Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ခါတုန်းက အင်မော်တယ်တစ်ပါးဟာ သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုကို ပိုင်းခြားခဲ့တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဒါ နေ့ခင်းကြောင်တောင် တစ္ဆေခြောက်တာ မဟုတ်ဘူး… အင်မော်တယ်တစ်ပါးနဲ့ တွေ့လိုက်ရတာပဲ…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် လင်းရီနှင့် လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူတို့ လေကိုစီးကာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်အတွင်းရှိ စားသုံးသူများမှာ အပြင်သို့ ပြုံထွက်လာကြပြီး မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြသည်။</p> <p>ချင်းဖျင်မြို့တွင် အင်မော်တယ်များ ရှိသည်။</p> <p>ဤဂန္တဝင်ပုံပြင်သည် သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားလှပေ၏။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာကျော်က ချင်းဖျင်မြို့သည် ယနေ့ကဲ့သို့ အေးချမ်းပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။</p> <p>၎င်းအစား ၎င်းသည် တာ့ကန်းအင်ပါယာနှင့် တာ့ယွဲ့အင်ပါယာတို့အကြား နယ်စပ်တွင် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အင်ပါယာကြီးနှစ်ခုသည် တစ်ချိန်က ဤနေရာတွင် တပ်များဖြန့်ကြက်ကာ စစ်ပွဲများ ဆင်နွှဲခဲ့ကြပြီး ပြည်သူများကို ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခများ ခံစားစေခဲ့၏။</p> <p>အင်မော်တယ်တစ်ပါးသည် လေကိုစီးကာ လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်များပေါ်မှနေ၍ ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သံချပ်ကာမြင်းတပ်သား တစ်သန်းကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့ပေသည်။</p> <p>နယ်စပ်တွင် မိုင်တစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ဓားချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏အထဲတွင် ဓားစိတ်ဆန္ဒ၏ အသံများက ရံဖန်ရံခါ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။</p> <p>အင်မော်တယ်သည် နိုင်ငံများကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ပိုင်းခြားခဲ့ပြီး၊ များပြားလှသော ပြည်သူတို့မှာ ဝပ်တွားခယခဲ့ကြသည်။</p> <p>၎င်းသည် လှပသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“လေကို စီးတယ်ဆိုပါလား…”</p> <p>“ဒီနည်းလမ်းက ငါ့ရဲ့ မူးယစ် လေလွင့်ခြင်း ကျင့်စဉ်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် တကယ်ကို အင်မော်တယ်တစ်ပါးနဲ့ ပိုနီးစပ်တာပဲ…”</p> <p>လင်းရီသည် ကြည်လင်သော လေပြေကို နင်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများက သူ၏ မျက်နှာကို လာရောက်ရိုက်ခတ်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် လင်းရီကို ဦးဆောင်ကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း မြို့ပြင်ရှိ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေသော လယ်ကွင်းဧကတစ်ထောင်ကို ကြည့်ကာ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေခဲ့၏။</p> <p>သူသည် ညှိုးနွမ်းနေသော လယ်ကွင်းဧကတစ်ထောင်နှင့် အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ အဝေးရှိ မြစ်ကြီးသည်ပင် ၎င်း၏ မြစ်ကြမ်းပြင်ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။</p> <p>မြစ်ကြမ်းပြင်အတွင်း၌ ငါးအရိုးများ နေရာအနှံ့ ရှိနေကာ၊ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသော အနံ့အသက်တစ်ခုက အဝေးမှနေ၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အဘိုးအို၊ လူငယ်၊ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများသည် မြစ်ကြမ်းပြင်တွင် ရှာဖွေနေကြပြီး အကယ်၍ သူတို့သည် ခြောက်သွေ့နေသော ငါးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိပါက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>ချင်းဖျင်မြို့နယ်သည် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရ၏။ ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် မဖြေရှင်းနိုင်သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် ဒီမိုးခေါင်ရေရှားမှုကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းသင့်လဲ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် လင်းရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး…”</p> <p>လင်းရီက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။</p> <p>လင်းရီသည် ဤနေရာရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းရန်အတွက် နဂါးရှာဖွေသူများကို စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း မြေအောက်ရေစီးကြောင်းများ မရှိခဲ့ချေ။ ရေတွင်းများ တူးဖော်ခြင်းနှင့် ရေလွှဲခြင်းတို့မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့ လုပ်နိုင်သမျှမှာ ရီကွမ်အဖွဲ့ကို တော်ဝင်နန်းတော်၏ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးသူ အရေအတွက်ကို လျှော့ချရန်သာ ရှိပေမည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး မိုးခေါ်ဖို့ ပူဇော်ပသတာပဲ လုပ်လို့ရမယ် ထင်တယ်…”</p> <p>လင်းရီက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> “မင်းရဲ့ မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်က လူရာထောင်ချီကို ကယ်တင်နိုင်ပေမဲ့ ဒီချင်းဖျင်နယ်က သာမန်ပြည်သူ တစ်သိန်းကိုတော့ မကယ်တင်နိုင်ဘူး…”</p> <p>“မှန်တာပေါ့…”</p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ ကယ်နိုင်တယ်…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် လှည့်ကာ လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။</p> <p>“တာအိုဆရာက သူတို့ကို ဘယ်လို ကယ်မှာလဲ…”</p> <p>လင်းရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ ဝိုင်နဲ့လေ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ ဝိုင်ဘူးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြန်၏။</p> <p>“ဝိုင်အိုးတစ်ရာက လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ်ပေါ့…”</p> <p>လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်…”</p> <p>“မင်းရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ဒါက ဝိုင်သက်သက်ပဲလေ…”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲမှာတော့ ဒီဝိုင်က လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ်…”</p> <p>ဝုန်း!