခန့်ညားနေခဲ့၏။</p> <p>သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်းက သွက်လက်မြူးတူးသော မြင်းတစ်ကောင်ပေါ်မှ ခန့်ညားလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူသည် ဆိုင်ပေါက်ဝဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ မော့ကြည့်နေတတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်မျှော်နေပုံရသည်။</p> <p>သူ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး အရိပ်အယောင်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေခဲ့၏။</p> <p>…</p> <p>လင်းရီ။</p> <p>သူသည် ကူးပြောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် သူသည် စနစ် တစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့၏။</p> <p>ဝိုင်ဝိညာဉ်စနစ်ဟု အမည်ရသော ၎င်းသည် လူများကို အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်း သို့မဟုတ် သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာစေရန် ကူညီပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>ဤစနစ်၏ စစ်မှန်သော ပုံစံမှာ ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော ပုံစံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက် တစ်လုံး ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>၎င်းသည် လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လောပေါနေခဲ့ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။</p> <p>၎င်းမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆရသည်။</p> <p>သို့တိုင်အောင် လင်းရီသည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်မှာပင် တာ့ကန်းအင်ပါယာ၌ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သိုင်းလောက၏ ဂန္တဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပေ၏။</p> <p>သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နံပါတ်တစ် အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သော ရီကွမ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုသည်မှာ လင်းရီအတွက် မြေမှုန့်မျှသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>တာ့ကန်းအင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ်ငယ်လေးကိုပင် လင်းရီ ကိုယ်တိုင် ထီးနန်းပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ချင်းဖျင်မြို့တွင် သီးသန့်နေထိုင်ကာ ဤမူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းမှာ ငွေရှာရန်အတွက် မဟုတ်ခဲ့ချေ။</p> <p>၎င်းသည် အင်မော်တယ်များကို ငါးမျှားရန်အတွက် ငါးစာချထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>…</p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ပုံမှန်ဖောက်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီပေါ့…”</p> <p>ဆိုင်ပေါက်ဝကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော စားပွဲထိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရပြီး လမင်းကဲ့သို့ ဖြူစွတ်တောက်ပနေသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိသော အမူအရာဖြင့် အင်မော်တယ်တစ်ပါးအလား အလွန်တရာ ခန့်ညားနေခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ဤနုပျိုသော အသွင်အပြင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ကြီးမားလှသော လောကဓံ၏ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားရစေပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။</p> <p>“တာအိုဆရာ ဒီဘက်ကို ကြွပါဗျ…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် အမြန်ရှေ့တိုးသွားကာ ထိုလူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူအား ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ခုံဆီသို့ လုံ့လစိုက်ထုတ်၍ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။</p> <p>“တာအိုဆရာ ကြိုက်တဲ့ဟာကို မှာလို့ရပါတယ်နော်…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာစာရင်းကို ကောက်ယူကာ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူသည် ဟင်းလျာစာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>နှင်းကျ မီးတောင်။</p> <p>ချိုးဖျက်ခံနဂါးပြာ။</p> <p>ဝက်သားတုတ်ရိုက်ကြော်။</p> <p>ဤဟင်းလျာစာရင်းပေါ်ရှိ ဟင်းအမည်များမှာ သေချာပေါက် ဆန်းသစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“တာအိုဆရာ ဒီဟင်းနာမည်တွေအကုန်လုံးက ဆိုင်ရှင် ပေးထားတာပါ…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးမှာ ဤဟင်းလျာစာရင်းနှင့် ယဉ်ပါးနေပုံရပြီး အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည် “ဒီ နှင်းကျ မီးတောင် ဆိုတာက တကယ်တော့ သကြားအုပ်ထားတဲ့ ကန်စွန်းသီးယိုပါ ချိုးဖျက်ခံနဂါးပြာ ဆိုတာကတော့ သခွားသီးထောင်းဖြစ်ပြီး ဝက်သားတုတ်ရိုက်ကြော် ဆိုတာကတော့ ကြက်သွန်ဖြူပင်ပေါက်နဲ့ ကြော်ထားတဲ့ ဝက်သားကြော်ပါဗျ…”</p> <p>“နာမည်တွေက နားလည်ရခက်ပေမဲ့ အားလုံးက ဝိုင်နဲ့တွဲသောက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေချည်းပါပဲ…”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူမှာ ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ “မင်းတို့ဆိုင်ရှင်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ…”</p> <p>“ဒီဟင်းနာမည်တွေက တော်တော်လေးကို အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်ပြီး ပါးနပ်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဆိုင်ရှင်ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံတွေက နတ်ဆိုးဆန်လွန်းလို့ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတွေကတော့ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ပါဘူး တာအိုဆရာလို အင်မော်တယ်တစ်ပါးပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးတွေနဲ့ အမှန်တကယ် ဆက်သွယ်နိုင်မှာပါ…”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ “ဒါဆိုရင် ချိုးဖျက်ခံနဂါးပြာ တစ်ပွဲ ယူခဲ့ပါ ပြီးတော့ ဒီမူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်က ဝိုင်အားလုံးကို တစ်အိုးစီ ယူခဲ့ပေး…”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေး၏ မျက်နှာသည် အပြုံးများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဖားယားသော အမူအရာတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။ “တာအိုဆရာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်မှာက ငွေကြိုရှင်းရလို့ပါဗျ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်ထဲရှိ စားသုံးသူ အများအပြားမှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဒုက္ခသည်များဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေ၏။</p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ လူငယ်လူရွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့၏ ခြေရင်းတွင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများပင် ရှိနေသည်။</p> <p>သူတို့သည် အလုပ်သမားများ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေ၏။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အကြွေစေ့အနည်းငယ်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတင်စကားများကို