Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူတော်စင်များ ဆင်းသက်လာခြင်း၊ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မဟာစစ်သူကြီးအိမ်တော်သည် ချင်းကျိုးမြို့၏ အစည်ကားဆုံးသော နေရာတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင်မူ ခန့်ညားသော တန်နန်းတော်အကယ်ဒမီ တည်ရှိသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် မြင်းခွာသံများသည် မဟာစစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ အဝင်ဝသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ လီဖျင်အန်းသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ တံခါးဝရှိ အစေခံများက မြင်းဇက်ကြိုးကို လှမ်းယူရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ သူ၏ သံချပ်ကာနှင့် ခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံမှန်ဝတ်စုံ လဲလှယ်ကာ သူ၏ မိဘများ နေထိုင်ရာ ‘တောင်နှင့်မြစ်ခြံဝန်’ ဆီသို့ ဂါရဝပြုရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p>ခြံဝန်းအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာစဉ် လီဖျင်အန်း၏ အကြည့်တို့သည် ခြံဝန်း၏ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော ဘေးခန်းလေးတစ်ခုဆီသို့ အလိုလို ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခန်းအတွင်းရှိ ဖုန်မှုန့်များကိုမူ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခြွေအရံမိန်းကလေးကသာ အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိပြီး အခြားမည်သူ့ကိုမျှ အနားသို့ အကပ်မခံပေ။</p> <p>ထိုအခန်းဟောင်းလေးသည် လီမိသားစုအတွက် ‘တားမြစ်ထားသော နေရာ’ တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လီဖျင်အန်း သိထားသည်။</p> <p>ထိုနေရာသည် သူတစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့သော သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့ရာ နေရာဖြစ်သည်။</p> <p>“ဦးလေးကျောက်...”</p> <p>သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသော အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ လီဖျင်အန်းက ခေါင်းအသာငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်ကာ အဓိကအိမ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်ထဲတွင် လူမရှိဘဲ တံခါးအပြင်ဘက်၌ စောင့်ကြပ်နေသော အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။</p> <p>“မယ်တော် ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>“သခင်မကြီးက အိမ်နောက်ဘက်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ထဲမှာပါ။ သခင်လေး ဒီနေ့ ပြန်လာမယ်ဆိုတာကို သိနေလို့ သူကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတဲ့ အသီးအနှံတွေနဲ့ ထမင်းဟင်း ပြင်ဆင်ပေးချင်နေတာပါ”</p> <p>အစေခံမိန်းကလေးက ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဖျင်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်ထက်ရှသော အရိပ်အယောင်များမှာ ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်က အိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့စဉ်က ပြန်လည်တွေ့ဆုံချိန်၌ မိခင်ဖြစ်သူ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရကတည်းက သူသည် မိခင်အတွက် မည်မျှ အရေးပါသည်ကို နားလည်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ပိုမိုရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီး မိသားစုစည်းကမ်းများကို တိတ်တဆိတ် လိုက်နာခဲ့သည်။ အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်အတွက်လည်း တမင်တကာ ဆိုးသွမ်းခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ပေ။</p> <p>“ဖခင်ကြီးကော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လီထျန်းကန်းမှာ ခြံဝန်းအတွင်း၌ မရှိသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p>“မြို့စားကြီးက လူငယ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို စစ်ရေးလေ့ကျင့်ဖို့ သွားပါတယ်” ဟု အစေခံက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>လီဖျင်အန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် စစ်ချီမှုအတွင်း ‘တာအိုနားလည်ခြင်းနယ်ပယ်’ ရှိ နတ်ဆိုးများကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲသော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်များခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အောင်ပွဲရကာ ပြန်လာချိန်၌ပင် သူ၏ ဖခင်မှာ သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော် သူသည် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယနေ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် လူငယ်များ လေ့ကျင့်ပေးရမည့် နေ့ရက်လည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ အိမ်နောက်ဘက်ရှိ ဥယျာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>အဝေးမှပင် ရွှေချည်ထိုးထားသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အသက် (၃၀) ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ(မ)၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ဝင်းပနေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ(မ)သည် သူ(မ)၏ အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ကာ ဥယျာဉ်ထဲ၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆွတ်ခူးနေသည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းက အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး “မယ်တော်... ဒီလို အလုပ်ကြမ်းတွေကို မယ်တော် ကိုယ်တိုင် မလုပ်သင့်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဂျိချင်ချင်က ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လီဖျင်အန်းကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သာယာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ပြန်လာပြီလား သား။ ဒါက မြေကြီးတွေပဲလေ၊ မယ်တော်ကို မညစ်ပေစေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားကတော့ ဧကရာဇ်ယု ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ဒီလို တော်ဝင်ဝတ်စုံကို မညစ်ပတ်အောင် သတိထားရမယ်နော်”</p> <p>လီဖျင်အန်းက ခေါင်းအသာခါယမ်းကာ “ဒီအလုပ်တွေကို အစေခံတွေကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျိချင်ချင်က ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ဘဲ “သား အခုပဲ ပြန်ရောက်တာလား။ သားရဲ့ ဦးလေးနှစ်နဲ့ ဦးလေးငါးဆီကိုရော ဂါရဝပြုပြီးပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူ(မ)၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဖျင်အန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး “နောက်မှပဲ သွားတော့မယ်” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဂျိချင်ချင်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုအချို့ ရှိနေပြီး ထိုသူနှစ်ယောက်နှင့် မနီးကပ်ချင်သည်ကို သိလိုက်သည်။ သူ(မ)က “သားရဲ့ ဦးလေးနှစ်နဲ့ ဦးလေးငါးက လီမိသားစုရဲ့ မဏ္ဍိုင်တွေပဲ။ သူတို့က သားကို အလွန်ချစ်ကြတာမို့ သူတို့အပေါ် အာဃာတတွေ မထားပါနဲ့” ဟု ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>လီဖျင်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက အာဃာတ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဘိုးဘေးခန်းမမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးသားပဲ၊ အခု သူတို့က သူတို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝကို ခံစားနေကြတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက သူတို့အပေါ် မတရား ဆက်ဆံတာမှ မဟုတ်တာ”</p> <p>ဂျိချင်ချင်သည် သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ “သူတို့က သားအပေါ် ကြင်နာခဲ့ကြပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မမှားခဲ့ဖူးဘူးလို့ သားအမြဲပြောခဲ့တာပဲ။ အခုကျမှ ဘာလို့ သူတို့အပေါ် ဒီလို သဘောထားမျိုး ရှိနေရတာလဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဖျင်အန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားသော်လည်း သူ၏ မိခင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတယ် ဆိုပေမဲ့ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ပုံစံက တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ကြည့်နေသလိုပဲ”</p> <p>“ကျွန်တော်က လီဖျင်အန်းပဲ။ အဲဒီလို အကြည့်မျိုးကို ကျွန်တော် မုန်းတယ်”</p> <p>ဂျိချင်ချင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ အိမ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။ သူ(မ) ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးလိုက်ရင်း “ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောကြရအောင်တော့။ လာ... ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေလည်း ရပြီဆိုတော့ သားအကြိုက်ဆုံး ပဲသီးနဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သားချက်ကို မယ်တော်ကိုယ်တိုင် ချက်ပေးမယ်”</p> <p>လီဖျင်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အေးစက်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p>ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ ဂျိချင်ချင်သည် မီးဖိုဆောင်လေးအတွင်း အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် လီဖျင်အန်းသည် တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိမ်တော်၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ခြံဝန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် အရက်ဘူးကို ကိုင်ကာ ယိမ်းယိုင်လျက် လျှောက်လာသော ဝဖိုင့်ဖိုင့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တိုးခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသူသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အရက်မူးနေသော မျက်လုံးများကို အသာဖွင့်ကြည့်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “အို... ဖျင်အန်းပါလား။ နတ်ဆိုးတွေကို သတ်လို့ ပြီးပြီလား။ အရှင်ဧကရာဇ်က ဒီတစ်ခေါက် ဘာတွေ ဆုချလိုက်သလဲ။ ဒီအစ်ကိုကြီးကတော့ အခုတလော လက်ထဲမှာ ငွေလေး နည်းနည်း ပြတ်နေလို့။ မင်းဆီမှာ ပိုတဲ့ ရွှေအသပြာလေးတွေ ရှိရင် ပေးပါဦးလား”</p> <p>သူက ပြောရင်းနှင့် အရက်နံ့များ ထွက်နေသော ကိုယ်ကို လီဖျင်အန်းထံသို့ မှီချလိုက်သည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းက မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး ယွမ်ကျောက်... ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ အရက်သွားသောက်ပြန်ပြီလား။ အစ်ကိုကြီးက ချင်းကျိုးရဲ့ ပထမအဆင့် ရာထူးကြီးကို ရထားတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလိုမျိုး အချိန်ဖြုန်းနေတာက ချင်းကျိုးမှာ အများက ဝေဖန်စရာ ဖြစ်လာနိုင်သလို ကျွန်တော်တို့ မဟာစစ်သူကြီးအိမ်တော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လီဖျင်အန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ကာ “မင်းရဲ့ အဖေတောင်မှ ငါ့ကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖူးဘူး၊ အခုတော့ မင်းက ငါ့ကို လာပြီး စီမံနေပြီပေါ့။ မင်းကတော့ တကယ်ကို မင်းအဖေနဲ့ တူလာပြီပဲ”</p> <p>လီဖျင်အန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး ထိုသူ၏ လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “လီယွမ်ကျောက်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်း။ ခင်ဗျားက မိသားစုစည်းကမ်းတွေကို အမြဲတမ်း ချိုးဖောက်နေတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ အရင်က စွမ်းဆောင်ရည်တွေသာ မရှိရင် ခင်ဗျားကို ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းဆီ ပို့ပြီး အပြစ်ပေးဖို့ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းနဲ့”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများမှာ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ့ကို ခပ်စောင်းစောင်း ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းခါရင်း “ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ” ဟု ရေရွတ်ကာ ယိမ်းယိုင်လျက် ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် ထိုသူ၏ နောက်ကျောကို အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ထိုသူ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်နေသော အရက်နံ့များကြောင့် သူ၏ စိတ်မှာ မအေးမချမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် လီယွမ်ကျောက်သည် အခြားသော ခြံဝန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ယိမ်းယိုင်လျက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p>


Save