</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူ စကားပြောနေစဉ် ဘူး၏ အဖုံးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဘူးထဲရှိ ဝိုင်များက စမ်းရေတစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုဝိုင်များသည် ပုံဆောင်ခဲကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးကို ရစ်ပတ်ထားသော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိပ်မက်ဆန်ဆန် လွင့်မျောနေသည်။</p> <p>“မင်းက ဓားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံဖူးလား…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နည်းနည်းပါးပါးတော့ လေ့လာဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက် ဓားတစ်လက်က သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကိုတောင် ထိုးဖောက်သွားနိုင်တယ်..”</p> <p>လင်းရီ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာခဲ့၏။</p> <p>“ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်တာက သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားသက်သက်ပဲ အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓား မဟုတ်သေးဘူး…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ဘာလဲ…”</p> <p>လင်းရီက မေးလိုက်၏။</p> <p>“အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်လေ…”</p> <p>ချလွင်။</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် စကားပြောနေရင်း သူ၏ ဓားလက်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ဓားပေါင်းတစ်သောင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ တချွင်ချွင်မြည်သံများက နားကွဲမတတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကို ရစ်ပတ်နေသော ဝိုင်စမ်းရေမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ ရောက်ရှိကာ ကမ္ဘာမြေကို ထိုးဖောက်နိုင်သော ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် ဓားရှည်တစ်လက်အဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ဝိုင်ဓားရှည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။</p> <p>၎င်း၏ အလင်းရောင်က အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ၎င်းသည် တောက်ပသော အရောင်အသွေးများဖြင့် လင်းလက်တောက်ပနေပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်သော ဓားဆန္ဒတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လင်းရီအား ကြီးမားသော တောင့်တမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>“သွားစမ်း…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူသည် ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပေသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း တာအိုအသံမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိကာ ကမ္ဘာမြေကို ထိုးဖောက်နေသော ဝိုင်ဓားရှည်ကြီးက ကောင်းကင်မြစ်တစ်ခုကဲ့သို့ အထက်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ဝိုင်ဓ</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ဝိုင်ဓားရှည်သည် လေထုကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။</p> <p>မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ တည့်မတ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝိုင်ဓားရှည်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဓားချီ ရေဝဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p>ထိတ်လန့်ဖွယ် မိုးကြိုးအောက်တွင် မိုင်တစ်ရာခန့်ရှိသော တိမ်မည်းများမှာ နဂါးနက်များ လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခဲ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဝိုင်ရနံ့ကိုပါ ခပ်သဲ့သဲ့ သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။</p> <p>“မိုး…”</p> <p>“မိုးရွာနေပြီ…”</p> <p>“မိုးရွာနေပြီ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှိတယ် သတ္တဝါတွေကို သနားညှာတာပြီး အချိုရည်တွေကို ချပေးနေပြီပေါ့…”</p> <p>ချက်ချင်းပင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဒုက္ခသည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝပ်တွားကိုးကွယ်ကြတော့၏။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ကောင်းကင်ဘုံ မဟုတ်ဘူး… အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ်ပါပဲ…”</p> <p>“ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြောင်းလဲပေးပြီး အချိုရည်တွေကို ချပေးတဲ့အတွက် အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”</p> <p>“အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”</p> <p>သို့သော် ပို၍များပြားသော လူများက လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ဦးညွှတ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ချီးမွမ်းအော်ဟစ်သံများမှာ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ပေါ့…”</p> <p>လင်းရီ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ရေတွက်၍မရနိုင်သော