Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွဲခွာခြင်း ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဝိုင်တစ်ဝက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ။</p> <p>ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ပွင့်သည်။</p> <p>တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ယောက်တည်းသာ။</p> <p>လင်းရီ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။ ကျိုးယွင်သည် ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်လာသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ လောကီကမ္ဘာအပြင်တွင် ဝိညာဉ်နယ်မြေလည်း ရှိနေသေးသည်ကိုး။</p> <p>“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာကို ဂျူနီယာက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”</p> <p>လင်းရီသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ကျိုးယွင်ကလည်း ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ဦးညွှတ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> “ဒီလိုဆိုမှတော့ လောကီကမ္ဘာကို နှုတ်ဆက်ဖို့ မင်းကို အချိန်တစ်နာရီ ပေးမယ်…”</p> <p>အင်မော်တယ်များနှင့် သာမန်လူများမှာ ကွဲပြားကြသည်။</p> <p>မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ သည် ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်ပေ၏။ လင်းရီ၏ ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် လာမည့် ဆယ်နှစ်အတွင်း လောကီကမ္ဘာသို့ ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသဖြင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ…”</p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လေကိုစီးကာ အောက်သို့ ဆင်းသွားတော့၏။</p> <p>ဤလေစီးသည့် နည်းလမ်းမှာ လင်းရီ ကိုယ်တိုင် နားလည်သဘောပေါက်ထားသော မူးယစ် လေလွင့်ခြင်း ရွေ့လျားမှု ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လေကိုစီးကာ အောက်သို့သာ ဆင်းနိုင်သော်လည်း ကျိုးယွင်ကဲ့သို့ လေကိုစီး၍ အထက်သို့တက်ကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် မရပ်နိုင်ချေ။</p> <p>သို့တိုင်အောင် ထိုလွတ်လပ်ပြီး အတားအဆီးမဲ့သော ရွေ့လျားမှု ကျင့်စဉ်မှာ လောကီကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တူနေဆဲဖြစ်ကာ ကျိုးယွင်အား ခေါင်းတညိတ်ညိတ် ဖြစ်စေခဲ့၏။</p> <p>“မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်း ပါရမီ ရှိတာပဲ…”</p> <p>“သူက အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲ မဝင်ရသေးပေမဲ့ အင်မော်တယ်တစ်ပါးရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ…”</p> <p>ကျိုးယွင်သည် လင်းရီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ နင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လောကီကမ္ဘာကို နှုတ်ဆက်ခြင်းမှာ လင်းရီအတွက် မခက်ခဲခဲ့ချေ။</p> <p>လင်းရီ သီးသန့်မနေထိုင်မီကပင် စီစဉ်ရမည့်အရာအားလုံးကို သူ စီစဉ်ပြီးဖြစ်ပေ၏။</p> <p>သူ နှုတ်ဆက်ရန် လိုအပ်သော လူများကိုလည်း သဘာဝကျကျ နှုတ်ဆက်ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အင်မော်တယ်များ၏ ဒဏ္ဍာရီများအပေါ် အခြေခံ၍ အကယ်၍ ကျိုးယွင်သာ ချင်းဖျင်မြို့တွင် ပေါ်ထွက်လာမည်ဆိုပါက လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လင်းရီ တွက်ချက်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး မတွေ့ဆုံခဲ့ပါကလည်း လင်းရီသည် ကမ္ဘာတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>“ဆိုင်ရှင် ခုနက တာအိုဆရာက တကယ်ပဲ အင်မော်တယ်တစ်ပါးလား…”</p> <p>လင်းရီသည် မူးယစ်အင်မော်တယ်စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စားပွဲထိုးလေးက လေးစားသော အမူအရာဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်၏။</p> <p>လင်းရီသည် ပြုံးလိုက်သော်လည်း အဖြေမပေးခဲ့ချေ။ ထိုသို့ဖြေမည့်အစား သူ စောစောက ပြင်ဆင်ထားသော စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>စာအိတ်တစ်အိတ်ပေါ်တွင် ‘ရီကွမ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ထံသို့’ ဟု ရေးသားထား၏။</p> <p>အခြားစာအိတ်တစ်အိတ်ပေါ်တွင်မူ ‘ဧကရာဇ်မင်းထံသို့’ ဟု ရေးသားထားသည်။</p> <p>“ဒီစာနှစ်စောင်ကို မင်း သိမ်းထားလိုက် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လာယူမယ့်သူ ရှိလိမ့်မယ်…”</p> <p>လင်းရီသည် စာအိတ်နှစ်အိတ်ကို စားပွဲထိုးလေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် စာအိတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ရီကွမ်အဖွဲ့။</p> <p>သူ့ဆိုင်ရှင်က ရီကွမ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို သိနေတာလား..