ပြောဆိုသွားကြသည်။</p> <p>ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် အလုပ်နှင့် လဲလှယ်ခြင်းလော။</p> <p>ဤချင်းဖျင်မြို့လေးသည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု တွေးတောရင်း လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ချလွင်…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ငွေတုံးကြီးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ “မလောက်ရင် ငါ ထပ်ပေးမယ် ပိုနေရင်တော့ ဘောက်ဆူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်…”</p> <p>ငွေတုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စားပွဲထိုးလေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ငွေကို ကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>“တာအိုဆရာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်မှာ အဆင့်နိမ့်ဝိုင် ၁၀၈ မျိုး၊ အလယ်အလတ်အဆင့်ဝိုင် ၃၆ မျိုးနဲ့ အဆင့်မြင့်ဝိုင် ၁၂ မျိုး ရှိပါတယ်…”</p> <p>“အကယ်၍ တစ်မျိုးကို တစ်အိုးစီ လိုချင်တယ်ဆိုရင် တာအိုဆရာ တကယ် အကုန်သောက်နိုင်ပါ့မလား…”</p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်းရီသည် စားပွဲထိုးလေး၏ နောက်သို့ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ လက်သီးဆုပ်အရွယ် ငွေတုံးကို လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူထံသို့ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပမာဏက တကယ်ကို များလွန်းတယ်…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏ “ဒါပေမဲ့ ဝိုင်တိုင်းက ငါ့ပါးစပ်ထဲ ဝင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလေ…”</p> <p>“ဒါဆိုရင် တာအိုဆရာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…”</p> <p>လင်းရီက လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ကသာ ဝိုင်ကို မချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရင် ဝိုင်ကြယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်မှာ ရှိနေမှာမဟုတ်ဘူး ကမ္ဘာမြေကသာ ဝိုင်ကို မချစ်မြတ်နိုးခဲ့ရင် ဝိုင်စမ်းရေဆိုတာ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး…”</p> <p>“ငါက အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင် တစ်ခွက်လောက် မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တာပါ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဤကဗျာ။</p> <p>၎င်းသည် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤအင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်။</p> <p>၎င်းသည် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်၏ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။</p> <p>မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးကတည်းက အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်၏ အမည်နာမသည် အဝေးအထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ၎င်းကို မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p>“တာအိုဆရာက အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်အကြောင်း သိနေမှတော့ ဒီဝိုင်က ဘယ်သူမဆို သောက်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သိသင့်တယ်လေ…”</p> <p>လင်းရီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီဝိုင်က အင်မော်တယ်တွေနဲ့မှ သောက်သင့်တာ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>“တာအိုဆရာက အင်မော်တယ် တစ်ပါးလား…” လင်းရီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ အမြင်အရ အင်မော်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ…” လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတော့ မခန့်မှန်းရဲဘူး…” လင်းရီက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဝိုင် ယူခဲ့…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေခဲ့ကာ ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်၏။ “အပြည့်ထည့်လိုက်…”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ စားပွဲထိုးလေးက လင်းရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“တာအိုဆရာအတွက် အပြည့်ထည့်ပေးလိုက်…” လင်းရီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော ဝိုင်ဘူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်တစ်အိုးကို အမြန်ယူလာကာ ဘူးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် စားပွဲထိုးလေးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ဘူး၏ ဆံ့ဝင်နိုင်စွမ်းထက် များစွာကျော်လွန်နေသော ဝိုင်တစ်အိုးလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်သော်လည်း အပြင်သို့ လျှံကျလာခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“မလောက်သေးဘူး… ထပ်ထည့်လိုက်ဦး…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ထပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်အိုးကို ထပ်ယူလာခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် လက်ဖဝါးအရွယ် ဝိုင်ဘူးလေးမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်မျှပင် လောင်းထည့်စေကာမူ ပြည့်မလာခဲ့ချေ။</p> <p>သုံးအိုး။</p> <p>ဆယ်အိုး။</p> <p>…</p> <p>အိုးတစ်ရာ။</p> <p>ကောင်းမွန်လှသော ဝိုင်အိုးပေါင်း တစ်ရာ အပြည့်ကို ဘူးထဲသို့ လောင်းထည့်ခဲ့သော်လည်း ဘူးလေးမှာ ပြည့်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>“ဒါ နေ့ခင်းကြောင်တောင် တစ္ဆေခြောက်နေတာများလား…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသာမက ဆိုင်ထဲရှိ စားသုံးသူများပင်လျှင် ယခုအခါ ကြက်သေ သေနေကြပြီး သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီ၏ မျက်လုံးများသာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေခဲ့သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး… မပြည့်သေးပေမဲ့ လုံလောက်ပြီပေါ့…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ဝိုင်ဘူးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကို ၎င်းအထဲမှ ကြားလိုက်ရပေ၏။</p> <p>“မိတ်ဆွေငယ် ဒီနည်းလမ်းကို အင်မော်တယ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်နဲ့ နီးစပ်တာပေါ့…” လင်းရီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>“မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို သောက်ဖို့ဆိုရင် ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။ “မိတ်ဆွေငယ် မြို့ပြင်က ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ လယ်ကွင်းဧကတစ်ထောင်ကို ငါနဲ့အတူ သွားကြည့်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား…”</p> <p>“စိတ်ဝင်စားတာပေါ့…” လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ရထားလုံး ပြင်လိုက်…”</p> <p>“မလိုဘူး… လေကိုစီးပြီး သွားလို့ရတာပဲ ဖန်ငှက်ကြီးရဲ့ တောင်ပံတွေကို ဘာလို့ လိုမှာလဲ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းရီသည် မြေပြင်မှ သာယာသော လေညင်းတစ်ခု ထတိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်ကာ လေနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save