မိုးပေါက်များ ကျဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကာအဖြစ် ရှိနေပေးခဲ့သည်။</p> <p>“မိတ်ဆွေငယ် အခုရော ငါက မင်းရဲ့ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို သောက်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီသွားပြီလား…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ မရှင်းလင်းသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်…”</p> <p>လင်းရီက တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဝုန်း။</p> <p>ဝိုင်ဓားရှည်သည် လေထုကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။</p> <p>မိုင်ပေါင်း ကိုးသောင်းအထိ တည့်မတ်စွာ တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဝိုင်ဓားရှည်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသော ဓားချီ ရေဝဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p>ထိတ်လန့်ဖွယ် မိုးကြိုးအောက်တွင် မိုင်တစ်ရာခန့်ရှိသော တိမ်မည်းများမှာ နဂါးနက်များ လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာခဲ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဝိုင်ရနံ့ကိုပါ ခပ်သဲ့သဲ့ သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။</p> <p>“မိုး…”</p> <p>“မိုးရွာနေပြီ…”</p> <p>“မိုးရွာနေပြီ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှိတယ် သတ္တဝါတွေကို သနားညှာတာပြီး အချိုရည်တွေကို ချပေးနေပြီပေါ့…”</p> <p>ချက်ချင်းပင် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဒုက္ခသည်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝပ်တွားကိုးကွယ်ကြတော့၏။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ ကောင်းကင်ဘုံ မဟုတ်ဘူး… အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း အင်မော်တယ်ပါပဲ…”</p> <p>“ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြောင်းလဲပေးပြီး အချိုရည်တွေကို ချပေးတဲ့အတွက် အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”</p> <p>“အင်မော်တယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”</p> <p>သို့သော် ပို၍များပြားသော လူများက လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ဦးညွှတ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ချီးမွမ်းအော်ဟစ်သံများမှာ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ ဓားက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တယ်ပေါ့…”</p> <p>လင်းရီ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ရေတွက်၍မရနိုင်သော မိုးပေါက်များ ကျဆင်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအနီးသို့ ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကာအဖြစ် ရှိနေပေးခဲ့သည်။</p> <p>“မိတ်ဆွေငယ် အခုရော ငါက မင်းရဲ့ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို သောက်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီသွားပြီလား…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ မရှင်းလင်းသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်…”</p> <p>လင်းရီက တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်တွေက အမြင့်မှာနေပြီး တိမ်တွေကြားထဲမှာ နေထိုင်ကြတယ် သတ္တဝါတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး လောကီရေးရာတွေမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ငါက ကောင်းကင်ယံဖြစ်စဉ်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့နဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဒီဓားကို ထုတ်ရတာလဲဆိုပြီး မင်းက မေးချင်တာမလား…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူ၏ အကြည့်များမှာ လူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သကဲ့သို့ နက်နဲနေခဲ့၏။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်…”</p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တခြား အင်မော်တယ်တွေ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး…”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တာအိုက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆို ဘယ်လိုတာအိုမျိုးလဲလို့ မေးလို့ရမလား…”</p> <p>လင်းရီက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ တာအိုလား…”</p> <p>“ကမ္ဘာမြေရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားရတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ပြဿနာတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ် ကမ္ဘာမြေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားရတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မျှဝေခံစားပေးရမယ်… ဒါပါပဲ…”</p> <p>“တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်…”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းရီ၏ နှလုံးသားသည် ဆူညံနေသော လှိုင်းတံပိုးများဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ စီနီယာက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိသင့်တယ်…”</p> <p>လင်းရီသည် လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ…”</p> <p>လူငယ်တာအိုကျင့်ကြံသူက လင်းရီကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ကျိုးယွင်…”</p> <p>“သူတော်စင် ကျိုးယွင်…”</p> <p>လင်းရီသည် ကျိုးယွင်အား တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ သေချာနေခဲ့ပေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save