</p> <p>ယနေ့ တာ့ကန်းအင်ပါယာတွင် တော်ဝင်မိသားစုကို မသိနိုင်သော်လည်း ရီကွမ်အဖွဲ့ကို မသိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ရီကွမ်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများမှာ များပြားလွန်းလှ၏။</p> <p>ယခင် ရီကွမ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်သည် အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်ကာ ဧကရာဇ်သစ် ထီးနန်းတက်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး သိုင်းသူတော်စင်ရာထူးကို ခံစားရန် သိုင်းကျောင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများ ရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p>ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များမှာ လမ်းကြားများအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဆိုင်ရှင် ထွက်သွားတော့မလို့လား…”</p> <p>အံ့အားသင့်နေသည့်ကြားမှ စားပွဲထိုးလေးက အမြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း…”</p> <p>လင်းရီက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကကော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးမှာ ကြက်သေ သေသွားခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း နေချင်ရင် နေခဲ့လို့ရတယ် ရီကွမ်အဖွဲ့က မင်းအတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်…”</p> <p>လင်းရီသည် စားပွဲထိုးလေး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>“မင်း ငါနဲ့အတူ နေတာ မကြာသေးဘူး မင်းရဲ့ ပါးစပ်က ရိုင်းပေမဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တော်တော်လေး ကြင်နာတတ်ပါတယ်…”</p> <p>“ဒီ ဝိုင်ကျမ်း ကို မင်းအတွက် ထားခဲ့မယ် သေချာ လေ့လာ၊ ဝိုင်ကျမ်း ကို ဖုန်မတက်စေနဲ့…”</p> <p>လင်းရီ စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဆိုင်ရှင် ပြန်လာဦးမှာလား…”</p> <p>စားပွဲထိုးလေးသည် ဝိုင်ကျမ်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း တံခါးဝအထိ လိုက်သွားခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီသည် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လွတ်လပ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း၊ စားပွဲထိုးလေးသည် မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော လွင့်ပျံနေသည့် အနီရောင်ဝတ်ရုံကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်တော့၏။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လင်းရီသည် ကျိုးယွင်နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ရာနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို ထုတ်ယူကာ လယ်ကွင်းရိုးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မြို့တော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မူးယစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝှစ်။</p> <p>လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ပန်းရောင်အလင်းတန်းများကဲ့သို့ ဝိုင်ချီအလွှာများကို မှုတ်ထုတ်နေခဲ့၏။</p> <p>ဝိုင်ချီများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မွေးရာပါ စစ်မှန်သောချီများမှာ ပိုမိုသန့်စင်လာပြီး စုစည်းလာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းရီသည် မြူနှင်းများကြားမှ အဝေးရှိ တောင်တန်းများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များမှာ အချိန်နှင့် နေရာကို ထိုးဖောက်ကာ ခမ်းနားလှသော မြို့တော် တံတိုင်းကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>“လင်းရီ ရှင် ပြန်လာဦးမှာလား...”</p> <p>ဤအချိန်တွင် ခမ်းနားလှသော မြို့တော်တံတိုင်းကြီးပေါ်၌ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ချင်းဖျင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောင့်တမှုများ အပြည့်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မ ရှင် ပြန်လာတာကို စောင့်နေမယ်...”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လန့်ဖျပ်နေသော ဟင်္သာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုက မြို့တော်တံတိုင်းပေါ်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာကာ ချင်းဖျင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာနေခဲ့၏။</p> <p>“နှုတ်ဆက်ပါတယ် သိုင်းသူတော်စင်...”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်၊ မြို့တော်အတွင်း၌ လူရိပ်များသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုန်တက်လာကြပြီး ရပ်ကာ ချင်းဖျင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဝီ...”</p> <p>နှုတ်ဆက်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ခရမ်း-ရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားသိရှိသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။ လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရောယှက်နေသော တာအိုစည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ ထိုတာအိုစည်းချက်မှာ မပြတ်တမ်း ရွာသွန်းနေသော မိုးဖွဲဖွဲလေးနှင့် တူနေပေသည်။</p> <p>ချလွင်။</p> <p>ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ခွဲခွာခြင်း ခံစားချက်များက လင်းရီအား သူ၏ ခါးတစ်ဝိုက်သို့ လက်ဖြင့်ပွတ်ဆွဲကာ ပုစဉ်းတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဓားပျော့တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်စေခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ဝိုင်ကို ကိုင်ထားကာ သေရည်ကောင်းတစ်ငုံကို သောက်သုံးလိုက်သည်။  သူ၏ လက်ထဲက ဓားပျော့သည် မိုးကာတစ်ခုကို ဖန်တီး‌လိုက်သကဲ့သို့ မိုးသည်ပင် အနည်းငယ် ပိုသည်းလာဟန် ရသည်။</p> <p>“အဘိုး ဟိုမှာကြည့်ပါဦး တစ်ယောက်ယောက်က ဝိုင်သောက်ပြီး ဓားနဲ့ ကနေတယ် သူတို့က ဒီအချိန်ကိုက်ရွာတဲ့မိုးကို အောင်ပွဲခံနေတာလား...”</p> <p>အဝေးတွင် မိုးရေထဲ၌ ကစားနေသော ဆော့ကစားတတ်သည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး မိုးရေထဲတွင် ဓားဖြင့် ကပြနေသော လင်းရီကို ကြည့်နေခဲ့ရာ သူ၏ အနီရောင်ဝတ်ရုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသော အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့် တူနေပေသည်။</p> <p>“ဒါက နှုတ်ဆက်ပွဲ ဖြစ်နိုင်တယ်...”</p> <p>ကလေးငယ်၏ ဘေးတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးက လင်းရီကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ထိုလွတ်လပ်သော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို အမြဲခံစားနေရသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်းရီသည် ထူးခြားသော သဘောတရားတစ်ခုထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေခဲ့၏။</p> <p>ဤခံစားချက်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။</p> <p>မူလက လင်းရီသည် သူကိုယ်သူ လုံလောက်စွာ ကင်းကွာနေပြီဟု ထင်ခဲ့ပြီး ဤလောကီကမ္ဘာနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုင်ဆိုင်မှု ခံစားချက် မရှိခဲ့ချေ။</p> <p>သို့သော် အမှန်တကယ် လမ်းခွဲရမည့် အချိန်ရောက်လာသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖယ်ရှား၍မရနိုင်သော ပုံရိပ်အချို့ အမြဲရှိနေကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုအဆက်မပြတ်ဖြစ်နေသော ခံစားချက်ကပင် လင်းရီအား ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဓားသည် ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဓားအလင်းရောင်မှာ မိုးရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ဓားအလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဓားနှင့်အတူ စီးဆင်းနေသော မမြင်နိုင်သည့် ဓားဆန္ဒတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဓားဆန္ဒသည် မိုးရေထဲတွင် စိမ့်ထွက်နေသော်လည်း၊ ထိုဓားဆန္ဒသည် ကျယ်ပြောလှသော မိုးဖွဲများကို လှုံ့ဆော်ပေးကာ လင်းရီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးအစမရှိ လည်ပတ်နေခဲ့၏။</p> <p>ဓားအက တစ်ကြိမ်အပြီးတွင် မိုးတိတ်သွားပြီး လေများ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းရီသည် လယ်ကွင်းရိုးပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p>ထို့ပြင် သူ၏ အရှေ့တွင် နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်အိုး ရှ်ိနေခဲ့သည်။</p> <p>မသောက်ရသေးသော ဝိုင်တစ်အိုး။</p> <p>“ဘူးသီးခြောက်အို ဘူးသီးခြောက်... မင်း ဘယ်တော့မှ နိုးလာမှာလဲ...”</p> <p>လင်းရီသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ မသောက်ရသေးသော ဝိုင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းရီ ပြောသော ဘူးသီးခြောက်မှာ သဘာဝကျကျ ဝိုင်ဝိညာဉ်စနစ်၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤစနစ်သည် အလွန် ဂန္တဝင်ဆန်ပြီး အသံတစ်ချက်ပင် မမြည်ခဲ့ချေ။</p> <p>လင်းရီသည် ယခင်က ဤအရာမျိုးကို တစ်ကြိမ် ကြုံဖူးခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်က လင်းရီသည် နုပျိုသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်ဝနေပြီး ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် သံချပ်ကာစစ်သည် နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကို ချိုးဖျက်ကာ မြို့တော်၏ တော်ဝင်နန်းတော်အထက်တွင် သူ၏ ဓားဖြင့် ကပြနေခဲ့သည်။ သူ၏ နုပျိုသော စိတ်ဓာတ်များကို ဝိုင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင်ကို ချက်လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခု ဒုတိယအကြိမ်တွင် လင်းရီသည် သူ၏ ခွဲခွာခြင်း ဝမ်းနည်းမှုကို ဝိုင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသော ဝိုင်မှာ တစ်ဝက်သာ ပြီးစီးခဲ့သည်။</p> <p>“ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းပြီး တာအိုကို မေးမြန်းတဲ့အတွက် မိတ်ဆွေငယ် လင်းရီကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”</p> <p>လင်းရီ တွေးတောနေစဉ် ကျိုးယွင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>အသံတစ်ချက်မျှ မကြားရဘဲ ကျိုးယွင်သည် လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save